Altmış dokuz yaşımda evimi sattım ve çocuklarım vazgeçmem için günlerce yalvarmasına rağmen dünya turuna çıkmaya karar verdim.

İleri

Foto Galeri Haberin Devamı

: Zarfın üzerinde benim kızlık soyadım yazıyordu. Bir süre nefes alamadım. Tamer zarfı bana uzatırken parmaklarının titrediğini gördüm. “Bunu açmadan önce sana bir şey söylemem gerekiyor.” dedi. Gözlerimi ondan ayırmadım. “Önce bana o tablonun burada ne işi olduğunu söyle.” Tamer başını eğdi. “Tablo benim değildi.” “Peki kimindi?” Cevap vermek yerine karşımdaki koltuğa oturdu. Az önce kahve hazırlarken neşeyle eski plaklardan söz eden adam gitmiş, yerine yıllardır ağır bir sırrı taşıyan bambaşka biri gelmişti. Sonunda başını kaldırdı. “Aylin’indı.” Bu ismi duyduğum anda dizlerimin bağı çözüldü. Koltuğun kenarına tutundum. Aylin. Kırk altı yıldır ailemizde kimsenin söylemediği isim. Annemin ablası. Ben çocukken bana saçlarımı ören, gizlice çikolata veren, babam kızdığında beni arkasına saklayan teyzem. Ve ben yirmi üç yaşındayken bir gece ansızın ortadan kaybolan kadın. Ailem bize onun “utanılacak bir şey yaptığını” söylemişti. Babam evde onun adının anılmasını yasaklamıştı. Annem ise her sorumda ağlamış ama tek kelime etmemişti. Aylin kaybolduğu gece o tablo da evden yok olmuştu. Yıllarca herkes tabloyu onun çaldığını söylemişti. “Sen Aylin’i nereden tanıyorsun?” diye sordum. Tamer derin bir nefes aldı. “Çünkü o benim karımdı.” Sanki salonun duvarları üzerime doğru kapandı. “Ne?” “Aylin’le kırk üç yıl evli kaldık.” Ayağa kalktım. “Bu mümkün değil.” “Mümkün.” “Hayır! Teyzem ortadan kaybolduğunda hepimiz onun öldüğünü düşündük.” Tamer’in gözleri doldu. “Ölmedi. Avustralya’ya geldi.” “Bize neden haber vermedi?” Tamer elindeki zarfa baktı. “İşte bunu kendisinin anlatmasını istedi.” Zarfı açtım. İçinden birkaç sayfa çıktı. Kâğıtlar sararmıştı. İlk satırı okuduğumda ellerim yeniden titremeye başladı. Sevgili küçük Nalan’ım, Gözlerimi kapattım. Bana çocukluğumda yalnızca Aylin böyle seslenirdi. Okumaya devam ettim. Eğer bu mektup elindeyse, demek ki yollarımız benim hayatta olduğum dönemde yeniden kesişmedi. Bunun için senden özür dilemek istiyorum. Ama şunu bilmeni istiyorum: Ben sizden kaçmadım. Gitmeye mecbur bırakıldım. Kalbim hızlandı. Tamer sessizce oturuyordu. Mektuptaki sonraki satırlar ailem hakkında bildiğim her şeyi değiştirdi. Aylin yirmili yaşlarının başındayken Vedat adında bir adama âşık olmuş. Vedat’ın ailesi varlıklı değilmiş. Üstelik başka bir şehirden gelmiş ve Aylin’in babası, yani dedem, bu ilişkiye şiddetle karşı çıkmış. Ama asıl sorun bu değilmiş…

