İşten eve geç geldim ve kocam beni annesinin gözleri önünde öyle sert tokatladı ki dudağım patladı.

İleri

Foto Galeri Haberin Devamı

: “Kızımı hemen telefona verin.” Babamın sesi mutfakta yankılandı. Emre’nin yüzündeki renk çekildi. Az önce beni aşağılayan, telefonumu elimden alan, kanlar içinde yerde kalmama rağmen yardım çağırmamı engelleyen adam gitmişti sanki. Elindeki telefon bir anda ağırlaşmış gibi parmakları titremeye başladı. Neriman Hanım, düşürdüğü kaşığı almak için eğildi. Ama eğilirken gözlerini benden kaçırıyordu. Çünkü ilk kez karşılarında susan bir gelin yoktu. Karşılarında, kimin kızı olduğunu henüz anlayamadıkları bir kadın vardı. Telefonu Emre’nin elinden aldım. Parmaklarım buz gibiydi. Bacaklarımdan kan akmaya devam ediyordu. Karnımdaki ağrı artık dayanılacak gibi değildi. “Baba…” diyebildim. Sesim kırıldı. Karşı tarafta bir anlık sessizlik oldu. Sonra babamın sesi değişti. O resmî, soğuk sesin yerini, kızının canından korkan bir babanın sesi aldı. “Kızım, beni iyi dinle. Neredesin? Yanında kim var?” “Evdeyim, baba. Emre… Emre beni dövdü. Neriman Hanım beni itti. Kanıyorum. Bebeğimiz…” Cümlemi tamamlayamadım. Telefonun diğer ucundan bir sandalye devrilme sesi geldi. Babam küfrettiğini belli etmemeye çalışarak derin bir nefes aldı. “Adresini biliyorum. Şimdi ambulans geliyor. Sakın telefonu kapatma. Beni duyuyor musun, kızım? Sakın gözlerini kapatma.” Emre hemen araya girdi. “Efendim, yanlış anlaşılma var. Eşim hamilelikten dolayı biraz hassas. Küçük bir tartışma yaşadık. Aile arasında—” “Sen kimsin?” Babamın sorusu o kadar sakindi ki Emre bir an ne diyeceğini bilemedi. “Ben Emre. Kızınızın kocasıyım. Avukatım.” “Avukat mısın?” “Evet, efendim.” “Öyleyse bir insanın yardım istemesini engellemenin, hamile bir kadına şiddet uygulamanın ve olası bir suçun delillerini ortadan kaldırmaya çalışmanın ne anlama gelebileceğini biliyorsundur.” Emre’nin dudakları aralandı. “Ben hiçbir delili—” Babam sözünü kesti. “Telefonu hoparlöre al.” Emre bana baktı. Sonra annesine. Neriman Hanım hemen başını salladı. Yapma, der gibiydi. Ama Emre artık kontrolün kendisinde olmadığını anlamıştı. Telefonu titreyen eliyle hoparlöre aldı. Babam devam etti. “Şimdi kızımın yanından çekil. Ambulans ekibinin çalışmasına engel olursan, bunu da ayrıca bildirirsin.” “Burada ambulanslık bir durum yok.” Bu kez babamın sesinde öfke vardı. “Bacaklarından kan akan yedi aylık hamile bir kadının ambulanslık bir durumu olmadığını nereden biliyorsun, Emre Bey? Doktor musun sen?” Emre sustu. Neriman Hanım dayanamadı. “Beyefendi, siz ailemizin içine girmeden önce bir dinleyin! Gelininiz eve geç geldi. Ben de yalnızca—” “Hanımefendi.” Babamın tek kelimesi kadını susturdu. “Kızımın kanaması var. Şu an kendinizi savunmak için harcadığınız her saniyeyi, onun yardım almasını engellemek için harcıyorsunuz.” Neriman