Kocam iki kolumu da kırıp beni 31. kattaki korkuluğa doğru eğdi ve kulağıma fısıldadı: “İmzala, her şey bitecek.”7 yaşındaki kızımız tüm bunları sessizce izliyordu.

İleri

Foto Galeri Haberin Devamı

: BÖLÜM 1 İstanbul’da, Boğaz’a bakan lüks bir rezidansın 31. katında, Kerem Yalçın karısı Elif’in iki kırık kolunu arkasından sıkıca bastırarak onu cam balkon korkuluğuna doğru eğmişti. Yedi yaşındaki kızları Defne ise birkaç adım ötede, gördüğü manzara karşısında donup kalmıştı. Kasım ayının soğuk rüzgârı Elif’in yüzünü kesiyordu. Aşağıda uzanan İstanbul ışıkları, yüksekten bakıldığında oyuncak şehirler gibi görünüyordu. Sağ kolu tamamen hareketsizdi. Sol kolunda ise aldığı her nefeste dayanılmaz bir acı yayılıyordu. Kerem kulağına doğru eğildi. “Belgeleri imzala. Sonra her şey bitecek.” Salonun içinde Selen ayakta duruyordu. Kerem’in aylardır gizli bir ilişki yaşadığı kadın. Elif’in annesinin yıllar önce ona verdiği elmas küpeler Selen’in kulaklarında parlıyordu. Selen telefonunu kaldırmış, yaşananları kayda alıyordu. “Şuna bakın,” diye alay ederek güldü. “Bu halde bile hâlâ kendini prenses sanıyor.” Kerem Elif’i biraz daha korkuluğun üzerine doğru itti. “Şirket hisseleri benim üzerime geçecek. Tüm mali vekâlet benim olacak. Bir de Defne’nin kalıcı velayetini bana bırakacağına dair belgeleri imzalayacaksın.” Elif’in dudakları titredi. Mutfak adasının arkasında, sarı pijamalarıyla Defne sessizce duruyordu. Yaklaşık iki yıldır tek kelime etmemişti. Doktorlar bunun ağır bir psikolojik travmaya bağlı seçici suskunluk olduğunu söylemişti. Kerem ise akrabaların yanında ondan sık sık “sorunlu çocuk” diye bahsediyordu. Elif, Defne’nin sesini hangi gece kaybettiğini biliyordu. Kerem’in onu evden çıkmasını engellemek için kapıyı kırdığı ve Defne’nin ilk kez babasının annesinin boğazını sıktığını gördüğü gece. Ama bugün Defne’nin gözlerinde yalnızca korku yoktu. Bir şey düşünüyordu. Kerem alçak sesle konuştu: “Aşağı düşeceksin. Ben yıkılmış bir koca rolünü oynayacağım. Selen de vakfın başına geçecek. Peki Defne? O zaten konuşamıyor. Mahkemede onu kim dinleyecek?” Selen gülümsedi. İşte o anda Elif gerçeği anladı. Bu, öfkeyle yapılmış bir saldırı değildi. Bu bir cinayet planıydı. Elif’in babası Cem Karaca ölmeden önce kızına büyük bir gayrimenkul portföyü, İstanbul’un çeşitli bölgelerinde bulunan ticari binalar ve bir siber güvenlik şirketi bırakmıştı. Bu şirket, yüksek katlı konutlarda kullanılmak üzere özel bir güvenlik sistemi geliştirmişti: Kalkan-9. Kerem üç yıldır Elif’in miras bıraktığı varlıklara erişmenin yollarını arıyordu. Elif’i ortadan kaldırdığı anda her şeyin kendisine kalacağını sanıyordu. Ama bilmediği bir şey vardı. Miras belgelerinde, onun hiçbir zaman fark etmediği özel koruma hükümleri bulunuyordu. Elif, acıdan bulanıklaşan gözleriyle Defne’ye baktı. Küçük kız yavaşça geriye çekilmeye başladı. Koridorda, yıllardır asılı duran bir aile fotoğrafının altında küçük bir kontrol paneli vardı. Elif bunu bir zamanlar Defne’ye oyun gibi öğretmişti: Üç renk, bir sembol ve gizli bir mesaj. Bu, sıradan bir yangın ya da hırsız alarmı değildi. Evde birinin zorla tutulduğu veya ölümcül bir aile içi tehlikenin yaşandığı durumlar için tasarlanmış özel bir acil durum sinyaliydi. Defne bir sandalye çekti.

