78 YAŞINDAKİ PATRONUM BENİ BİR PARKA GÖTÜRÜP, “BUGÜNDEN İTİBAREN ARTIK BENİM İÇİN ÇALIŞMIYORSUN!” DEDİ. YILLARCA VERDİĞİM EMEĞE RAĞMEN BENİ KOVDUĞUNU DÜŞÜNÜP OLDUĞUM YERDE DONAKALDIM.

İleri

Foto Galeri Haberin Devamı

: Dosyayı açıp ilk sayfayı gördüğümde ise bacaklarımın bağı çözüldü. Çünkü belgenin en üstünde kocaman harflerle şu yazıyordu: “BENNETT HOLDİNG — ŞİRKET ORTAKLIK VE HİSSE DEVİR SÖZLEŞMESİ” Altında benim adım ve soyadım vardı. Şaşkınlıkla Şevket Bey’e baktım. “Bu da ne demek oluyor?” “Son sayfayı aç, Melis.” Titreyen ellerimle sayfaları çevirdim. Son sayfada şirket hisselerinin yüzde otuzunun benim adıma devredileceği yazıyordu. Üstelik karşısında ödemem gereken herhangi bir bedel bulunmuyordu. “Bu mümkün değil!” diye fısıldadım. Şevket Bey derin bir nefes aldı. “Az önce sana artık maaş karşılığında çalışmayacağını söyledim. Çünkü bundan sonra benim çalışanım değil, ortağım olmanı istiyorum.” Bir anlığına konuşamadım. “Benimle dalga mı geçiyorsunuz?” “Hayatım boyunca işle ilgili hiçbir konuda şaka yapmadım. Bunu en iyi sen bilirsin.” Elimdeki dosyaya tekrar baktım. Yedi yıldır yanında çalıştığım adam, bir anda beni şirketinin ortaklarından biri yapmaya karar vermişti. Ama neden? Tam bu soruyu soracaktım ki dosyanın arasından eski bir fotoğraf yere düştü. Eğilip aldığımda kalbim yerinden çıkacak gibi oldu. Fotoğrafta genç bir kadın, küçük bir kız çocuğunu kucağında tutuyordu. Kadının yüzünü tanımam yalnızca birkaç saniye sürdü. “Bu benim annem!” Şevket Bey başını eğdi. “Evet. Yanındaki küçük kız da sensin.” Fotoğrafı ters çevirdim. Arkasında annemin el yazısıyla yazılmış bir tarih vardı. Tam yirmi yedi yıl öncesine aitti. “Annemin fotoğrafı neden sizde?” Yaşlı adamın gözleri doldu. “Çünkü annenle tanıştığımız gün, hayatımın en büyük hatasını yaptığımı henüz bilmiyordum.” İçimde tuhaf bir korku belirdi. “Ne hatası?” “Gel, otur. Sana anlatmam gereken uzun bir hikâye var.” İstemeyerek de olsa yanına oturdum. Şevket Bey, yıllar önce küçük bir tekstil atölyesi işlettiğini anlattı. İşleri büyütmek için bütün birikimini ortaya koymuş, fakat güvendiği ortağı tarafından dolandırılmıştı. Şirketi iflasın eşiğine gelmişti. Tam her şeyden vazgeçmek üzereyken karşısına genç bir kadın çıkmıştı. O kadın benim annemdi. Annem o dönemde bir bankada çalışıyormuş. Şevket Bey’in kredi başvurusu defalarca reddedilince dosyasını incelemiş ve hesaplarda önemli bir hata olduğunu fark etmiş. Ancak yaptığı iyilik bununla sınırlı kalmamış. Şevket Bey cebinden eski bir zarf çıkardı. “Annen bana bu mektubu bıraktığında sen henüz dört yaşındaydın.” Zarfı açtım. Annemin el yazısını hemen tanıdım. Mektupta, Şevket Bey’in şirketini kurtarmak için kendi birikiminden önemli miktarda para verdiği yazıyordu. Gözlerime inanamadım. “Annemin böyle bir parası olduğunu hiç bilmiyordum.” “Çünkü bütün birikimini bana verdi. Ben de ona karşılığında şirketten hisse vermek istedim. Ama kabul etmedi.” “Neden?” “Çünkü yardıma ihtiyacı olan bir insanın durumundan faydalanarak zengin olmak istemediğini söyledi.” Gözyaşlarım mektubun üzerine damladı. Annem hayatı boyunca maddi sıkıntılar çekmişti. Babam bizi terk ettikten sonra kardeşimle beni büyütmek için geceleri bile çalışmıştı. Peki, böyle bir fedakârlığı neden bizden saklamıştı? Şevket Bey’e döndüm. “Bütün bunları bana neden şimdi anlatıyorsunuz?” Yaşlı adam cevap vermeden önce uzun süre sustu. “Çünkü annenin bana verdiği parayı yıllar önce geri ödedim. Ama ona olan borcumu hiçbir zaman kapatamadım.” Tam o sırada telefonu çaldı. Ekrana baktığında yüzündeki ifade değişti. Arayan kişi şirketin avukatıydı. Telefonu açtı. “Buyurun.” Karşı taraftan gelen sözleri duydukça kaşları çatıldı. “Nasıl yani? Bunu yapmaya hakları yok!” Telefonu kapattığında ellerinin titrediğini fark ettim. “Ne oldu?” “Yeğenim şirket yönetimine dava açmış. Hisselerimi sana devretmemi engellemeye çalışıyor.” Şaşkınlığım yerini korkuya bıraktı

