Parmaklarımı yıpranmış metal kapağın üzerinde gezdirdim. Kırmızı boyası yer yer dökülmüştü. Fikret’in yıllar önce kendi elleriyle boyadığı bu sandıkta, hayatımız boyunca birlikte onardığımız şeylerin izleri vardı.

Kapağını kaldırınca düzgünce sıralanmış aletlerin arasında küçük bir fotoğraf gördüm. Fikret, henüz sekiz yaşındaki Gülce’yle bahçemizde yaptıkları kuş yuvasını tutuyordu. Kızımızın yüzünde kocaman bir gülümseme vardı.

Fotoğrafı elime aldığımda içim sızladı. Gülce’ye kızgındım ama onu sevmekten vazgeçmiş değildim. Aslında yaşadığım bütün kırgınlığın en zor yanı buydu.

Telefonum çaldı. Ekranda Gülce’nin adı belirdi. Açmadım. Birkaç dakika sonra mesaj geldi.

“Anne, depo görevlisi bizi aradı. Eşyalarımızı neden çıkarıyorsun? Bize danışmadan böyle kararlar alamazsın.”

Mesajı dikkatle okudum. Ardından kısa bir cevap yazdım.

“Depodaki kendi eşyalarımı aldım. Kirayı ay sonuna kadar ödedim. Sonrasında devam etmek isterseniz işletmeciyle görüşebilirsiniz. Eşyalarınıza dokunmadım.”

Bu kez cevap hemen geldi.

“Dört yıldır sorun etmediğin şeyler şimdi neden sorun oluyor?”

Bir süre düşündüm.

“Çünkü dört yıldır kendi ihtiyaçlarımı ihmal ettiğimi yeni fark ediyorum.”