1992’de Ohio’da Altı Kişilik Amish Ailesi İz Bırakmadan Kayboldu: 20 Yıl Sonra Bir Ahır Kapısındaki Ayrıntı Korkunç Gerçeği Ortaya Çıkardı

İleri

Foto Galeri Haberin Devamı

: Kapının üzerindeki üç tahta, eğri çivi ve yıldız biçimli çatlak aynıydı. Fakat fotoğrafın arkasındaki tarih, Miller ailesinin kayboluşundan on beş ay sonrasını gösteriyordu. Şevket görüntüleri şeriflik bürosuna götürdü. Dosyadan sorumlu dedektif Barlas Demir önce ihtiyatlı davrandı. İki ahşap kapının benzemesi tek başına hiçbir şey kanıtlamazdı. Ancak özgün negatifler incelendiğinde tahtalardaki çatlakların ve çivi yerlerinin ayrıntıları örtüşüyordu. Dahası, eski soruşturma fotoğrafında kapının iç yüzüne monte edilmiş küçük bir metal halka vardı. 1993 tarihli görüntüde aynı halka sökülmüş, geride iki vida deliği kalmıştı. Barlas, “Bu kapı Miller çiftliğinden taşınmış olabilir,” dedi. “Ama neden taşındığını öğrenmeden başka bir sonuca varamayız.” İlk araştırma beklenmedik bir bilgi ortaya çıkardı. Miller çiftliği kayboluşun ardından bir süre boş kalmış, daha sonra topluluk tarafından bakımı üstlenilmişti. Ahırın kapısı ise 1992’nin sonbaharında değiştirilmişti. Eski kapının çürüdüğü söylenmişti. Değişimi yapan ustanın adı hiçbir faturada bulunmuyordu. O yıllarda Amish topluluğunda birçok iş para yerine emek karşılığı yapılıyordu. Bu nedenle kayıt eksikliği başlı başına kuşkulu değildi. Fakat Barlas, kapının neden başka bir çiftliğe götürüldüğünü anlamak istiyordu. 1993 fotoğrafının çekildiği mülk, o dönemde Nihat Kessler adlı bir hayvan tüccarına aitti. Kessler, Amish değildi fakat bölgedeki ailelerle yıllardır ticaret yapıyordu. Hayvan taşımacılığı için kamyonları vardı ve çevredeki çiftliklere düzenli olarak gidip geliyordu. Kessler 2006 yılında ölmüştü. İşletmesi kapanmış, binaların çoğu satılmıştı. Dedektifler eski çalışanları araştırmaya başladı. İlk haftalarda bir sonuç alınamadı. Ardından, Kessler’in kamyonlarını kullanan emekli şoför Cemil Vardar bulundu. Yetmişlerinin sonundaki adam, 1992 yazına ilişkin soruları duyunca uzun süre sessiz kaldı. “Ben onların öldüğünü bilmiyordum,” dedi sonunda. Barlas’ın kalbi hızlandı. “Kimin öldüğünü?” “Milller ailesinin. Nihat bana başka bir yere yerleştirildiklerini söylemişti.” Bu ifade soruşturmanın yönünü değiştirdi. Cemil, kayboluştan bir gece önce Kessler’in kendisini çiftliğe çağırdığını anlattı. Orada bir kamyon hazırlanmıştı. Kasanın içine saman balyaları yerleştirilmiş, üzerlerine kalın örtüler serilmişti. Cemil, Kessler’in bir aileyi eyalet dışına götürmek için yardım istediğini söyledi. Ancak sabah olduğunda araçta yolcu görmemişti. Kendisine yalnızca kapalı sandıklar taşınacağı bildirilmişti. “Sandıkların içinde ne olduğunu sormadım,” dedi. “O zaman bunun yanlış olduğunu düşünmemiştim.” Barlas hemen kaybolan insanların öldüğü sonucuna varmadı. Cemil’in anıları yirmi yıl öncesine dayanıyordu ve tarihleri karıştırması mümkündü. Araştırmacılar anlattıklarını bağımsız belgelerle doğrulamaya çalıştı. Kessler’in eski işletme defterlerinde temmuz ayının ortasında yapılmış, alıcısı belirtilmeyen bir sevkiyat bulundu. Güzergâh Ohio’dan Pennsylvania sınırına uzanıyordu. Fakat taşınan yük yalnızca çiftlik malzemesi olarak kaydedilmişti. Asıl önemli ipucu, ahır kapısının 1993’te neden söküldüğünün araştırılmasıyla geldi. Şevket, eski fotoğraflarda kapının alt kenarındaki koyu lekeyi fark etti. Bunun boya olmadığından şüphelenmişti. O dönemde yapılan soruşturmada kapı açık bırakılmış, yüzeyi ayrıntılı biçimde incelenmemişti. 