: Küçük parmakları kontrol paneline ulaşmaya başladı. Kerem ise hâlâ hiçbir şeyden habersizdi. O gece, yedi yaşındaki kızı Defne’nin sessizliğini ilk kez bir silaha dönüştürmek üzere olduğunu bilmiyordu…. BÖLÜM 2 Selen hâlâ telefonunu balkonun olduğu yöne doğrultmuş, olan biteni kaydediyordu. Tam o sırada odanın içinde çok hafif bir ses duyuldu. “Annemi çekme.” Kerem bir anda arkasını döndü. Defne konuşmuştu. Küçük kız sandalyenin üzerine çıktı. Avucunu biyometrik kontrol paneline bastı ve üç işarete dokundu: Kırmızı, siyah, kalkan. Ekran açıldı. Defne titreyen parmaklarıyla tek bir mesaj yazdı: Dayı, annemi kurtar. Ardından acil durum sinyalini etkinleştirdi. Kerem öfkeyle Elif’i balkonun zeminine fırlattı. “Salak kız!” Sonra Defne’ye doğru koştu. Bir anda evin bütün ışıkları parlak beyaz renkte yandı. Özel asansörler durdu. Koridordaki yangına dayanıklı güvenlik kapıları otomatik olarak kapandı. Tavandaki hoparlörlerden mekanik bir ses yükseldi: “Özel tehlike doğrulandı. Görsel kanıt güvence altına alındı. 112 Acil Çağrı Merkezi ve yetkili güvenlik merkezine bildirim gönderildi.” Selen’in telefonu elinden yere düştü. Kerem kontrol panelini parçalamak için elini kaldırdı. Elif yerde yatarken başını ona doğru çevirdi. “Artık çok geç.” Kerem alaycı bir kahkaha attı. “Kardeşinin beni durdurabileceğini mi sanıyorsun?” Elif, yüzündeki acıya rağmen onun gözlerinde ilk kez korkunun belirdiğini gördü. “Kardeşim değil.” Elif hafifçe gülümsedi. “Beni kurtaracak olan senin kendi videon.” BÖLÜM 3 Kerem birkaç saniye boyunca olduğu yerde kaldı. Yıllardır kurduğu her yalanı gerçeğe dönüştürmesini sağlayan o kendinden emin ifade yüzünden tamamen silinmişti. Selen’e baktı. “Çalışma odası. Orada servis koridoru var.” İkisi birden koşmaya başladı. Kerem kapının kolunu çekti. Kapı açılmadı. İkinci kez bütün gücüyle asıldı. Yine hiçbir şey olmadı. Kalkan-9, özel tehlike durumunda binanın bazı özel servis geçişlerini, asansör kontrollerini ve iç çıkışları geçici olarak devre dışı bırakıyordu. Amaç, saldırganın delilleri yok ederek ya da mağduru yanında götürerek kaçmasını engellemekti. Kerem telefonunu çıkardı. Dairenin iç iletişim sistemi devre dışıydı. “Bütün bunları kapatın!” diye bağırdı. Elif balkon duvarına yaslanmış oturuyordu. İki kolu da neredeyse tamamen işlevsizdi. Alnından ter akıyordu ama sesi hâlâ sakindi. “Ben kapatamam.” “Şifreyi söyle.” “Şifre yok.” Kerem’in gözleri büyüdü. “Tehlike bir kez doğrulandığında kontrol sistemin dışına çıkar.” Selen ağlamaya başladı. “Şirket üzerinde artık hiçbir hakkı kalmadığını söylemiştin.” Kerem ona sertçe baktı. “Kes sesini.” “Her şeyin senin olacağını söylemiştin!” Kerem bir anda Selen’e tokat attı. Tokadın sesi odada yankılandı. Elif gözlerini kapattı. Artık bu da kayda geçmişti. Kalkan-9, Elif’in babası Cem Karaca’nın talimatıyla yıllar önce yaşanan bir olayın ardından geliştirilmişti. Cem’in tanıdığı bir kadının