KARIMI DIŞ GÖRÜNÜŞÜ YÜZÜNDEN AŞAĞILAYAN AİLEM, YILLAR SONRA KAPIMIZA GELİP YARDIM DİLENDİ!

İleri

Foto Galeri Haberin Devamı

: Babam titreyen sesiyle, “Beliz, geçmişte yaptıklarımız için…” diye konuşmaya başladı. Ancak karım elini kaldırarak sözünü kesti. Ardından hiç beklemediğim bir şey söyledi. “Size yardım edeceğim. Ama önce yıllardır sakladığım gerçeği öğrenmeniz gerekiyor!” Annem duydukları karşısında eliyle ağzını kapattı. Babamın gözlerinden yaşlar süzülmeye başladı. Ben ise karımın yıllardır benden sakladığı bir şeyi tam o anda öğreneceğimi nereden bilebilirdim? Beliz kapıyı iyice açtı ve ailemi içeri davet etti. Babam güçlükle yürüyordu. Bir zamanlar pahalı takım elbiselerinden başka bir şey giymeyen adamın ayakkabıları eskimiş, yüzü çökmüştü. Annem oturma odasına geçerken etrafa şaşkınlıkla bakıyordu. Duvarlardaki aile fotoğraflarımıza gözleri takıldı. Düğün fotoğrafımızın önünde durduğunda başını eğdi. Çünkü o fotoğrafta ailemden tek bir kişi bile yoktu. Beliz mutfağa giderek bir sürahi su getirdi. Ardından çalışma odasına yöneldi. Birkaç dakika sonra elinde eski bir dosyayla geri döndü. Dosyayı masanın üzerine bıraktığında babamın yüzündeki ifade bir anda değişti. “Bu dosya sende ne arıyor?” diye sordu. Beliz karşısına oturdu. “Demek hatırladınız!” Babam dosyaya uzanmak istedi ama Beliz elini üzerine koydu. Neler olduğunu anlamıyordum. Dosyanın üzerinde babamın iflas eden şirketinin adı yazıyordu. “Beliz, senin bu şirketle ne ilgin var?” diye sordum. Karım gözlerimin içine baktı. “Sandığından çok daha fazla!” Ardından yıllardır sakladığı gerçeği anlatmaya başladı. Meğer babamın şirketi iflas etmeden yaklaşık üç yıl önce büyük bir mali krize girmişti. Babam bunu herkesten gizlemiş, hatta bana bile işlerin yolunda olduğunu söylemişti. O dönemde Beliz’in üniversiteden arkadaşı olan bir mali müşavir, babamın şirketinin muhasebe kayıtlarını incelemekle görevlendirilmişti. Arkadaşı bir gün Beliz’i arayarak şirketin ciddi bir tehlikeyle karşı karşıya olduğunu anlatmıştı. Babamın bazı ortakları, şirketin mal varlığını gizlice kendi üzerlerine geçiriyordu. Beliz bunu öğrendiğinde bana söylemek istemişti. Ancak o günlerde babamla aramızdaki ilişki tamamen kopmuştu. Yine de ailemin dolandırılmasına göz yumamamıştı. Üstelik kendi birikiminden para harcayarak babamın şirketindeki işlemlerin incelenmesi için hukuki destek almıştı. Babam şaşkınlıkla başını kaldırdı. “Yıllar önce avukatım beni uyarmıştı. Ortaklarımın şirketten para kaçırdığını söylemişti!” Beliz başını salladı. “O avukatı ben tutmuştum!” Oturduğum yerde donakaldım. “Sen neden bana hiçbir şey söylemedin?” Beliz’in gözleri doldu. “Çünkü senin yeniden ailenle kavga etmeni istemedim. Onlar beni sevmiyor olabilirlerdi ama senin anne ve babandı.” Babam elleriyle yüzünü kapattı. Ancak asıl şaşırtıcı gerçek henüz ortaya çıkmamıştı. Beliz dosyanın içinden eski bir banka dekontu çıkardı. “Şirketinizin çalışanlarına maaş ödeyemediğiniz dönemi hatırlıyor musunuz?” Babam güçlükle başını salladı. “O günlerde hesabınıza isimsiz bir yardım gelmişti. Çalışanlarınızın maaşlarını ödeyebilmiştiniz.” Babam dekonta baktığında ağlamaya başladı. “Demek o para…” “Evet, bendendi!” O anda aklıma bir şey geldi. Yaklaşık üç yıl önce Beliz, annesinden kalan küçük arsayı satmıştı. Bana parayı yeni kuracağımız iş için kullanacağımızı söylemişti. Fakat birkaç ay sonra yatırım yapmaktan vazgeçmiş, paranın bir kısmını başka bir işte değerlendirdiğini anlatmıştı. Şimdi her şeyi anlıyordum. O para babamın şirketine gitmişti! “Beliz! Sen annenden kalan mirası babam için mi harcadın?” Karım sessizce başını salladı. Ona söyleyecek tek kelime bulamıyordum. Babam ağlayarak ayağa kalktı. “Ben sana neler söyledim! Seni evimden kovdum! Sen ise benim için…” Beliz sözünü kesti. “Henüz bitirmedim!” Dosyadan başka bir belge çıkardı. Bu kez belgenin üzerinde evimizin adresi değil, anne ve babamın yaşadığı eski malikânenin adresi vardı. Annem merakla belgeye uzandı. “Bu da ne?” Beliz derin bir nefes aldı. “İki hafta önce evinizin icra yoluyla satılacağını öğrendim. Bankayla görüştüm. Borcunuzun tamamını değil ama satış işleminin durdurulması için gereken tutarı ödedim.” Annem çığlık atarak ayağa kalktı. “Sen bizim evimizi mi kurtardın?” Beliz gözlerini annemden ayırmadan cevap verdi. “Hayır! Henüz kurtarmadım. Sadece biraz zaman kazandırdım.” Babamın bakışları bir anda değişti. “Peki neden? Biz sana bu kadar kötülük yapmışken neden hâlâ bize yardım ediyorsun?” Beliz’in cevabı hepimizi susturdu. “Çünkü sizin gibi olmak istemiyorum!” Oturma odasında derin bir sessizlik oluştu. Ancak annem bir anda ağlamaya başlayınca her şey değişti. Beliz’in ellerini tutmaya çalıştı. “Kızım, beni affet!” Beliz ellerini yavaşça geri çekti