Hanım ilk kez bana korkuyla baktı. Yıllardır beni evin içinde küçücük bir yere sıkıştırmıştı. Şimdi ise kendi mutfağında, kendi sözlerinin altında ezilmeye başlamıştı. Babam tekrar konuştu. “Zeynep, beni dinle. Ambulans gelene kadar mümkün olduğunca hareketsiz kal. Yardım geldiğinde ekibin söylediklerini uygula. Ben de geliyorum.” Telefonu göğsüme bastırdım. “Baba, bebeğimizi kaybetmek istemiyorum.” Bu söz ağzımdan çıktığında mutfakta kimse kıpırdamadı. Emre’nin gözleri karnıma indi. Belki ilk kez orada yalnızca kendisinin soyadını taşıyacak bir çocuk görmedi. Belki ilk kez, karşısında canı yanan bir insan olduğunu fark etti. Ama o fark ediş çok geç gelmişti. Ambulansın sireni duyulduğunda Neriman Hanım salonun kapısına koştu. “Komşular duyacak!” diye fısıldadı. “Emre, kapıyı arka taraftan aç. Bizi rezil etme!” Bizi. Hâlâ beni değil, kendilerini düşünüyordu. Emre ise yerinden kıpırdamadı. İki dakika sonra sağlık görevlileri içeri girdi. Beni yerde bulduklarında biri hemen yanıma çömeldi, diğeri ekipmanlarını hazırladı. “Kaç aylık hamilesiniz?” “Yedi.” “Kanama ne zamandır devam ediyor?” “Yaklaşık on dakika… Belki daha fazla.” Görevlinin yüzündeki ciddiyet arttı. Bana sorular soruyor, durumumu değerlendiriyor, beni hastaneye götürmek için hazırlık yapıyorlardı. Ben yalnızca bebeğimin yaşamasını istiyordum. Beni sedyeye alırlarken Emre bir adım yaklaştı. “Ben de geliyorum.” Başımı ona çevirdim. Dudağım şişmişti. Ağzımda kanın metalik tadı vardı. “Hayır,” dedim. Tek kelime. Ama yıllardır ilk kez, söylediğim şeyin arkasında durabilecek gücü kendimde bulmuştum. Emre şaşkınlıkla yüzüme baktı. “Zeynep, saçmalama. Ben senin kocanım.” “Ben kanarken telefonumu elimden alan da sendin.” “Öyle demek istemedim.” “Beni tokatladığında ne demek istemiştin?” Cevap veremedi. Neriman Hanım hemen araya girdi. “Bak kızım, şimdi öfkeyle konuşuyorsun. İnsan evliliğinde böyle şeyler olur. Yarın sakinleşince—” Sağlık görevlilerinden biri başını kaldırdı. “Hanımefendi, lütfen geri çekilin.” Neriman Hanım’ın yüzü kızardı. “Ben onun kaynanasıyım!” Görevli hiç tartışmadı. “Şu anda hastamızın tedaviye ihtiyacı var. Lütfen yol açın.” Hastamız. Bu kelimeyi duyduğumda gözlerim doldu. Bu evde bana yıllarca tembel, beceriksiz, nankör denmişti. Bir yabancıysa bana yalnızca hastamız demişti. Ve o kelimenin içinde bile bana gösterilen saygı, bu evde gördüğüm bütün sözde sevgiden daha gerçekti. Sedyeyle kapıdan çıkarılırken Emre arkamdan bağırdı. “Zeynep! Bunu ailemize yapamazsın!” Gözlerimi kapatmadım. Başımı çevirip son kez ona baktım. “Ben ailemize hiçbir şey yapmadım, Emre. Sen yaptın.” Hastaneye vardığımızda beni doğrudan değerlendirmeye aldılar. Doktorlar bebeğimin kalp atışlarını kontrol etmek için çalışırken ben tavandaki beyaz ışıklara bakıyordum. Her saniye bir saat gibiydi. Bir hemşire elimi tuttu.

