Titreyen ellerimle zarfı açmaya hazırlanırken Cengiz Bey kolumdan tuttu.
“Beste, bunu okumadan önce sana bir şey söylemem gerekiyor. Öğreneceklerinden sonra Kaan’la ilişkiniz bir daha eskisi gibi olmayabilir.”
Kalbim öylesine hızlı çarpıyordu ki söylediklerini zar zor duyabiliyordum. Elimi kolundan kurtarıp bir adım geriledim.
“Artık yeter! Bana her şeyi anlatacaksınız. Annemi nereden tanıyorsunuz? Babamla ne ilgisi var bütün bunların?”
Cengiz Bey derin bir nefes aldı. Ardından elindeki fotoğrafı bana uzattı.
Fotoğrafta annem vardı. Henüz yirmili yaşlarındaydı. Yanında ise Cengiz Bey duruyordu. İkisi de gülümsüyordu. Annemin boynunda, çocukluğumdan beri sakladığı o küçük altın kolye asılıydı.
Fotoğrafın arkasını çevirdiğimde annemin el yazısıyla yazılmış birkaç kelime gördüm.
“Hayatımızın en güzel günü. 14 Haziran 1998.”
Dizlerimin bağı çözüldü.
“Siz… Annemle sevgili miydiniz?”
Cengiz Bey başını eğdi.
“Evet, Beste. Annenle evlenmek üzereydik.”
Elimdeki fotoğraf neredeyse yere düşüyordu. Annem bana hiçbir zaman Cengiz isminde bir adamdan bahsetmemişti.
“Peki sonra ne oldu?”
“Annenin ailesi evlenmemize karşı çıktı. O zamanlar benim hiçbir şeyim yoktu. Küçük bir tamirhanede çalışıyordum. Baban ise oldukça varlıklı bir ailenin oğluydu.”
Bir an duraksadı.
“Baban mı? Siz benim babam değil misiniz?”
Cengiz Bey gözlerimin içine baktı.
“Hayır kızım. Keşke her şey bu kadar basit olsaydı.”
Bu cevap beni daha da şaşırtmıştı.
Zarfı açıp içindeki mektubu çıkardım. İlk satırda annemin adı yazıyordu. Mektup, yıllardır hiç duymadığım bir adam tarafından yazılmıştı.
“Sevgili Nermin, eğer başıma bir şey gelirse çocuğumuza gerçeği anlatmanı istiyorum…”