: Aylin hamile kalmış. Bunu ailesine söylediğinde büyük bir kavga çıkmış. Dedem, “Bu aileyi rezil edemezsin.” diyerek onu evden kovmakla tehdit etmiş. Aylin evlenmek istemiş. Ancak birkaç hafta sonra Vedat geçirdiği iş kazasında hayatını kaybetmiş. Aylin yapayalnız kalmış. Mektupta yazılan sonraki cümleyi üç kez okudum. Doğurduğum bebeği elimden aldılar. Boğazım düğümlendi. “Ne demek bu?” Tamer gözlerini yere indirdi. “Devam et.” Aylin doğumdan sonra kızını yalnızca birkaç dakika görebilmiş. Ailesi, bebeğin öldüğünü söylemiş. Ama bu doğru değilmiş. Bebek başka bir aileye verilmiş. Aylin gerçeği aylar sonra tesadüfen öğrenmiş. Bunun üzerine babasıyla korkunç bir tartışma yaşamış. O gece evden ayrılmış. Yanına yalnızca birkaç parça kıyafet ve göl evini gösteren tabloyu almış. Çünkü tabloyu Vedat yapmış. İşte ailemizin yıllarca “Aylin’in çaldığı tablo” dediği şey aslında ona aitmiş. Mektubu okurken gözyaşlarım kâğıda düşüyordu. Ama asıl sarsıcı bölüm henüz gelmemişti. Nalan, senden uzak kalmamın asıl sebebi babam değildi. Bir gün gerçeği öğrendiğimde artık geri dönmeye cesaret edemedim. Çünkü yıllardır aradığım kızımın kim olduğunu sonunda bulmuştum. Kâğıdı biraz aşağı indirdim. Tamer’e baktım. “Kimmiş?” Tamer cevap vermedi. Devam ettim. Kızımı yabancı bir aileye vermemişler. Onu aile içinde büyütmüşler. Nefesim kesildi. Bir sonraki satırda yalnızca birkaç kelime vardı. Ama o birkaç kelime bütün hayatımı yerinden oynattı. O çocuk sendin, Nalan. Mektup ellerimden kaydı. “Hayır…” Tamer ayağa kalktı ama bana yaklaşmadı. “Bunun zor olduğunu biliyorum.” “Hayır!” Başımı iki yana salladım. “Benim annem Gülseren’di.” “Gülseren seni büyüttü.” dedi Tamer yavaşça. “Aylin seni dünyaya getirdi.” Bütün çocukluğum gözümün önünden geçti. Annem sandığım Gülseren’in bana karşı aşırı korumacı oluşu. Aylin’in bana diğer yeğenlerinden farklı davranması. Bazen beni uzun uzun seyredip sebepsiz yere ağlaması. Kaybolmadan birkaç gün önce saçlarımı tararken, “Ne olursa olsun seni çok sevdiğimi unutma.” demesi. Ben o zaman bunun sıradan bir cümle olduğunu düşünmüştüm. Meğer değildi. “Peki neden geri dönmedi?” diye sordum. Bu kez sesim öfkeli çıkmıştı. “Madem annemdi, neden beni bıraktı?” Tamer’in gözlerinden yaşlar süzüldü. “Çünkü seni almak için döndü.” Donup kaldım. “Ne?” “Aylin Avustralya’ya geldikten yaklaşık iki yıl sonra Türkiye’ye geri gitmiş. Seni bulup her şeyi anlatmak istemiş. Ama ailenden biri onunla görüşmüş.” “Kim?” “Gülseren.” Kalbime ağır bir taş oturdu. Tamer devam etti. “Gülseren ona senin mutlu olduğunu söylemiş. Onu annen olarak bildiğini, gerçeğin seni parçalayacağını söylemiş. Aylin de korkmuş.” Başımı ellerimin arasına aldım. “Yani bütün hayatım bir yalanmış.” Tamer hemen karşı çıktı. “Hayır. Bence iki farklı gerçeğin içinde büyüdün. Biri seni dünyaya getirdi. Diğeri seni büyüttü. İkisi de seni sevdi. Ama yetişkinlerin korkuları yüzünden sana seçim hakkı verilmedi.” Bu cümle beni susturdu. Bir süre sadece şöminenin üzerindeki tabloya baktım. Sonra aklıma bir şey geldi. “Aylin nerede?” Tamer’in yüzü değişti. Cevabı zaten anlamıştım. “Üç yıl önce öldü.” dedi. Gözlerimi kapattım. Hayatım boyunca annemin kim olduğunu bilmeden yaşamıştım. Ve gerçeği öğrendiğimde onu bulmak için üç yıl geç kalmıştım. “Beni hiç aradı mı?” Tamer ayağa kalktı ve kitaplığın altındaki kutuyu çıkardı. İçinden onlarca zarf aldı. Hepsinin üzerinde benim adım vardı. “Her doğum gününde sana mektup yazdı.” Şaşkınlıkla ona baktım. “Göndermedi mi?” “Gönderemedi. Bazen ‘Onun hayatını altüst etmeye hakkım yok.’ derdi. Son yıllarında ise seni bulmaya çalıştık. Eski adresler, evlilik soyadları… izini kaybetmiştik.” Tamer acı bir gülümsemeyle devam etti. “Sonra üç hafta önce Sydney’deki o küçük kafede sen bana kızlık soyadını söyledin.” O an tanıştığımız günü hatırladım. Ona ailemden söz