: “Biz buradayız. Şimdi nefes almaya çalışın.” “Bebeğim yaşayacak mı?” Kadın bana boş bir teselli vermedi. “Doktorumuz durumunuzu değerlendiriyor. Şu an size yardım etmek için elimizden geleni yapıyoruz.” Başımı salladım. Yalnızca bekleyebiliyordum. Bir süre sonra babam geldi. Üzerinde koyu renk takım elbisesi vardı. Kravatı gevşemişti. Saçları dağılmıştı. Onu en son ne zaman bu kadar telaşlı gördüğümü hatırlamıyordum. Yanıma geldiğinde elimi tuttu. Hiçbir şey sormadı. Önce elimi öptü. Sonra alnıma dokundu. “Kızım,” dedi. O tek kelimeyle yıllardır içime attığım her şey boğazıma düğümlendi. “Baba, ben seni aramak istememiştim.” Kaşlarını çattı. “Neden?” “Seni bu işlere karıştırmak istemedim. Emre’nin ailesi sürekli bizim kim olduğumuzu küçümsedi. Ben de sustum. Belki değişir diye düşündüm.” Babam gözlerini kapattı. Bir süre konuşmadı. Sonra sandalyeyi çekip yanıma oturdu. “Zeynep, bir insanın sana kötü davranması için senin kim olduğunu bilmesine gerek yok. Sana saygı duyması için de babanın kim olduğunu öğrenmesi gerekmemeli.” Ağlamaya başladım. “Ben yalnızca normal bir ailem olsun istedim.” Babam elimi daha sıkı tuttu. “Biliyorum.” “Bir akşam eve geç kaldığım için bunları yaşamamalıydım.” “Hayır, kızım. Yaşamamalıydın.” İlk kez biri bana yaşadıklarımın benim suçum olmadığını söylemişti. İlk kez biri, beni savunmak için önce ne giydiğimi, kaçta eve geldiğimi ya da ne söylediğimi sormamıştı. Babam yalnızca oradaydı. Ve bu kez hiçbir yere gitmeyecekti. Saatler sonra doktor içeri girdi. Ayağa kalkmaya çalıştım. “Doktor bey… Bebeğim?” Doktorun yüzündeki ifadeyi okumaya çalışırken nefesimi tuttum. “Durumunuz ciddi. Kanamanızın nedenini ve bebeğinizin durumunu yakından takip ediyoruz. Şu anda kesin konuşmak için erken.” Babam elimi tuttu. Doktor tedavi sürecini anlattı. Yapılması gerekenleri, takip edilecek bulguları, önümüzdeki saatlerin önemini… Her kelimeyi dinledim. Sonra bana istirahat etmem gerektiğini söyledi. O gece yalnızca bebeğimi değil, kendi hayatımı da kaybetmenin eşiğine geldiğimi düşünüyordum. Ve ben artık o eve geri dönmeyeceğimi biliyordum. Ama henüz her şey bitmemişti. Çünkü Emre, hastaneye gelmek yerine ailesini aramıştı. Akrabalarına, Zeynep’in bir tartışmayı büyüttüğünü anlatıyordu. Neriman Hanım ise komşulara gelininin kendisini tehdit ettiğini söylüyordu. Beni suçlamaya devam ediyorlardı. Beni susturabileceklerini sanıyorlardı. Bilmedikleri tek bir şey vardı. Babam, hastane koridorunda telefonunu eline aldığında artık yalnızca bir baba gibi hareket etmiyordu. O, yıllardır benden saklamamı istediği gücünü gösteriş için kullanmayacaktı. Ama kızının hakkını da kimseye çiğnetmeyecekti. Bana döndü. “Zeynep, sana bir şey soracağım. Vereceğin cevap ne olursa olsun, kararına saygı duyacağım.” Gözlerimi ona çevirdim. “Ne soracaksın, baba?” “Bu evlilikte yaşadıklarını bugüne kadar neden sakladığını anlıyorum. Ama bundan sonra susmak isteyip istemediğine sen karar vereceksin. Şikâyetçi olmak istiyor musun?” Yıllardır duyduğum bütün tehditler aklımdan geçti. Emre’nin avukat olması. Amcasının savcılıkta çalıştığını