: “Bana kızım demeniz için biraz geç kalmadınız mı?” Annemin gözlerinden yaşlar süzülüyordu. Beliz devam etti. “Beni ilk gördüğünüz gece kilomla, kıyafetlerimle ve ailemle alay ettiniz. O gece eve döndüğümde saatlerce ağladım. Aynanın karşısına geçip kendime baktım. Sizin söylediklerinize inanacak kadar kendimden şüphe ettim.” Bu sözleri duyduğumda kalbim sıkıştı. Çünkü Beliz bana o gece yalnızca biraz üzüldüğünü söylemişti. Oysa yaşadığı aşağılanma düşündüğümden çok daha derin izler bırakmıştı. “Sonra bir karar verdim,” dedi Beliz. “Beni istemeyen insanların sevgisini kazanmak için kendimi değiştirmeyecektim. Beni olduğum gibi seven adamla kendi hayatımı kuracaktım.” Elimi tuttu. “Ama bu, sizin oğlunuzun ailesini sonsuza kadar kaybetmesini istediğim anlamına gelmiyordu.” Babam gözyaşlarını silerek ayağa kalktı. Beliz’in karşısında durdu. “Benim senden af dilemeye bile yüzüm yok!” Ardından hiç beklemediğimiz bir şey yaptı. Yavaşça dizlerinin üzerine çöktü. “Bana ne ceza verirsen ver. Ama lütfen oğlumu benden tamamen koparma!” Beliz hemen eğilerek babamı kaldırdı. “Kimsenin önümde diz çökmesini istemiyorum. Hele hasta bir adamın hiç istemiyorum!” Babam hıçkırarak ağlamaya başladı. O sırada annem gözlerini masadaki dosyadan ayıramıyordu. Birdenbire Beliz’e dönerek beklenmedik bir soru sordu. “Peki, bütün bunları neden bugün anlatıyorsun?” Beliz kısa bir süre sustu. “Çünkü bugün sizden bir şey isteyeceğim!” İçimde yeniden büyük bir endişe oluştu. Acaba Beliz bunca yılın hesabını sormaya mı hazırlanıyordu? Karım dosyanın son sayfasını çıkardı. “Bu, hazırlattığım bir anlaşma. Kabul ederseniz kalan borçlarınızı ödemenize yardımcı olacağız. Ama bir şartım var!” Babam hiç düşünmeden cevap verdi. “Ne istersen yaparım!” Beliz ciddi bir ifadeyle konuştu. “Şirketinizden zarar gören eski çalışanlarınız var. Bazıları yıllarca biriktirdiği tazminatını alamadı. Bazıları işsiz kaldıktan sonra evini kaybetti. Önce onların hakkını teslim edeceksiniz!” Babamın yüzü kızardı. Meğer iflastan önce bazı çalışanların tazminatları ödenmemişti. Babam ise kendi mal varlığını korumaya çalışırken bu insanları görmezden gelmişti. Beliz bütün çalışanların isimlerini ve alacaklarını araştırmıştı. “Ben sizin borçlarınız için yardım edeceğim. Siz de elinizde kalan varlıklarla çalışanlarınızın zararını karşılamak için elinizden geleni yapacaksınız. Hukuken sorumlu olduğunuz her kuruşun hesabını vereceksiniz!” Babam uzun süre hiçbir şey söylemedi. Sonunda titreyen elleriyle kalemi aldı. “Yıllarca paranın her şeyi satın alabileceğini sandım. Meğer insanın onurunu kaybetmesi için bazen çok zengin olması yetiyormuş!” Anlaşmayı imzaladı. Ancak Beliz’in son bir isteği daha vardı. Anneme döndü. “Bir gün çocuk sahibi olduğumuzda onu sevip sevmeyeceğinizi bilmiyorum. Ama gelecekteki torununuza insanların dış görünüşleriyle değerlendirilmemesi gerektiğini öğreteceğinize söz vermenizi istiyorum.” Annemin dudakları titremeye başladı. Ardından öyle bir şey söyledi ki hepimiz şaşkına döndük. “Beliz, biz yıllardır sizden bir torun haberi bekliyorduk. Yoksa…” Beliz bana baktı. O bakışı hayatım boyunca unutamayacağım. Elini karnına götürdü. “Üç aylık hamileyim!” Şaşkınlıktan konuşamadım. Beliz ağlayarak bana sarıldı. “Birkaç gündür sana söylemek için doğru zamanı bekliyordum. Bu akşam güzel bir sürpriz