Rüştü’nün kırk yıllık dostu, emekli tapu müdürü ve yıllardır ailemizin hukuki işlerinde bize yol gösteren Mehmet Rauf Bey’di.

Tülay’ın elindeki kalem masaya düştü. Sencer ise sandalyesinde doğruldu.

“Rauf Amca?” dedi şaşkınlıkla. “Siz burada ne yapıyorsunuz?”

Rauf Bey sakin bir gülümsemeyle ceketini çıkardı.

“Mukaddes Hanım davet etti. Bazı evrakları birlikte inceleyeceğiz.”

Tülay hemen araya girdi.

“Biz sadece annemizin geleceğini konuşuyorduk. Sizi rahatsız etmeye gerek yoktu.”

“Ne güzel,” dedi Rauf Bey. “Ben de tam bu nedenle geldim.”

Dördüncü fincana çay doldururken Tülay’ın gözlerinin masadaki dosyayla Rauf Bey arasında gidip geldiğini gördüm.

“Haydi,” dedim. “Bana getirdiğiniz belgeleri okuyalım.”

Sencer boğazını temizledi.

“Anne, aslında çok basit bir mesele.”

“O zaman anlamam da kolay olur.”

Tülay isteksizce dosyayı Rauf Bey’e uzattı.

İlk sayfada Meşe Korusu Yaşam Köyü’nün tanıtımı vardı. Bahçeler, düzenli odalar, sosyal etkinlikler… Hepsi güzel görünüyordu.

Ancak sonraki sayfalarda bakım merkezine ilişkin belgelerle birlikte emlakçı Necdet’in hazırladığı bir satış yetkilendirme taslağı bulunuyordu.

Rauf Bey belgeleri tek tek inceledi.