Elif, yatağın altında nefesini tutmuş yatıyordu. Murat’ın sesi hoparlörden gelmeye devam ediyordu.

— İşe gitmediğini nereden biliyorsun?

Kadın kısa bir kahkaha attı. — Çünkü arabası iki sokak ötede park halinde. Ben de merak edip baktım. Ayrıca Nermin Hanım’ın kapısının önünde sabahtan beri dikilip duruyorum. Elif eve geri döndü. Onu arka bahçe kapısından girerken gördüm.

Elif’in midesi kasıldı. Demek kadın onu görmüştü. Ve hâlâ yatak odasındaydı. Hâlâ o topuklu ayakkabıların birkaç adım ötesindeydi.

Murat’ın sesi tekrar duyuldu. — Elif şu an nerede?

— Bilmiyorum. Ama evde olduğuna eminim.

— Onu bul. Ve sakın panik yapma. Her şey plana uygun gidiyor.

Elif telefonunu kavradı. Parmakları o kadar titriyordu ki ekrana dokunmakta zorlanıyordu. Numarayı tuşladı. 1-1-2. Ama arayamadı. Çünkü kadın yatağın kenarına oturdu. Yatak gıcırdadı. Elif’in üzerine bir gölge düştü.

Kadın eğildi. Yatağın altına bakıyordu.

Elif gözlerini kapattı. Nefesini tuttu. Kalbi o kadar hızlı atıyordu ki kaburgalarını kıracak gibiydi.

— Elif? diye seslendi kadın. — Biliyorum oradasın. Çık dışarı. Seninle konuşmamız lazım.

Sessizlik.

— Murat seni görmek istiyor.

Elif’in boğazı düğümlendi. İki yıl. İki yıl boyunca onun öldüğüne inanmıştı. Cenazesine gitmişti. Mezarına çiçek bırakmıştı. Ve şimdi… şimdi o ses, o adam, başka bir kadının telefonundan konuşuyordu.

Kadın tekrar konuştu. — Bak, sana zarar vermeyeceğim. Sadece konuşmak istiyoruz. Murat senin için endişeleniyor.

Elif’in gözleri doldu. Ama öfke de vardı. Derin bir nefes aldı. Sonra yataktan yuvarlanarak çıktı.

Kadın irkildi. Karşısında diz çökmüş, saçları dağılmış, gözleri kızarmış bir kadın vardı. Ama Elif’in gözlerinde korku yoktu. Öfke vardı.

— Sen kimsin? dedi Elif, sesi titrekti ama kararlıydı.

Kadın ayağa kalktı. Zarif, bakımlı, kusursuz. — Ben Selin. Murat’ın… eşi.

Elif’in dünyası bir kez daha sarsıldı. — Eşi mi? Ben onun eşiyim.

Selin başını hafifçe yana eğdi. — Hayır. Sen onun eski eşisin. Resmi olarak. Murat iki yıl önce ölmedi. Sadece… kayboldu. Ve benimle yeni bir hayat kurdu.

Elif’in elleri yumruk oldu. — Yalan söylüyorsun.

— Keşke söyleseydim.

Telefon hâlâ açıktı. Murat’ın sesi geldi. — Elif. Seni duyabiliyorum. Lütfen Selin’e zarar verme. Her şeyi açıklayacağım.

Elif telefonu Selin’in elinden kaptı. — Murat! Seni öldü sanıyordum! Cenazene gittim! Mezarına çiçek bıraktım! Neredesin sen?

Uzun bir sessizlik oldu. Sonra Murat konuştu, sesi titriyordu. — Elif, seni çok seviyordum. Hâlâ seviyorum. Ama o kaza… o kaza benim yüzümden oldu. Benim borçlarım yüzünden. O gece arabada ben vardım. Ama ölmedim. Kaçtım. Kimliğimi değiştirdim. Seni korumak için.

— Korumak için mi? Beni iki yıl boyunca ölü bıraktın! Her gece ağladım! Her gece!

— Biliyorum. Ve her gece ben de ağladım. Ama seni o insanlardan korumam gerekiyordu. Hâlâ da gerekiyor. Elif, şu an evinde güvende değilsin. Nermin Hanım… o benim annem.

Elif’in gözleri fal taşı gibi açıldı. — Ne?

Selin araya girdi. — Murat, yeter. Ona her şeyi anlatma zamanı değil. Önce onu buradan çıkarmalıyız.

Elif geri çekildi. — Siz delisiniz. İkiniz de delisiniz. Ben polisi arayacağım.

Tam o anda alt kattan bir ses geldi. Nermin Hanım’ın sesi. — Elif? Kızım? İyi misin? Kapıyı açtım, içeri girdim. Merak ettim seni.

Selin gözlerini kıstı. — Lanet olsun. O da burada.

Elif şaşkınlıkla Selin’e baktı. — Nermin Hanım mı? Ne oluyor?