yüksek katlı bir binadaki evinde aile içi şiddet yaşanmış, komşular çığlıkları duymuştu. Ancak polis ulaşmadan önce evdeki tüm kameralar devre dışı bırakılmıştı. Cem, teknik ekibinden yalnızca bir alarm sistemi geliştirmelerini istememişti. Tehlike anında kanıtları saldırganın erişemeyeceği bir yere taşıyabilecek bir sistem istemişti. Özel sinyal etkinleştirildiğinde güvenlik kameralarının görüntülerinin bir kopyası harici ve güvenli bir sunucuya aktarılıyordu. Bina güvenlik merkezine canlı görüntü gönderiliyordu. Kayıtlı acil durum kişisine bildirim gidiyordu. Tehlikenin seviyesine göre polis kontrol merkezine de konum, kat bilgisi ve canlı görüntü aktarılıyordu. Yanlış alarmları önlemek için biyometrik kimlik doğrulamasının yanı sıra görsel tehlike doğrulaması da gerekiyordu. Defne’nin biyometrik kaydı sistemde bulunuyordu. Ve kameralarda, annesinin 31. kattaki balkon korkuluğuna doğru zorla eğdirildiği görüntü açıkça görünüyordu. Defne’nin mesajının ulaştığı kişi dayısı Arda Karaca’ydı. Arda, İstanbul Emniyet Müdürlüğü’nde görev yapan kıdemli bir polis memuruydu. Ancak bu olayda onun görevi, kimseye özel bir ayrıcalık sağlamıyordu. Telefonuna acil durum bildirimi geldiğinde güvenlik merkezi zaten görüntüleri 112 Acil Çağrı Merkezi’ne aktarmıştı. Arda yalnızca şunu söyledi: “Bu benim kız kardeşim. Durumu doğrulayın.” Karşı taraftan yanıt geldi: “Hayati tehlike doğrulandı. Yerel ekip olay yerine intikal ediyor.” O andan sonra müdahale, polisin olağan acil durum prosedürlerine göre ilerledi. Kerem, Elif’in güçlü olmasının nedeninin kardeşi olduğunu sanıyordu. Yanılıyordu. Elif’in gerçek güvencesi ailesi değil, kanıtlardı. Salonda Defne şimdi duvara yaslanmış, titriyordu. Onu kontrol paneline götüren cesaret yavaş yavaş tükeniyordu. Kerem ona baktı. “Bunu sen mi yaptın?” Defne başını eğdi. Kerem bir adım attı. “Susman gerekiyordu.” Defne geriye doğru çekildi. “Kerem!” Elif ayağa kalkmaya çalıştı. Vücudunda bir acı dalgası yayıldı ve yeniden yere çöktü. “Kerem.” Kerem onu duymadı. “Sana ne söylendiyse onu yapacaktın.” Defne bir adım daha geriledi. “Kerem!” Bu kez Elif bütün gücüyle bağırdı. Kerem kızın bileğini yakaladı. Defne’nin ağzından bir çığlık çıktı. Tam o anda ana kapının dışından ağır bir ses duyuldu. “Polis! Çocuğu bırak!” Kerem donup kaldı. İkinci uyarı geldi. Ardından bina güvenlik ekibinin desteğiyle polisler içeri girdi. İki polis doğrudan Defne’ye yöneldi. Diğerleri Kerem’e mesafeyi korumasını söyledi. “Ellerinizi kaldırın.” Kerem bir elini kaldırdı ama diğer eliyle Defne’nin bileğini tutmaya devam etti. “Bu karı-koca meselesi.” “Çocuğu bırakın.” “Benim evime böyle giremezsiniz!” Balkonun yanında oturan Elif yorgun gözlerle ona baktı. “Burası senin evin bile değil.” Kerem arkasını döndü. “Ne?” “Bu daire Karaca Aile Varlıkları Vakfı’nın adına kayıtlı. Evliliğiniz nedeniyle burada yaşama hakkın vardı. Mülkiyet hakkın değil.” Kerem’in