söylemesi. Neriman Hanım’ın akrabaların önünde beni küçük düşürmesi. “El âlem ne der?” diye diye hayatımı daracık bir odaya çevirmeleri. Sonra mutfaktaki kanı hatırladım. Telefonumun yere çarpışını. Bebeğimin hayatı için yalvarırken Emre’nin bana bakışını. Başımı kaldırdım. “Evet, baba.” Sesim bu kez titremiyordu. “Şikâyetçi olacağım.” Babam başını salladı. “Tamam, kızım. Ne gerekiyorsa hukuka uygun şekilde yapacağız. Sen önce iyileşeceksin.” O anda telefonuna bir mesaj geldi. Ekrana baktı. Sonra yüzündeki ifade değişti. “Ne oldu?” diye sordum. Babam telefonu cebine koydu. “Emre, senin adına hazırladığı bazı belgelerin olduğunu söylüyor. Avukatları aracılığıyla bize ulaşmış.” İçime soğuk bir ürperti yayıldı. “Ne belgesi?” Babam gözlerimin içine baktı. “Henüz bilmiyorum. Ama bir şeyi biliyorum. Seni korkutmak için ne hazırlamış olursa olsun, hiçbir belge gerçeğin yerine geçmez.” O gece ilk kez korkumun yanında başka bir duygu daha hissettim. Kararlılık. Emre, benim susacağımı sanıyordu. Neriman Hanım, yine özür dileyip eve döneceğimi düşünüyordu. Akrabaları ise ailelerinin adının lekelenmemesi için beni suçlamaya devam edecekti. Ama ertesi sabah, onların yıllardır övündüğü o kusursuz aile görüntüsünü parçalayacak gerçek ortaya çıkacaktı. Ve o gerçek, bir tokattan çok daha ağır olacaktı. Çünkü Emre’nin herkesten sakladığı şey yalnızca bana yaptıkları değildi. Asıl sır, benim paramla kurduğu hayatın arkasında gizliydi. Ertesi sabah babamın odama getirdiği dosyayı görünce içimde kötü bir his uyandı. Dosyanın üzerinde Emre’nin adı yazıyordu. Altında da benim adım. “Baba, bunlar ne?” Babam sandalyeyi yatağımın yanına çekti. “Dün gece Emre’nin avukatı bazı belgeler göndermiş. Bizi korkutmaya çalışıyor olabilir. Önce ne olduklarını anlayalım.” İlk sayfayı açtım. Sonra ikinciyi. Üçüncüyü okurken ellerim titremeye başladı. Bunlar kredi sözleşmeleriydi. Benim adıma açılmış hesaplar vardı. Benim imzamın bulunduğu belgeler vardı. Evliliğimiz boyunca biriktirdiğim paraların, altınlarımın ve maaşımdan yaptığım birikimlerin nasıl kullanıldığını gösteren kayıtlar vardı. Emre bana yıllardır ailesinin geçimini sağladığını anlatmıştı. Annesinin ilaçlarını aldığını, evin bütün masraflarını karşıladığını, benim çalışmama bile gerek kalmadığını söylemişti. Oysa gerçek bambaşkaydı. Babamın desteğiyle evlendiğimizde bana ait olan birikimlerin bir kısmı ortak evimizin masrafları için kullanılmıştı. Düğünde takılan altınlarımın çoğunu da Emre’nin ısrarıyla bozdurmuştuk. “İşlerimizi büyüteceğiz, Zeynep,” demişti. “Birlikte daha güzel bir hayat kuracağız.” Ben de ona inanmıştım. Meğer o altınlar, onun gözünde benim hakkım değilmiş. İstediği zaman alabileceği bir para kaynağıymış. “Baba…” dedim, sayfaları göstererek. “Bunların bazılarını ben hiç görmedim.” Babam dosyayı kapatmadı. “Bunu avukatımız inceleyecek. Senin adına hangi işlemlerin yapıldığını, hangi imzaların sana ait olduğunu tek tek kontrol edeceğiz. Şimdilik hiçbir belgeyi imzalama.” Gözlerim doldu. “Bana bir de borç mu bırakmış?” Babam cevap vermeden önce derin bir nefes aldı. “Bunu