Benim adım Nermin. Elli beş yaşındayım. Kocamı altı yıl önce kaybettiğimden beri, dağın eteğindeki küçük köyümüzde tek başıma yaşıyorum.
Çocuğumuz olmadı. Kocamdan geriye yalnızca iki katlı eski evimiz, küçük bir ceviz bahçesi ve yıllarca birlikte kurduğumuz hayaller kaldı.
Köyde dul bir kadının yalnız yaşaması kolay değildir. Sabah evden çıktığınızda kiminle konuştuğunuz, akşam kapınızı kimin çaldığı mutlaka dedikodu konusu olur.
Bu yüzden mümkün olduğunca kimseye karışmadan yaşamaya çalışıyordum.
Ta ki köyün yirmi sekiz yaşındaki delikanlısı Emir, bir akşam kapımı çalana kadar.
Emir, köyün en çalışkan gençlerinden biriydi. Babasını çocuk yaşta kaybetmiş, annesiyle birlikte büyümüştü. Ne zaman ağır bir işim olsa yardımıma koşardı.
Ancak o akşamki hâli her zamankinden farklıydı.
Elinde bir çiçek buketi vardı.
“Nermin teyze, sizinle çok önemli bir şey konuşmam gerekiyor.”
İçeri davet ettim. Çayını koyarken ellerinin titrediğini fark ettim.
Sonunda gözlerimin içine bakıp öyle bir şey söyledi ki elimdeki bardak neredeyse yere düşüyordu.
“Benimle evlenir misiniz?”
Önce şaka yaptığını düşündüm.
“Evladım, sen benim oğlum yaşındasın!”
“Yaşınızın benim için hiçbir önemi yok.”
Sinirlenerek ayağa kalktım. Fakat Emir gitmek yerine cebinden eski bir fotoğraf çıkardı.
Fotoğrafta rahmetli kocam, yanında tanımadığım genç bir kadınla duruyordu. Kadının kucağında ise küçük bir bebek vardı.
“Bu fotoğrafı nereden buldun?”
Emir başını eğdi.
“Çünkü o bebek benim.”
O anda sanki evin duvarları üzerime yıkıldı.
Emir, kocamın yıllarca benden sakladığı oğlu olduğunu iddia ediyordu!
Ancak beni asıl sarsan, biraz sonra söyledikleri oldu.
“Size evlenme teklif etmek istemezdim. Ama annem ölmeden önce bana başka çarem olmadığını söyledi.”
“Neyin çaresi?”
Emir cebinden sararmış bir zarf çıkardı.
Zarfın üzerinde rahmetli kocamın el yazısı vardı.
Tam açacakken Emir bileğimi tuttu.
“Önce bilmeniz gereken başka bir şey var. Yarın sabah bu eve gelip sizi buradan çıkarmaya çalışacaklar.”
Şaşkınlıkla yüzüne baktım.
“Kim?”
“Kocanızın kardeşi!”
Kaynım Selçuk’la yıllardır konuşmuyordum. Kocam öldükten sonra bahçemizi satmam için defalarca baskı yapmıştı.
Emir, Selçuk’un köyün çevresindeki arazileri satın alan yabancı bir şirketle anlaştığını anlattı. Benim ceviz bahçem ise şirketin almak istediği arazilerin tam ortasındaydı.
“Selçuk amcam, evinizin tapusunun geçersiz olduğunu iddia edecek. Kocanızın mirasını paylaşmadığını söyleyerek dava açmaya hazırlanıyor.”
“Seninle evlenmem bunu nasıl engelleyecek?”
Emir derin bir nefes aldı.
“Annem, babamın yıllar önce hazırladığı bazı belgelerin sizin hakkınızı koruyabileceğini söyledi. Ama bunları bulmak için önce size güvenmem gerekiyordu.”
Ona inanıp inanmayacağımı bilemiyordum.
“Evlenme teklifinin bununla ne ilgisi var?”
Emir utanarak başını eğdi.
“Selçuk amcamın adamları beni takip ediyor. Sizinle evleneceğimi öğrenirlerse miras yüzünden taraf değiştirdiğimi düşünecekler. Belgeleri aradığımızı anlamayacaklar.”
“Yani benden sahte bir evlilik yapmamı mı istiyorsun?”
“Evet. Ama yalnızca birkaç günlüğüne.”
Öfkeyle kapıyı gösterdim.
“Ben kimsenin oyununa alet olmam!”
Emir gitmeden önce zarfı masaya bıraktı.
“İçindekileri okuduktan sonra karar verin.”
Gece boyunca uyuyamadım.
Sonunda zarfı açtığımda kocamın yıllar önce yazdığı mektupla karşılaştım.
“Nermin’im, bu satırları okuyorsan senden sakladığım gerçekle yüzleşme zamanın gelmiştir.”
Mektubu okudukça gözyaşlarıma hâkim olamadım