yüzünde ilk kez öfkenin eşlik etmediği bir korku belirdi. Yalnızca boşluk vardı. Aynı anda bir polis Defne’yi onun elinden kurtardı. Diğer polis Kerem’i etkisiz hâle getirip kelepçeledi. Selen kanepeye oturmuş ağlıyordu. “Ben hiçbir şey yapmadım. Onu öldüreceğini bilmiyordum.” Elif’in bakışları Selen’in kulaklarına kaydı. Annesinin elmas küpeleri hâlâ onun kulaklarındaydı. “Video çekiyordun.” Selen başını salladı. “O, senin ruhsal olarak dengesiz olduğunu söyledi. Kendine zarar verip onu suçlamaya çalıştığını söyledi.” Elif’in sesi ağırlaştı. “İki kolumu kırdığında da mı?” Selen sustu. “Beni balkon korkuluğundan aşağı sarkıttığında da mı?” Cevap gelmedi. “O zaman da video çekiyordun.” Selen gözlerini yere indirdi. Birkaç dakika sonra sağlık ekibi geldi. Kadın doktorlardan biri Elif’in önünde diz çöktü. “Bilincinizi kaybettiniz mi?” “Hayır.” “Parmaklarınızı hissedebiliyor musunuz?” Elif denedi. Sağ tarafında çok az his vardı. Sol kolunda ise elektrik çarpması gibi bir ağrı yükseldi. “Biraz.” Tam o sırada Defne, polis memurunun arkasından çıkıp annesine doğru geldi. Yanına oturdu ama annesinin kollarına dokunmaya korkuyordu. Dudakları titredi. “Anne.” Elif ona baktı. İki yıllık sessizliğin ardından çıkan tek bir kelime bile bir mucizeden farksızdı. Defne tekrar konuştu: “Anne… gitme.” Elif’in gözlerinden yaşlar süzüldü. “Gitmeyeceğim.” Arda bir süre sonra olay yerine ulaştı. Üzerinde üniforması olmasına rağmen o anda bir polis memurundan çok, korkmuş bir ağabeye benziyordu. Elif’in birkaç adım uzağında durdu. “Yanına gelebilir miyim?” Elif başını salladı. Arda önünde diz çöktü ve çok dikkatli bir şekilde yüzünü iki avucunun arasına aldı. “Neden daha önce söylemedin?” Elif gözlerini kapattı. “Kanıta ihtiyacım vardı.” Arda’nın bakışları onun kırılmış kollarına indi. “Bunun bedeli bu kadar ağır olmamalıydı.” Elif cevap vermedi. Gerçek şu ki dört aydır kaçışını hazırlıyordu. Her şey garip bir banka transferiyle başlamıştı. Aile şirketinin hesabından, yaptığı işin ne olduğu açıkça belli olmayan bir danışmanlık şirketine para aktarılmıştı. Elif araştırdığında bu şirketin Kerem’in üniversiteden eski bir arkadaşının adına kayıtlı olduğunu öğrendi. Bundan sonra kendi imzasının taklit edildiği üç belge buldu. İlki mali yetkilerle ilgiliydi. İkincisi şirket hisselerinin devrine hazırlık niteliğindeydi. Üçüncü belgede ise Kerem’e olağanüstü karar yetkileri verilmeye çalışılıyordu. En korkutucu olanıysa Elif’in özel tıbbi kayıtlarında değişiklikler yapılmış olmasıydı. Kerem’in onu yönlendirdiği doktor, Elif’in hiçbir zaman dile getirmediği bazı sorunları “duygusal dengesizlik” şeklinde kayda geçirmişti. Şirketin iki yönetim kurulu üyesi de toplantılarda birdenbire Elif’in karar verme yeteneğini sorgulamaya başlamıştı. Avukatı Derya Aksoy ise ona açıkça söylemişti: “Defne’yi de yanınıza alıp güvenli bir yere gitmeniz gerekiyor. Önce sizin güvenliğiniz, sonra