öğreneceğiz. Ama borç varsa bile kimin, nasıl ve hangi koşullarda oluşturduğunu kanıtlarla ortaya çıkaracağız.” İşte o an anladım. Emre yalnızca bana kötü davranmamıştı. Benim güvenimi de kendi çıkarları için kullanmış olabilirdi. Ve bütün bunları yaparken kendisini kusursuz bir koca, annesini de fedakâr bir kadın gibi göstermişti. Öğleden sonra Emre’den bir mesaj geldi. “Zeynep, bu işi büyütme. Annem çok üzgün. Akrabalarımız her şeyi konuşuyor. Eve dön, oturup anlaşalım.” Mesajı iki kez okudum. Bir kere bile bebeğimizi sormamıştı. Bir kere bile nasıl olduğumu öğrenmek istememişti. Yalnızca akrabaların ne konuştuğunu merak ediyordu. Ardından bir mesaj daha geldi. “Ben senin kocanım. Her ailede sorun olur. El âleme rezil olmamızın ne anlamı var?” Telefonu yatağın üzerine bıraktım. Eskiden bu mesajları okuduğumda kendimi suçlu hissederdim. Acaba gerçekten abartıyor muydum? Acaba daha sabırlı olsaydım bunlar yaşanmaz mıydı? Acaba bir kadının görevi, ne olursa olsun yuvasını korumak mıydı? Artık kendime bu soruları sormuyordum. Çünkü yuva dediğin şey, bir insanın her gün biraz daha küçülerek yaşadığı yer olmamalıydı. Babamın yardımıyla bir avukatla görüştük. Hastaneden aldığım kayıtlar, yaşadığım yaralanmalarla ilgili belgeler ve olayın ardından yaptığım açıklamalar dosyalandı. Benim adıma düzenlenmiş mali belgeler de incelemeye alındı. Kimseye intikam yemini etmedim. Kimsenin kapısına dayanmadım. Yalnızca gerçeğin kayda geçmesini istedim. Emre’nin en çok korktuğu şey de buydu. Benim bağırmam değildi. Benim artık susmamamdı. Üç gün sonra Neriman Hanım hastaneye geldi. Elinde küçük bir poşet vardı. İçinde evde yaptığını söylediği çorba bulunuyordu. Kapıdan girer girmez yüzünü buruşturdu. “İnsan annesinin yaptığı yemeği bile özler,” dedi. “Evinin tadı başkadır.” Ona baktım. “Benim evim artık orası değil.” Bir an durdu. Sonra poşeti masaya bıraktı. “Zeynep, bak. O gece hepimiz biraz sinirliydik. Emre’nin eli biraz ağır kaçmış olabilir. Ama sen de geç geldin. Hamile kadın kendine dikkat etmeli.” İçimde bir şey kıpırdamadı. Ne öfke ne korku. Yalnızca büyük bir yorgunluk. “Beni ittiğinizde de mi sinirliydiniz?” Yüzü değişti. “Ben seni düşürmek istemedim.” “Peki, kanamaya başladığımda neden ambulans çağırmadınız?” “Emre panikledi.” “Telefonumu neden elimden aldı?” “Yanlış yaptı.” “Bana neden bebeğimi kaybedersem bunun benim suçum olacağını söylediniz?” Neriman Hanım sustu. Sonra gözlerini kapıya çevirdi. “Ben senin kaynananım. Biraz saygı göstermen gerekiyor.” İşte yine aynı söz. Saygı. Benden hep saygı istemişlerdi. Ama bana saygı göstermeyi hiç düşünmemişlerdi. “Size saygısızlık etmek istemiyorum,” dedim. “Ama artık size boyun eğmeyeceğim.” Neriman Hanım’ın dudakları titredi. “Emre seni affetmeyecek.” İlk kez bu cümle beni korkutmadı. “Ben de artık onun affına ihtiyaç duymuyorum.” Kadın çantasını aldı. Kapıya yürüdü. Tam çıkarken arkasını dönüp son kozunu oynadı. “Bir gün pişman olacaksın. Kocanın evini terk eden kadınların sonu iyi olmaz.” Ona son kez baktım. “Ben kocamın evini terk etmedim, Neriman Hanım. Ben şiddetin