“Bir dakika bile geçmeden Ceylin’den cevap geldi.”

Telefon ekranında beliren üç kelimeyi defalarca okudum.

“Ne akşam yemeği?”

Ardından ikinci mesaj geldi.

“Beste, annemle babamı üç haftadır görmedim. Hatta dün aradım, şehir dışında olduklarını söylediler. Sen iyi misin? Hangi hastanedesin?”

Boğazım düğümlendi. Babamın yalan söylemesine şaşırmıştım ama asıl şaşkınlığım, Ceylin’in sesinde hissettiğim endişeydi. Parmağım titreyerek hastanenin adını yazdım.

“Geliyorum,” dedi.

“Gerek yok, Ozan yolda.”

“Abla, geliyorum.”

Bu son mesajı okurken gözlerim doldu. Yıllardır ailemizde ilk kez birisi ihtiyacımın büyüklüğünü tartışmadan yardıma geliyordu.

Yirmi beş dakika sonra Ceylin acil servisin kapısından içeri girdi. Saçları dağılmıştı, üzerinde iş kıyafetleri vardı. Önce Nehir’in yanına eğildi, sonra bandajıma baktı.

“Bunu kim yaptı sana?” diye sordu.

“Kimse. Düştüm.”

“Elbette düştüğünü biliyorum. Şunu soruyorum: Neden burada tek başınasın?”

Babamla konuşmamı anlattım. Ceylin’in yüzü her cümlede biraz daha sertleşti.

“Bana yıllardır senin bizi görmek istemediğini söylüyorlar,” dedi birden.

Şaşkınlıkla başımı kaldırdım.

“Ne?”

“Nehir doğduğunda hastaneye gelmek istedim. Annem, doğumdan sonra kimseyi görmek istemediğini söyledi. Sonra hediyemi bırakmak için evinize gelecektim. Babam, ‘Beste Ceylin’i kapısında istemiyor,’ dedi.”

“Ben böyle bir şey söylemedim!”

“Biliyorum artık.”

Ceylin çantasını açıp telefonunu çıkardı. Annemle yaptığı yazışmaları gösterdi. Mesajlarda annem, benim kardeşimden rahatsız olduğumu, onu kıskandığımı, yeni aileme karışmasını istemediğimi yazmıştı. Tarihler Nehir’in doğumundan hemen sonraydı.

Ben de kendi mesajlarımı açtım. Annemin, Ceylin’in bebeklerden hoşlanmadığını ve ziyaret etmek istemediğini söylediği günleri hatırlattım.

İkimiz uzun süre konuşamadık.

Sonunda Ceylin kısık sesle, “Bizi birbirimizden uzak tutmuşlar,” dedi.

İlk düşüncem bunun nasıl bir yanlış anlaşılma olabileceğiydi. Ama annemle babamın sözleri tek tek aklıma gelince yanlış anlamadan fazlası olduğunu hissettim.

Ceylin, eşyalarımızı toplarken beklenmedik bir şey söyledi.

“Abla, mesele sadece sen değilsin. Geçen ay babam benden para istedi.”

“Ne için?”

“Senin borçların için. Ozan’ın işlerinin kötü gittiğini, evin kirasını ödeyemediğinizi söyledi. Sana söylemeden yardım etmemi istedi.”