“Güzel. O zaman şimdi yapacağım şeye de itiraz etmezsin.”

Pervin’in yüzündeki gülümseme bir anda silindi.

Okan fincanını kenara çekti, telefonunu masaya koydu ve ekranı bana çevirdi.

“Önce eşimden özür dileyeceğim,” dedi. “Çünkü günlerdir rahatsız olduğumu gördüğüm hâlde Hande’yi bu meseleyle yalnız bıraktım. Kardeşin olduğunu söyleyip sorumluluktan kaçtım.”

Ne diyeceğimi bilemedim. Okan’ın sesinde öfke yoktu ama yüzü hiç olmadığı kadar ciddiydi.

“Sonra da senin testinin sonucunu açıklayacağım, Pervin.”

Kardeşim havlusunun ucunu sımsıkı tuttu.

“Ne sonucu? Ben sadece şakalaşıyordum.”

Okan telefonundaki mesajı açtı.

“Dün gece saat on ikiyi geçe bana bunu gönderdin.”

Ekrana eğildim.

“Hande bazen seni hiç anlamıyor. İstersen aşağıda yalnız konuşabiliriz. Her şeyi ona anlatmak zorunda değiliz.”

Göğsümün ortasına görünmez bir ağırlık oturdu. Mesajın altında Okan’ın tek cevabı vardı:

“Bana bir daha böyle yazma. Hande’nin arkasından konuşmayacağım.”

“Bunu niye bana göstermedin?” diye fısıldadım.

“Gece uyuyordun. Sabah birlikte konuşacaktık. Ama o yine aynı şeyi yapınca artık susamayacağımı anladım.”

Pervin birden güldü. Bu kez sesi çatallandı.

“Aman, abla! Bir mesajdan da mı mesele çıkaracaksınız? Sizi deniyordum işte.”

Okan ayağa kalktı. Aramızda durmadı, yanıma geçti.

“Hayır,” dedi. “Beni denemiyordun. Hande’nin sana koyduğu sınırı hiçe sayıyordun. Benim de buna ses çıkarmayacağımı umuyordun.”

Pervin’in yanakları kıpkırmızı oldu.

“Beni rezil etmeye mi çalışıyorsun?”

“Hayır. Sen kendini açıklıyorsun. Üstelik ortada senden başka kimse yok.”

O an Okan’ın ne yapmak istediğini anladım. Onu küçük düşürmek için bağırmamış, başkalarını çağırmamıştı. Yalnızca kaçamayacağı bir gerçekle yüzleştirmişti.

Ben sandalyeden kalktım.

“Pervin, odana çıkıp giyin. Sonra konuşacağız.”

“Beni evden mi kovacaksın?”

“Önce üstünü giy,” dedim. “Bu konuşmanın bir kez olsun normal şartlarda yapılmasını istiyorum.”

Merdivenleri çıkarken kapıya öyle sert vurdu ki mutfak dolabındaki bardaklar titredi.

Okan bana döndü.

“Özür dilerim, Hande. İlk gün yanında durmalıydım.”

Ona sarılmak istiyordum ama öfkem henüz geçmemişti.