1993 fotoğrafındaki çiftlik hâlâ ayaktaydı. Yeni malik izin verince araştırmacılar ahırda inceleme yaptı. Kapı artık yerinde değildi fakat eski bir depoda, başka tahtaların altında saklanmış olarak bulundu. Tahtaların üzerindeki aşınmalar fotoğraflarla karşılaştırıldı. Kapının aynı kapı olduğuna ilişkin güçlü bulgular elde edildi. Alt bölümdeki lekeden alınan örnekler ise aradan geçen yıllar nedeniyle sınırlı sonuç verdi. İnsan kanına işaret eden izler bulundu, ancak herhangi bir kişiyi güvenilir biçimde tanımlayacak DNA profili elde edilemedi. Bu bulgu, Miller ailesinin öldürüldüğünü kanıtlamıyordu. Yine de kapının taşınmasıyla birlikte değerlendirilince, eski dosyanın yeniden açılması için yeterli gerekçe oluşturdu. Soruşturmanın duyulması üzerine Pennsylvania’dan bir kadın şerifliği aradı. Adı Suna Keller’dı. Yıllar önce Kessler’in akrabalarından birinin yanında çalışmıştı. Haberlerde ahırın fotoğrafını görünce önemli bir anısını hatırladığını söyledi. 1992 yazında, Kessler’in kullandığı eski bir depoda dört çocuğun battaniyelere sarılarak oturduğunu görmüştü. Yanlarında korkmuş görünen bir kadın vardı. Kadın başını kaldırıp bir şey söylemek istemiş, fakat kapıdan içeri giren adamı görünce susmuştu. Suna yıllarca onların başka bir Amish yerleşiminden gelen misafirler olduğunu sanmıştı. “Çocukların en küçüğü sürekli annesinin elini tutuyordu,” dedi. “Kadın da durmadan kapıya bakıyordu.” Barlas, fotoğrafları gösterdiğinde Suna kesin teşhiste bulunamadı. Yirmi yıl öncesinden hatırladığı yüzler çok belirsizdi. Ancak anlatımındaki depo, Kessler’in eski ticaret kayıtlarında geçen bir adrese uyuyordu. Orası Pennsylvania’daki kullanılmayan bir tahıl ambarıydı. Arama izni alındıktan sonra bina incelendi. Zeminin bir bölümünde sonradan dökülmüş beton tespit edildi. Kazı çalışması günler sürdü. Sonunda betonun altında insan kalıntıları bulundu. Altı kişiye ait kalıntılar vardı. İlk incelemeler yetişkin iki kişiyle dört çocuğa işaret ediyordu. Kesin kimlik tespiti için uzun bir adli çalışma gerekiyordu. Miller ailesinin yaşayan akrabalarından karşılaştırma örnekleri alındı. Bazı kemiklerin durumu nedeniyle laboratuvar işlemleri tekrarlandı. Aylar sonra uzmanlar, eldeki genetik ve antropolojik bulguların altı kişinin Miller ailesi olduğunu güçlü biçimde desteklediğini bildirdi. Topluluk yirmi yıldır beklediği cevabı almıştı. Fakat şimdi herkes aynı soruyu soruyordu: Neden? Yanıt, Kessler’in ölümünden sonra ailesine kalan belgelerde gizliydi. Dedektifler eski ticari anlaşmaları incelerken Yakup’un imzasını taşıyan bir borç senedi buldu. Belgede yüksek miktarda para yazıyordu. Oysa Yakup’un akrabaları böyle bir borçtan haberdar değildi. Adli belge incelemesi, imzanın Yakup’un bilinen yazısıyla uyuşmadığını ortaya koydu. Bir başka kayıtta Kessler’in, Yakup’a ait hayvanları kendi mülkiyetindeymiş gibi göstererek üçüncü kişilere sattığı anlaşılıyordu. Yakup’un bu usulsüzlüğü fark etmiş olabileceğine dair işaretler vardı. Kayboluşundan birkaç gün önce bir komşusuna ticari