olduğu bir yerden çıktım.” Kapı kapandı. Ve yıllar sonra ilk kez, arkasından koşup gönlünü almaya çalışmadım. Bir hafta sonra doktorumun odasında otururken hayatımın en uzun bekleyişini yaşadım. Bebeğimin kalp atışlarını yeniden dinleyecektik. Doktor cihazı hazırladı. Ekrana baktım. Babam elimi tuttu. Sonra odada o sesi duydum. Düzenli. Küçük. Ama gerçek. Bebeğimin kalbi atıyordu. Gözyaşlarım yüzümden süzüldü. Doktor, durumumun yakından takip edilmesi gerektiğini söyledi. İyileşme sürecinin devam edeceğini, kontrollerimi aksatmamam gerektiğini anlattı. Ben yalnızca o kalp sesini dinledim. Babam başını öne eğdi. Gözlerini sildiğini gördüm. “Duydun mu, baba?” diye fısıldadım. Başını salladı. “Duydum, kızım.” O gün kendime bir söz verdim. Çocuğumu korkunun normal olduğu bir evde büyütmeyecektim. Ona sevgiyi, bir insanın diğerine hükmetmesi sanısını öğretmeyecektim. Ve bir gün bana neden babasıyla yaşamadığını sorarsa, ona yalan söylemeyecektim. Yaşına uygun bir dille gerçeği anlatacaktım. Çünkü çocuklar yalnızca söylediklerimizi değil, sustuklarımızı da öğrenir. Aradan haftalar geçti. Emre’nin gerçek yüzü, akrabaların kurduğu sofralarda yavaş yavaş ortaya çıkmaya başladı. İlk başta beni suçladılar. “Zeynep aileyi dağıttı.” “Bir tokat için karakola mı gidilir?” “İnsan kocasını bu kadar zor durumda bırakır mı?” Emre bu sözleri duydukça kendisini haklı sanıyordu. Ta ki mali kayıtlar incelenene kadar. İnceleme sırasında benim birikimlerimle ilgili açıklama gerektiren işlemler bulundu. Bazı belgelerdeki imzaların doğrulanması gerekiyordu. Emre’nin anlattığı mali durumla kayıtlar arasında da uyuşmazlıklar vardı. Avukatlarımız bütün bunları ilgili makamlara sundu. Kimseye peşinen suçlu ilan edilmedi. Ama Emre artık eskisi gibi davranamıyordu. Çünkü ilk kez, söylediklerinin dışında kanıtların da konuşacağını anlamıştı. Bir akşam ortak akrabalarımızdan birinin evinde toplandılar. Beni de çağırdılar. Gitmek istemedim. Babam kararımı sordu. “Gitmek zorunda değilsin, kızım.” Bir süre düşündüm. Sonra gittim. Emre’nin karşısına oturmak için değil. Kendi gerçeğimi başkalarının gözünün içine bakarak söylemek için. Salonda on iki kişi vardı. Neriman Hanım her zamanki gibi en gösterişli koltuğa oturmuştu. Emre’nin yüzü yorgun görünüyordu. Beni görünce hemen ayağa kalktı. “Zeynep, sonunda aklın başına geldi.” Oturduğum yerden kalkmadım. “Benim aklım hiç gitmedi, Emre.” Salonda çıt çıkmıyordu. Emre gülmeye çalıştı. “Bakın, hepimiz aileyiz. Bazı tatsızlıklar yaşandı. Bunları dışarı taşımak kimseye fayda sağlamaz.” Çantamdan bir dosya çıkardım. Masaya bıraktım. “Bunlar, benim adıma yapılan işlemlerin kayıtları. Bunlar, bozdurulan altınlarımla ilgili elimizde bulunan belgeler. Bunlar da hakkımda anlattığınız hikâyeyle gerçekler arasındaki farkı gösteren kayıtlar.” Emre dosyaya uzandı. Elimi üzerine koydum. “Hayır. Önce beni dinleyeceksin.” Yüzü kıpkırmızı oldu. “Bana herkesin önünde hesap mı soruyorsun?” “Sen beni herkesin önünde aşağılarken sorun yoktu. Şimdi gerçeği konuşmam mı gururuna dokunuyor?” Kuzenlerinden biri başını öne eğdi. Bir