: “Benim yüzümden mi?” “Hayır, Melis. Paranın kendisine ait olduğunu düşünen insanların yüzünden.” Şevket Bey ayağa kalktı. “Yarın sabah şirket merkezine gelmeni istiyorum. Ama önce annenle konuş.” O akşam eve döndüğümde annem mutfakta yemek hazırlıyordu. Fotoğrafı masaya bıraktım. “Anne, bana anlatmadığın ne var?” Fotoğrafı gördüğü anda elindeki tabak yere düştü. “Melis… Bunu nereden buldun?” “Şevket Bey verdi.” Annem sandalyeye oturdu. Yüzündeki ifade, yıllardır sakladığı bir sırrın ortaya çıktığını anlatıyordu. “Bana neden hiçbir şey söylemedin?” Annem gözlerini sildi. “Çünkü o parayı geri almak için vermedim kızım. Bir insanın hayatını kurtarmak için verdim.” “Ama biz yıllarca geçim sıkıntısı çektik!” “Biliyorum.” “Üstelik şimdi şirketinin yüzde otuzunu bana vermek istiyor!” Annem başını kaldırdı. “Ne?” Ona bütün olanları anlattım. Şevket Bey’in teklifini, yeğeninin açtığı davayı ve şirketin yaşadığı sorunları… Annem bir süre düşündü. Sonra hiç beklemediğim bir şey söyledi. “Kızım, Şevket Bey’in sana anlatmadığı başka bir gerçek daha var.” Kalbim hızlandı. “Ne gerçeği?” “Yedi yıl önce iş görüşmene gittiğinde seni işe alacağını zaten biliyordu.” “Nereden biliyordu?” “Çünkü iş başvurunu ona ben gönderdim.” Şaşkınlıktan ağzım açık kaldı. “Yani işe kendi çabamla girmedim mi?” Annem elimi tuttu. “Hayır, kızım. Ben yalnızca seninle görüşmesini istedim. İşe alınmanı sağlayan sendin. Yıllarca yanında kalmanı sağlayan da.” O gece sabaha kadar uyuyamadım. Bir tarafta annemin geçmişte yaptığı fedakârlık, diğer tarafta Şevket Bey’in beklenmedik teklifi vardı. Ama beni asıl düşündüren başka bir şeydi. Acaba Şevket Bey beni gerçekten yetenekli olduğum için mi ortak yapmak istiyordu, yoksa anneme duyduğu minnet yüzünden mi? Ertesi sabah erkenden şirkete gittim. Toplantı salonuna girdiğimde içeride Şevket Bey, avukatı ve daha önce yalnızca birkaç kez gördüğüm yeğeni Okan bulunuyordu. Okan beni görünce alaycı bir şekilde gülümsedi. “Demek şirketimizin yeni sahibi geldi!” Cevap vermedim. Avukat masanın üzerindeki belgeleri düzenlerken Okan ayağa kalktı. “Amca, bu saçmalığa bir son vermelisin. Yedi yıldır yanında çalışan bir asistana milyonlarca liralık hisse devredemezsin!” Şevket Bey sakinliğini korudu. “Kararımı verdim.” Okan elini masaya vurdu. “Bu kız seni kandırıyor!” İşte o anda kendimi tutamadım. “Yeter!” Herkes bana döndü. “Ben kimseden hiçbir şey istemedim. Buraya gelirken bile bu teklifi kabul edip etmeyeceğimi bilmiyordum.” Okan küçümseyerek güldü. “Öyleyse reddet!” Elimdeki dosyayı masaya bıraktım. “Peki. Şimdilik reddediyorum.” Şevket Bey şaşkınlıkla yüzüme baktı. “Melis, ne yapıyorsun?” “Size kendimi kanıtlamak istiyorum. Annemin yıllar önce yaptığı iyilik karşılığında değil, gerçekten hak ettiğim için bu şirketin ortağı olmak istiyorum.” Şevket Bey’in yüzünde belli belirsiz bir gülümseme oluştu. “İşte duymayı beklediğim cevap buydu.” Ardından avukata döndü. “Diğer dosyayı açın.” Avukat çantasından