hazırlamıştım.” Onu kollarımın arasına aldım. Hayatımın en mutlu anlarından birini yaşıyordum. Annem ise sevinçle Beliz’e yaklaşmak istedi ancak duraksadı. “Acaba sana sarılabilir miyim?” Beliz bir süre düşündükten sonra kollarını açtı. Annem ona sarılarak dakikalarca ağladı. O gece anne ve babam evimizde kaldı. Ertesi sabah babamla birlikte avukatın bürosuna gittik. Şirketin geçmişteki bütün borçlarının araştırılması için gerekli işlemleri başlattık. Beliz’in yaptığı mali yardımın geri ödenmesini de sözleşmeye ekledik. Çünkü karımın fedakârlığı, ailesinden kalan mirası sonsuza kadar kaybetmesi anlamına gelmemeliydi. Sonraki aylar hiç kolay geçmedi. Babam tedavisine devam ederken eski çalışanlarıyla tek tek görüştü. Bazılarından özür diledi. Bazılarının yüzüne bakacak cesareti bile bulamadı. Elimizdeki kaynaklarla borçların önemli bir bölümünü kapattık. Kalan ödemeler için taksitli bir plan oluşturduk. Babam eski malikâneyi kurtarmaktan vazgeçti. “Bu ev benim kibirimin simgesiydi,” dedi. “Artık küçük bir evde huzurla yaşamak istiyorum.” Altı ay sonra kızımız dünyaya geldi. Hastanede bebeğimizi kucağıma aldığımda annemle babam kapının önünde bekliyordu. Beliz onlara seslendi. “Torununuzu görmek istemiyor musunuz?” Annem ağlayarak içeri girdi. Babam ise kızımızı kucağına aldığında uzun süre konuşamadı. “Küçük meleğim,” diye fısıldadı. “Bir gün büyüdüğünde dedenin yaptığı hataları sana anlatacağım. İnsanları görünüşlerine göre yargılamaman gerektiğini kendi hayatımdan öğreneceksin.” Yıllar önce Beliz’i aşağıladığı o kocaman yemek masası artık yoktu. Büyük malikâne de yoktu. Fakat ilk defa gerçekten bir aile olmayı öğreniyorduk. Elbette her şey bir anda düzelmedi. Beliz, annemle babamın geçmişte söylediklerini unutmadı. Bazen aile toplantılarında onların yanında hâlâ biraz mesafeli davranıyordu. Annemle babam ise bu mesafeye saygı göstermeyi öğrendi. Çünkü affedilmek, geçmişte yaşanan her şeyin silinmesi demek değildi. Kızımızın birinci yaş gününde babam yanıma geldi. “Hatırlıyor musun? Beliz’le evlenirsen bu eve bir daha dönemezsin demiştim.” Başımı salladım. Babam gözleri dolarak devam etti. “O gün seni evimden kovduğumu sanıyordum. Meğer kendi mutluluğumu kapının dışında bırakmışım!” Sonra Beliz’e döndü. “Sen bizim evimizi değil, ailemizi kurtardın!” Beliz gülümsedi. “Hayır,” dedi. “Ailenizi kurtarmaya karar veren siz oldunuz. Ben sadece size ikinci bir şans verdim.” O gün çok önemli bir şey öğrendim. İnsanın gerçek zenginliği ne büyük bir ev ne başarılı bir şirket ne de bankadaki parasıydı. Gerçek zenginlik, en zor gününde elini tutan insanın sevgisiydi. Ve bazen bir insanın alabileceği en büyük intikam, kendisine yapılan kötülüğü tekrarlamayı reddetmesiydi. Çünkü Beliz, kendisini aşağılayan insanları küçük düşürerek değil, onlara asla sahip olamadıkları büyüklükte bir kalbi olduğunu göstererek kazanmıştı.

Haberin Devamı

Yorumlar

Yorumlar (Yorum Yapılmamış)

Yazı hakkında görüşlerinizi belirtmek istermisiniz? Cevabı iptal etmek için tıklayın.

Dikkat! Suç teşkil edecek, yasadışı, tehditkar, rahatsız edici, hakaret ve küfür içeren, aşağılayıcı, küçük düşürücü, kaba, pornografik, ahlaka aykırı, kişilik haklarına zarar verici ya da benzeri niteliklerde içeriklerden doğan her türlü mali, hukuki, cezai, idari sorumluluk içeriği gönderen Üye/Üyeler’e aittir.