diğeri Emre’ye baktı. Neriman Hanım hemen ayağa kalktı. “Bu kadın ailemizin namusunu ayaklar altına alıyor!” Ona döndüm. “Bir kadının dudağını patlatmak namusa aykırı değil de bunu anlatmak mı ayıp?” Kadın dondu kaldı. “Yeter!” diye bağırdı Emre. Ben sesimi yükseltmedim. “Hayır, Emre. Yeter olan senin bana yıllarca yaptıkların. Yeter olan, beni korkutarak susturabileceğini sanman.” Dosyadan bir belge çıkardım. “Benim adıma düzenlenen bu belgelerin hepsini inceleteceğim. Bana ait olmayan imzalar varsa bunun da araştırılmasını isteyeceğim. Altınlarımın ve birikimlerimin hesabını soracağım. Yaşadığım şiddetle ilgili başvurumu da geri çekmeyeceğim.” Emre’nin annesine baktım. “Ve bir daha kimse bana evliliği korumak için susmam gerektiğini söylemesin.” Salondaki yaşlı akrabalardan biri derin bir nefes aldı. “Emre,” dedi, “bu anlattıkları doğru mu?” Emre cevap vermedi. “Ben sana soruyorum oğlum. Karına el kaldırdın mı?” Emre masaya vurdu. “Bunlar aile içinde kalmalıydı!” İşte o an herkes cevabını aldı. Kimse gerçeği inkâr etmeye çalışmadı. Çünkü Emre’nin öfkesi, artık savunmasından daha çok şey anlatıyordu. Neriman Hanım ağlamaya başladı. Ama bu kez kimse benim onun gönlünü almamı beklemiyordu. Emre bana doğru bir adım attı. “Sen bunu bana ödetmek istiyorsun!” Başımı kaldırdım. “Hayır. Ben yalnızca yaptıklarının sonuçlarından kaçmanı istemiyorum.” Çantamı aldım. Kapıya yürüdüm. Arkamdan seslendi. “Zeynep! Bu evliliği bitirirsen bir daha geri dönemezsin!” Elimi kapının koluna koydum. “Ben zaten geri dönmeyeceğim.” Ve çıktım. Aylar sonra boşanma sürecimiz devam ederken hayatımda ilk kez kendi kararlarımla bir düzen kurmaya başladım. Maddi konularla ilgili incelemeler ve hukuki süreçler hemen bitmedi. Bazı soruların cevaplanması zaman aldı. Her şey bir günde düzelmedi. Ama ben artık hayatımı Emre’nin vereceği kararlara göre yaşamıyordum. İşime geri döndüm. Önce yarım gün çalıştım. Sonra gücüm yerine geldikçe çalışma saatlerimi artırdım. Küçük, aydınlık bir eve taşındım. İlk gün mutfağın penceresini açtım. İçeri temiz hava girdi. Dolapları sildim. Rafları düzenledim. Tezgâhın üzerindeki eski lekeleri temizledim. Sonra kendime bir fincan çay koydum. Kimse benden önce servis beklemiyordu. Kimse yemeğimi beğenmediğini söyleyerek tabağını önümde itmeyecekti. Kimse eve kaçta geldiğimi sorgulayıp beni korkutmayacaktı. Sessizlik ilk başta garip geldi. Yıllarca sessizliği, kavga çıkmasın diye kendimi susturmak sanmıştım. Meğer sessizlik bazen insanın nihayet güvende olmasıymış. Bebeğim için kontrollerime devam ettim. Korktuğum günler oldu. Gece uyuyamadığım zamanlar da… Ama her sabah kalktım. Çünkü artık kendimi kurtarmanın bencillik olmadığını biliyordum. Emre ise eski hayatına dönmek istese de hiçbir şey eskisi gibi olmadı. Akrabalar onun hikâyesini dinlerken artık diğer tarafı da soruyordu. Mali kayıtlarla ilgili sorular cevapsız kaldıkça insanların ona duyduğu güven azaldı. Hukuki süreçler kendi yolunda ilerledi. Benim adıma yapılan işlemler de incelenmeye devam etti. Neriman Hanım, çevresine gelininin ailelerini dağıttığını