şirket.” Plan hazırdı. Kiralanmış küçük bir daire. Defne’nin okulunu değiştirmek için gerekli işlemler. Önemli belgeler. Bir kadın destek merkezinden alınan yardım. Fakat ayrılmasına altı gün kala Kerem, şirket içindeki mali incelemeden haberdar oldu. İki çalışanı işten çıkardı. Evin güvenlik şifrelerini değiştirdi. Elif’in telefonunu takip etmeye başladı. Ve onun evden çıkmasını engelledi. Kerem bütün kaçış yollarını kapattığını düşünüyordu. Ama o zamana kadar Elif, Kalkan-9’un harici kayıt sistemini etkinleştirmişti. Bu yüzden güvenlik kameralarında yalnızca o gece yaşananlar bulunmuyordu. İki hafta önceye ait kayıtlardan birinde Kerem, Selen’e şöyle diyordu: “Defne benim yanımda kaldığında ve Elif’in hisseleri devredildiğinde şirketi satarız.” Selen sormuştu: “Ya imzalamazsa?” Kerem’in cevabı kısa olmuştu: “O zaman inkâr edecek fırsatı kalmaz.” Başka bir kayıtta Kerem, Defne’nin önüne kalın bir dosya koyuyordu. “Annen imzalayacak. Ondan sonra her şey yoluna girecek.” Üçüncü kayıt daha da ciddiydi. Kerem Selen’e şöyle diyordu: “Önce insanların onun ruhsal olarak zayıf olduğuna inanması gerekiyor. Sonra başına bir şey gelirse fazla soru sorulmaz.” “Peki Defne?” “O zaten konuşmuyor.” En ağır cümle ise olaydan dokuz gün önce kaydedilmişti. “Balkondan düşerse herkes bunun intihar olduğunu düşünür.” Hastanede yapılan muayenelerde Elif’in iki ön kolunda kırıklar, sağ omzunda travma, kaburgalarının çevresinde ciddi şişlik ve boynunda burkulma tespit edildi. Ameliyata alınmadan önce yalnızca tek bir soru sordu: “Defne nerede?” Arda cevap verdi: “Dışarıda oturuyor.” Elif alçak sesle konuştu: “Konuşmaya başladı.” Arda’nın gözleri doldu. “Evet.” “Hayatta kalabilmek için konuşmak zorunda kalmamalıydı.” “Hayır.” “Ama hepimiz o kadar uzun süre sustuk ki sonunda konuşmak zorunda kaldı.” Ertesi gün soruşturma görevlisi hastaneye gelerek Elif’in ifadesini aldı. Artık mesele yalnızca bir karı-koca tartışması değildi. Video kayıtları, tıbbi raporlar, sahte belgeler ve önceden kaydedilmiş planlar olayın boyutunu tamamen değiştirmişti. Polis, Kerem’in dizüstü bilgisayarına, telefonuna ve ofisindeki belgelere el koydu. Bilgisayarında bir klasör bulundu. Adı şuydu: Elif’ten Sonra. Klasörde beş madde vardı: Defne’nin velayeti. Karaca Grubu üzerindeki kontrol. Hisse devri. Dul eşin kamuoyu önündeki imajı. Aile Refah Vakfı. Hazırlanmış bir basın açıklaması da vardı. Açıklamada Elif’in ölümünden sonra Kerem, “derin bir acı yaşayan eş” olarak tanımlanıyordu. Üç hafta sonra avukat Derya bu belgeyi Elif’in önüne koydu. Elif uzun süre ona baktı. Sonra şöyle dedi: “Ölmeden önce ölümümden sonrasının hikâyesini bile yazmış.” Derya yavaşça başını salladı. “Evet.” “Selen ne söylüyor?” “Yalnızca seni korkutup imza attıracaklarını sandığını iddia ediyor.” Elif ona baktı. “Beni balkon korkuluğunun dışına doğru eğilmiş halde gördü.” “Videoda açıkça görülüyor.” “O zaman geri