Kutay’ın önüne koyduğum şey, içinde otuz gün boyunca tuttuğum notların bulunduğu mavi bir dosyaydı. Kapağında yalnızca bir tarih aralığı yazıyordu. Annemin evimize geldiği günle ayrılacağı gün arasındaki otuz gün.

“Bu da ne?” diye sordu Kutay.

“Annemin burada geçirdiği zamanın hesabı.”

Annem şaşkınlıkla bana baktı. Elindeki cüzdanı kapatmıştı ama hâlâ iki eliyle sıkıca tutuyordu.

Dosyayı açtım. İlk sayfada annemin bizim için yaptığı işler vardı. Gün gün yazmıştım. Aslında bunları ona hesap çıkarmak için tutmamıştım. Doğumdan sonra uykusuzluktan günleri karıştırmaya başlayınca, Çise’nin beslenme saatlerini ve evde olup bitenleri kaydetmek istemiştim. Annemin yaptığı işler de o notların arasına kendiliğinden girmişti.

“İlk pazartesi,” dedim. “Sabah beşte Çise’yi beslememe yardım etti. Ben uyurken çamaşırları yıkadı. Öğlen çorba yaptı. Akşam sen eve gelmeden sofrayı kurdu. Gece dizleri ağrıdığı için merdivenleri yavaş yavaş çıkabildi.”

Kutay sabırsızca nefes verdi.

“Bunların hepsini neden yazdın?”

“Çünkü sen hiçbirini görmedin.”

Sayfayı çevirdim.