Korhan başını çevirdiğinde gözleri terminalin önündeki kısa süreli park alanına takıldı. Birkaç metre ötede, otomobilin yanında annem duruyordu. Telefonu elindeydi, yüzünde şaşkınlıkla öfke arasında gidip gelen bir ifade vardı.

Korhan’ın dudakları aralandı.

“Annen de mi burada?”

“Evet. Kızlarımızı karşılamaya onunla birlikte geldim.”

Annem birkaç dakika önce bebek arabasını otomobilden indirmek için yanımızdan ayrılmıştı. Korhan’ı gördüğüm sırada iki kızımızı da kucağıma almış, terminal çıkışına doğru yürümüştüm. Annem şimdi bebek arabasıyla yanımıza geliyordu.

Planımız çok basitti. Önce Korhan’ı şaşırtacak, ardından annemin telefonuyla ilk aile fotoğrafımızı çekecektik. Sonra birlikte eve dönecektik.

Annem, kocamın beni başka bir kadınla aldattığını o ana kadar bilmiyordu. O da benim gibi, aylar sonra ailesine kavuşacak bir babayı karşılamaya geldiğini sanıyordu.

Korhan’ın sağına bakmasını istememin nedeni buydu. Annemin birkaç dakika önce çekmek için hazırlandığı mutlu aile fotoğrafında artık yalnızca acı bir gerçekle karşılaşacaktık.

Annem yanımıza gelince Korhan’ın kolunun hâlâ diğer kadının beline yakın durduğunu fark etti.

“Korhan, hoş geldin,” dedi önce. Sonra bana döndü. “Süreyya, ne oluyor burada?”