hesaplarda açıklanması gereken sorunlar bulunduğunu söylemişti. Araştırmacılar kesin olay örgüsünü hiçbir zaman bütünüyle kuramadı. Ancak Kessler’in Yakup’la anlaşmazlık yaşadığı, ailenin kaybolduğu gün kamyonunu kullandığı ve daha sonra kalıntıların bulunduğu mülkle bağlantısının olduğu belgelerle destekleniyordu. Cemil’in ifadeleriyle Suna’nın anıları bazı noktalarda örtüşüyordu. Bununla birlikte, aileye tam olarak nerede ve nasıl zarar verildiği konusunda güvenilir bir tanık bulunamadı. Adli uzmanlar kalıntılardan ölüm nedenlerinin tamamını kesinleştiremedi. Kessler ölmüş olduğu için hakkında dava açılamadı. Başka kişilerin suça katılıp katılmadığı araştırıldı fakat mahkemede suçlamayı destekleyecek yeterli kanıt elde edilemedi. Şeriflik dosyayı kapatılmış bir mahkûmiyet davası gibi sunmadı. Resmî açıklamada, aile üyelerinin kimliklerinin belirlendiği, kayboluşun suç bağlantılı olduğuna ilişkin güçlü bulgular bulunduğu ve soruşturmanın açık kalan yönlerinin sürdüğü belirtildi. Bu belirsizlik özellikle Harun’un artık yaşlanmış dayısını üzdü. Yeğeninin başına gelenleri anlamak istiyordu. Yine de mezarlarının nerede olduğunu bilmek, yıllardır taşıdığı çaresizliğin bir bölümünü hafifletmişti. 2014 baharında Miller ailesinin kalıntıları Holmes County’ye getirildi. Cenaze töreni sade tutuldu. Elektrik ışıklarıyla aydınlatılmış büyük bir salon yerine, aileyi tanıyanların yıllarca bir araya geldiği küçük toplantı evinde dualar okundu. Altı mezar yan yana hazırlandı. Yakup, Rut, Harun, Sara, Davut ve Meryem için aynı biçimde hazırlanmış taşlar yerleştirildi. Törene katılanlar yüksek sesle suçlu aramaktan çok, ailenin hayatından hatırladıkları küçük iyilikleri anlattı. Rut’un hasta komşular için diktiği battaniyeler, Yakup’un karşılık beklemeden onardığı çitler ve çocukların pazarda yaşlı insanlara yardım etmesi yeniden hatırlandı. Şevket törenden sonra eski çiftliğe uğradı. Ahır artık yıllardır kullanılmıyordu. Yerine takılan kapı rüzgârda hafifçe sallanıyordu. Barlas da yanına geldi. “Bunca yıl boyunca o kapı başka bir ahırda duruyormuş,” dedi. Şevket gözlerini eski yapıya çevirdi. “İnsan bazen aradığı cevabın uzaklarda olduğunu düşünüyor. Oysa gördüğü şeyin ne anlama geldiğini bilmiyor.” Dedektif cevap vermedi. Çünkü kapı tek başına hiçbir sırrı çözmemişti. Yalnızca yanlış yerde duran bir eşyanın fark edilmesi, unutulmuş tanıklara ve kayıtlara ulaşılmasını sağlamıştı. Miller ailesinin mezarlarına her yıl çiçek bırakıldı. Bazı sorular yanıtsız kalmış olsa da artık onların kaçıp gittiklerine ilişkin söylentilere yer yoktu. Topluluğun yıllarca taşıdığı sessizlik sonunda başka bir anlam kazanmıştı. O sessizlik artık kaybolmuş altı insanın ardında bıraktığı bilinmezlik değil, isimleri ve hatıraları yeniden ait oldukları yere kavuşmuş bir ailenin huzurla anılmasıydı.

Haberin Devamı

Yorumlar

Yorumlar (Yorum Yapılmamış)

Yazı hakkında görüşlerinizi belirtmek istermisiniz? Cevabı iptal etmek için tıklayın.

Dikkat! Suç teşkil edecek, yasadışı, tehditkar, rahatsız edici, hakaret ve küfür içeren, aşağılayıcı, küçük düşürücü, kaba, pornografik, ahlaka aykırı, kişilik haklarına zarar verici ya da benzeri niteliklerde içeriklerden doğan her türlü mali, hukuki, cezai, idari sorumluluk içeriği gönderen Üye/Üyeler’e aittir.