ikinci bir dosya çıkardı. İçindeki belgeler, şirketin son aylarda neden zarar ettiğini ortaya koyuyordu. Okan, yönetim kurulundaki yetkilerini kullanarak şirketin parasını kendi kontrolündeki başka bir işletmeye aktarmıştı. Muhasebe kayıtlarında da ciddi usulsüzlükler tespit edilmişti. Okan’ın yüzü bembeyaz kesildi. “Bu belgeleri nereden buldunuz?” Şevket Bey gözlüklerini çıkardı. “Melis’in üç ay önce fark ettiği hesap tutarsızlıklarını hatırlıyor musun? İşte o gün inceleme başlattım.” Birden her şeyi anladım. Aylar önce muhasebe raporlarında fark ettiğim şüpheli işlemleri Şevket Bey’e bildirmiştim. Konuyla ilgileneceğini söylemiş ama bir daha bana hiçbir açıklama yapmamıştı. Meğer bütün bu süre boyunca gizlice araştırma yürütüyormuş. Şevket Bey avukata döndü. “Gerekli hukuki işlemleri başlatın.” Okan hiçbir şey söyleyemeden odadan çıktı. Ardından Şevket Bey bana baktı. “Annen yıllar önce şirketimi kurtardı. Sen de farkında olmadan ikinci kez kurtardın. Ama seni ortak yapmak istememin tek nedeni bunlar değil.” “Nedir peki?” “Çünkü bu şirketin geleceğini emanet edebileceğim tek kişi sensin.” Gözlerim yeniden doldu. Ancak bu kez ağlamadım. Masadaki sözleşmeyi elime aldım. “Bir şartım var.” Şevket Bey gülümsedi. “Söyle bakalım.” “İşten çıkardığımız çalışanların durumunu yeniden değerlendireceğiz. Şirketin toparlanması için emek veren insanların da bu başarıdan pay almasını istiyorum.” Yaşlı adam ayağa kalktı ve elini uzattı. “Anlaştık, ortağım.” Elini sıktım. Altı ay sonra şirket yeniden kâra geçmişti. İşten çıkarılan çalışanların büyük bölümünü geri almış, gençlere yönelik bir eğitim ve istihdam programı başlatmıştık. Ama benim için en güzel gün, annemi şirkete davet ettiğim gündü. Toplantı salonuna girdiğinde Şevket Bey onu kapıda karşıladı. Elini tuttu ve herkesin önünde şöyle dedi: “Yıllar önce bana yeniden başlama fırsatı verdiniz. Bugün kızınız sayesinde aynı fırsatı başkalarına verebiliyoruz.” Annem gözyaşları içinde bana sarıldı. O an hayatımın en önemli gerçeğini anladım. Yıllarca başarının yüksek bir maaş, önemli bir unvan veya büyük bir servet anlamına geldiğini düşünmüştüm. Oysa gerçek başarı, bir insanın size duyduğu güveni boşa çıkarmamak ve size uzatılan eli bir gün başka birine uzatabilmekti. Şevket Bey beni o gün parkta işten çıkarmamıştı. Bana, hayatım boyunca unutamayacağım bir sorumluluk vermişti. Annemin yıllar önce karşılık beklemeden yaptığı iyilik ise yalnızca bir şirketi değil, yıllar sonra benim geleceğimi de değiştirmişti.

Haberin Devamı

Yorumlar

Yorumlar (Yorum Yapılmamış)

Yazı hakkında görüşlerinizi belirtmek istermisiniz? Cevabı iptal etmek için tıklayın.

Dikkat! Suç teşkil edecek, yasadışı, tehditkar, rahatsız edici, hakaret ve küfür içeren, aşağılayıcı, küçük düşürücü, kaba, pornografik, ahlaka aykırı, kişilik haklarına zarar verici ya da benzeri niteliklerde içeriklerden doğan her türlü mali, hukuki, cezai, idari sorumluluk içeriği gönderen Üye/Üyeler’e aittir.