ederken kızlık soyadımı da söylemiştim. Tamer’in birkaç saniye sessiz kaldığını fark etmiş ama üzerinde durmamıştım. “Yani beni başından beri tanıyordun?” “Şüphelendim. Emin değildim.” “Bu yüzden mi beni eve davet ettin?” Başını salladı. “Aylin bana ölmeden önce şöyle demişti: ‘Eğer bir gün Nalan’ı bulursan ona doğrudan söyleme. Önce tabloyu göster. Eğer hatırlarsa, gerisini anlat.’” Gözlerim yeniden tabloya döndü. Göl. İki çam ağacı. Eski iskele. Çocukluğum. Annem olduğunu bilmediğim kadının elleri. Birden dünyayı dolaşmaya çıkma kararımın beni buraya getirdiğini düşündüm. Çocuklarım evimi satmamı istememişti. “Bu yaşta nereye gidiyorsun?” demişlerdi. Eğer onları dinleseydim, hayatımın en büyük gerçeğini hiç öğrenmeyecektim. O gece Tamer’in evinden ayrılmadım. Sabaha kadar Aylin’in mektuplarını okudum. İlk mektubunda beş yaşındaydım. Son mektubunda altmış altı. Hayatımın neredeyse tamamı, uzaktan beni seven bir kadının cümleleri arasında duruyordu. Sabah olduğunda son mektubu açtım. Aylin şöyle yazmıştı: Nalan’ım, bir gün beni öğrenirsen sakın hayatını kayıp yılları düşünerek geçirme. Benim en büyük hatam, geçmiş yüzünden geleceğimi yeterince yaşayamamak oldu. Sen aynı hatayı yapma. Kimseye ait olmak zorunda değilsin. Çocuklarına, ailene, geçmişine bile. Önce kendine ait ol. Sonra verdiğin sevginin gerçekten sevgi olduğunu anlarsın. Uzun süre o satırlara baktım. Sonra gülümsedim. Çünkü hayatımda ilk kez, altmış dokuz yaşında verdiğim kararın neden bu kadar doğru olduğunu anladım. Dünya turumu yarıda kesmedim. Tamer de birkaç durağımda bana eşlik etti. Türkiye’ye döndüğümde çocuklarım hâlâ bana kızgındı. Ama bu kez onların öfkesinden korkmadım. Hepsini bir akşam yemeğine çağırdım. Masaya Aylin’in son mektubunu koydum. Sonra onlara sakin bir sesle, “Sizi seviyorum. Torunlarımı da seviyorum. Ama bundan sonra hayatımı yalnızca sizin ihtiyaçlarınıza göre yaşamayacağım.” dedim. Oğlum hemen itiraz etti. “Anne, biz senin aileniz.” Gülümsedim. “Evet. Ama aile olmak bir insanın hayatına sahip olmak demek değildir.” O gece ilk kez kimseye açıklama yapmadan sofradan kalktım. Aylar sonra çocuklarımla ilişkimiz değişmeye başladı. Bazıları bunu diğerlerinden daha çabuk kabul etti. Ama artık beni yalnızca para, çocuk bakımı ya da bir iş için aramıyorlardı. Bazen telefon çalıyor ve karşımdaki ses sadece, “Anne, bugün nasılsın?” diye soruyordu. Şöminenin üzerindeki tabloyu ise Tamer bana verdi. Şimdi yeni ve küçük evimin salonunda asılı. Her sabah yanından geçerken göl kıyısındaki o eski iskeleye bakıyorum. Bir zamanlar o tablonun ailemizden çalındığını sanıyordum. Şimdi biliyorum ki aslında çalınan şey tablo değildi. Bir kadının anneliği… Bir kızın gerçeği… Ve ikisinin birlikte geçirebileceği kırk altı yıldı. O yılları geri alamam. Ama Aylin’in bana bıraktığı son öğüdü yaşayabilirim. Çünkü altmış dokuz yaşında öğrendiğim en önemli şey şu oldu: İnsanın hayatı, başkalarının ondan beklediklerini yerine getirmek için verilmiş bir borç değildir. Bazen sevdiğimiz insanlar bizi bırakmak istemediği için değil, kendilerine lazım olduğumuz için gitmemizi istemez. Ve bazen hayatımızın en doğru kapısı, herkes bize yanlış yöne gittiğimizi söylerken açılır. Ben dünyayı görmek için yola çıkmıştım. Ama dünyanın öbür ucunda bulduğum en önemli şey bir ülke, bir şehir ya da bir manzara değildi. Kendime ait olan hayatı bulmuştum.

Haberin Devamı

Yorumlar

Yorumlar (Yorum Yapılmamış)

Yazı hakkında görüşlerinizi belirtmek istermisiniz? Cevabı iptal etmek için tıklayın.

Dikkat! Suç teşkil edecek, yasadışı, tehditkar, rahatsız edici, hakaret ve küfür içeren, aşağılayıcı, küçük düşürücü, kaba, pornografik, ahlaka aykırı, kişilik haklarına zarar verici ya da benzeri niteliklerde içeriklerden doğan her türlü mali, hukuki, cezai, idari sorumluluk içeriği gönderen Üye/Üyeler’e aittir.