kalanına mahkeme karar versin.” Soruşturma uzun sürdü. Mali kayıtlar incelendi. Şirket çalışanlarının ifadeleri alındı. Tıbbi belgelerde yapılan değişiklikler araştırıldı. Kerem’in avukatları, balkon olayının bir aile tartışması sırasında kontrolün kaybedilmesi sonucu meydana geldiğini ve önceden hazırlanmış bir öldürme planının kanıtlanmadığını savundu. Sonunda yüzleşmeli sorgulamanın günü geldi. Kerem eskisinden daha zayıf görünüyordu. Elif’in yüzüne doğrudan bakmıyordu. Soruşturma görevlisi balkon görüntülerini açtı. Kerem’in sesi odada duyuldu: “İmzala… yoksa elimi bırakırım.” Bir süre sonra Selen’in sesi geldi: “İnsanlar zavallı kocaya inanır.” Kerem: “O sadece öfkeyle söylenmiş bir sözdü.” Elif ilk kez doğrudan ona baktı. “İki kolumu da sen kırdın.” “Seni düşmekten kurtarmaya çalışıyordum.” Görevli bir sonraki kaydı açtı. O kayıtta olaydan önce Kerem ve Selen yalnızdı. Kerem şöyle diyordu: “Önce onu zayıf göstermemiz gerekiyor. Ancak o zaman sonrasında anlatacağımız hikâye inandırıcı olur.” Selen sordu: “Çocuk?” “O konuşmuyor.” Bu kez Kerem’in gözleri yere indi. Elif zafer hissetmedi. Yalnızca çok derin bir yorgunluk hissetti. Mahkeme, soruşturma devam ettiği sürece Kerem’in Elif ve Defne ile iletişim kurmasını yasakladı. Defne’nin annesiyle birlikte kalmasına izin verildi. Kerem’in velayet talebi de durduruldu. Selen’in rolü hakkındaki soruşturma da devam etti. Çünkü görüntülerde yalnızca olay yerinde bulunmadığı, tehditler sırasında kayıt yaptığı ve Elif’in mal varlıklarıyla ilgili konuşmalara katıldığı görülüyordu. Elif’i ruhsal olarak dengesiz göstermeye yönelik belgelerin hazırlanmasında rol oynayan iki şirket yöneticisi görevlerinden ayrılmak zorunda kaldı. Doktor hakkında da mesleki soruşturma başlatıldı. Dört ay sonra Elif ilk kez o yüksek binaya geri döndü. Orada yaşamak için değil. Artık İstanbul’da, daha küçük bir ev tutmuştu. Evde dev cam duvarlar yoktu. Aşağıda küçük bir bahçe vardı. Defne’nin yeni okulu yalnızca on dakika uzaklıktaydı. Defne hâlâ cam asansörlerden korkuyordu. Elif onu zorlamıyordu. O gün Arda ve hukuki danışman eşliğinde eski eşyalarını almak için binaya geldiler. Balkon korkuluğu değiştirilmişti. Defne salonda durdu. Dışarı baktı. Sonra annesine döndü. “Gidebilir miyiz?” Sesi hâlâ çok hafifti ama artık netti. Elif’in içinde bir şey parçalanıp yeniden birleşmiş gibi oldu. “Evet.” Defne sordu: “Bir daha dönmeyecek miyiz?” Elif yavaşça dizlerinin üzerine çöktü. Omzundaki sertlik ve ağrı hâlâ geçmemişti. “Bir daha dönmeyeceğiz.” Dışarıdan bakıldığında ideal bir çift gibi görünen, davetlerde ve ödül törenlerinde Kerem’in kolunu Elif’in beline doladığı fotoğrafları orada bıraktılar. Pahalı mobilyaları da. Kristal bardakları da. Dışarıya refah dolu bir hayat görüntüsü veren ama içerideki korkuyu saklayan ne varsa hepsini. Altı ay sonra Karaca Siber Güvenlik Grubu, Kalkan-9 için yeni bir program başlattı. Sistem artık