anlatmayı sürdürdü. Ama artık onun anlattıkları benim hayatımı belirlemiyordu. Bir gün ortak bir tanıdığımız beni aradı. “Emre seni soruyor,” dedi. “Çok pişman olduğunu söylüyormuş. Bir şans daha vermeyi düşünmez misin?” Pencerenin önünde duruyordum. Elimde küçük bir bebek battaniyesi vardı. “Pişman olabilir,” dedim. “Ama benim geri dönmem gerekmiyor.” “İnsan affetmez mi?” “Affetmek başka, aynı yere geri dönmek başka.” Telefonu kapattığımda içimde hiçbir zafer duygusu yoktu. Yalnızca huzur vardı. Ben Emre’nin acı çekmesini bekleyerek iyileşmedim. Onun hayatının nasıl devam ettiğini takip ederek de iyileşmedim. Kendi hayatımı geri alarak iyileştim. Ve bunun bana yettiğini öğrendim. Bir akşam mutfağımda otururken eski evimi düşündüm. O geceyi… Bacaklarımdan süzülen kanı… Yere düşen telefonu… Neriman Hanım’ın elinden düşen kaşığı… Ve babamın telefondan gelen sesini. Yıllarca o evde bir fincan çayı bile huzurla içememiştim. Çayım soğumasın diye acele ederdim. Emre bir şey istemeden önce yetişmeye çalışırdım. Neriman Hanım’ın yüzü düşmesin diye kendi yüzümdeki ifadeyi bile kontrol ederdim. Şimdi önümde yine bir fincan çay vardı. Ama bu kez acelem yoktu. Çay soğuyabilirdi. Dünya bekleyebilirdi. Ben artık kimsenin öfkesinden korkarak yaşamak zorunda değildim. Bebeğimin geleceğini düşündüm. Ona nasıl bir hayat sunacağımı… Sonra babamın bana söylediği sözü hatırladım: “Güç, gösteriş olsun diye kullanılmaz. Ancak başka hiçbir çıkış yolu kalmadığında kullanılır.” Babamın kim olduğunu öğrendiklerinde bana saygı duymaya başlamış olsalardı, bu gerçek bir saygı olmayacaktı. Benim asıl kazancım, kimin kızı olduğumu öğrenmelerinden sonra korkmaları değildi. Benim asıl kazancım, artık kimsenin kızı olduğumu kanıtlamak zorunda kalmadan kendi hakkımı savunabilmemdi. Çünkü insanın değeri, arkasında duran kişinin makamıyla ölçülmez. Bir kadının namusu, ne kadar sustuğuyla ölçülmez. Bir ailenin şerefi de gelininin gözyaşlarını gizleyebilmesiyle korunmaz. Hayatın cilvesi şudur: Bazıları başkalarını susturarak itibar kazandığını sanır; oysa gün gelir, kendi yaptıklarının sesi herkesten daha yüksek çıkar. Adalet bazen geç gelir. Bazen insanın beklediği biçimde gelmez. Ama insan kendi hakkını savunmaktan vazgeçmediğinde, en azından başkasının yalanına mahkûm yaşamayı bırakır. Benim hikâyem bir tokatla başladı. Ama sonunu o tokadı atan adam yazmadı. Sonunu ben yazdım. Ve o sonun içinde artık korku yoktu. Yalnızca kendime duyduğum saygı vardı. Peki sizce bir kadın, ailesi dağılmasın diye yaşadığı haksızlıklara susmalı mı? Yoksa bazen bir yuvayı terk etmek, insanın kendine verdiği en büyük söz müdür?

Haberin Devamı

Yorumlar

Yorumlar (Yorum Yapılmamış)

Yazı hakkında görüşlerinizi belirtmek istermisiniz? Cevabı iptal etmek için tıklayın.

Dikkat! Suç teşkil edecek, yasadışı, tehditkar, rahatsız edici, hakaret ve küfür içeren, aşağılayıcı, küçük düşürücü, kaba, pornografik, ahlaka aykırı, kişilik haklarına zarar verici ya da benzeri niteliklerde içeriklerden doğan her türlü mali, hukuki, cezai, idari sorumluluk içeriği gönderen Üye/Üyeler’e aittir.