yalnızca lüks rezidanslarla sınırlı kalmayacaktı. Bazı apartman ve site yönetimleri, kadın destek kuruluşları ve güvenli sığınma merkezleriyle birlikte, mağdurların telefonlarına ulaşmak zorunda kalmadan etkinleştirebileceği acil durum kontrol noktaları kurulacaktı. Elif kendi yüzünün herhangi bir reklamda kullanılmasını reddetti. Şöyle dedi: “Bu, benim hikâyemin anıtı olmamalı. Başka birinin dışarı çıkabilmesi için bir yol olmalı.” Programın tanıtım günü, ilk sırada Defne Arda’nın yanında oturmuş resim çiziyordu. Resimde küçük bir ev vardı. Bir ağaç. Bir pencere. Ama balkon yoktu. Bir gazeteci Elif’e sordu: “Bu proje eşinizden intikam almak mı?” Elif Defne’ye baktı. Sonra sakin bir sesle cevap verdi: “Bu intikam olsaydı, o adam hâlâ hayatımın merkezinde olurdu. Bu, korkunun merkezinden çıkması gereken insanlarla ilgili.” Program sona ermek üzereydi. Defne resmini topladı. “Anne?” Elif hemen ona döndü. “Evet?” “Eve gidelim mi?” Birkaç ay önce “ev” kelimesi 31. kattaki gösterişli daire anlamına geliyordu. Artık ev, kimsenin kapıyı korku yaratmak için çarpmadığı yerdi. Bir çocuğun, babasının anahtarı kilitte çevrildiğinde annesinin ağlayıp ağlamayacağını düşünmek zorunda olmadığı yerdi. Gecenin sessizliğinin bir tehlike işareti olmadığı yerdi. Elif gülümsedi. “Gidelim.” O akşam Defne yeni evlerinin penceresini açtı. Yağmurdan sonra gökyüzü pembeye dönmüştü. Uzakta İstanbul’un yüksek binaları ışıl ışıl parlıyordu. Elif onun arkasında durdu. Serin hava odaya doldu. Defne pencereyi kapatmadı. Bir süre gökyüzüne baktı. Sonra yavaşça konuştu: “Anne, artık yüksekten değil… o evden korkuyorum.” Elif’in gözleri doldu. “Peki bu evden?” Defne başını salladı. “Burada kimse bana susmamı söylemiyor.” Elif hiçbir şey söylemedi. Kolları hâlâ tamamen iyileşmemişti. Bazı geceler uykusu hâlâ bölünüyordu. Defne bazen rüyasında ağlıyordu. Ama artık o evde korkunun bir adı vardı. Onun hakkında konuşabiliyorlardı. Yardım isteyebiliyorlardı. Ve en önemlisi— Birini kurtarmak için her zaman yüksek sesle konuşmak gerekmiyordu. Bazen yedi yaşındaki bir çocuğun küçük avucu, üç işaret ve gerçeği kaydeden bir kamera gözü bile yeterliydi. O gece Defne uyumadan önce annesinin yatak odasının kapısında durdu. “Anne?” “Evet?” Defne hafifçe gülümsedi. “Yarın pencereyi ben açacağım.” Elif başını salladı. “Tamam.” Defne odasına gitti. Odanın içinde sessizlik kaldı. Ama yıllar sonra ilk kez bu sessizlik herhangi bir sırrı saklamıyordu.

Haberin Devamı

Yorumlar

Yorumlar (Yorum Yapılmamış)

Yazı hakkında görüşlerinizi belirtmek istermisiniz? Cevabı iptal etmek için tıklayın.

Dikkat! Suç teşkil edecek, yasadışı, tehditkar, rahatsız edici, hakaret ve küfür içeren, aşağılayıcı, küçük düşürücü, kaba, pornografik, ahlaka aykırı, kişilik haklarına zarar verici ya da benzeri niteliklerde içeriklerden doğan her türlü mali, hukuki, cezai, idari sorumluluk içeriği gönderen Üye/Üyeler’e aittir.