Kardeşim Kocamı Sınadığını Söyledi; Evimizde Çizdiğimiz Sınır Her Şeyi Değiştirdi

İleri

Foto Galeri Haberin Devamı

: “Güzel. O zaman şimdi yapacağım şeye de itiraz etmezsin.” Pervin’in yüzündeki gülümseme bir anda silindi. Okan fincanını kenara çekti, telefonunu masaya koydu ve ekranı bana çevirdi. “Önce eşimden özür dileyeceğim,” dedi. “Çünkü günlerdir rahatsız olduğumu gördüğüm hâlde Hande’yi bu meseleyle yalnız bıraktım. Kardeşin olduğunu söyleyip sorumluluktan kaçtım.” Ne diyeceğimi bilemedim. Okan’ın sesinde öfke yoktu ama yüzü hiç olmadığı kadar ciddiydi. “Sonra da senin testinin sonucunu açıklayacağım, Pervin.” Kardeşim havlusunun ucunu sımsıkı tuttu. “Ne sonucu? Ben sadece şakalaşıyordum.” Okan telefonundaki mesajı açtı. “Dün gece saat on ikiyi geçe bana bunu gönderdin.” Ekrana eğildim. “Hande bazen seni hiç anlamıyor. İstersen aşağıda yalnız konuşabiliriz. Her şeyi ona anlatmak zorunda değiliz.” Göğsümün ortasına görünmez bir ağırlık oturdu. Mesajın altında Okan’ın tek cevabı vardı: “Bana bir daha böyle yazma. Hande’nin arkasından konuşmayacağım.” “Bunu niye bana göstermedin?” diye fısıldadım. “Gece uyuyordun. Sabah birlikte konuşacaktık. Ama o yine aynı şeyi yapınca artık susamayacağımı anladım.” Pervin birden güldü. Bu kez sesi çatallandı. “Aman, abla! Bir mesajdan da mı mesele çıkaracaksınız? Sizi deniyordum işte.” Okan ayağa kalktı. Aramızda durmadı, yanıma geçti. “Hayır,” dedi. “Beni denemiyordun. Hande’nin sana koyduğu sınırı hiçe sayıyordun. Benim de buna ses çıkarmayacağımı umuyordun.” Pervin’in yanakları kıpkırmızı oldu. “Beni rezil etmeye mi çalışıyorsun?” “Hayır. Sen kendini açıklıyorsun. Üstelik ortada senden başka kimse yok.” O an Okan’ın ne yapmak istediğini anladım. Onu küçük düşürmek için bağırmamış, başkalarını çağırmamıştı. Yalnızca kaçamayacağı bir gerçekle yüzleştirmişti. Ben sandalyeden kalktım. “Pervin, odana çıkıp giyin. Sonra konuşacağız.” “Beni evden mi kovacaksın?” “Önce üstünü giy,” dedim. “Bu konuşmanın bir kez olsun normal şartlarda yapılmasını istiyorum.” Merdivenleri çıkarken kapıya öyle sert vurdu ki mutfak dolabındaki bardaklar titredi. Okan bana döndü. “Özür dilerim, Hande. İlk gün yanında durmalıydım.” Ona sarılmak istiyordum ama öfkem henüz geçmemişti.

: “Ben senden kardeşimle kavga etmeni istemedim,” dedim. “Yalnız olmadığımı bilmek istedim.” Başını eğdi. “Haklısın.” Yirmi dakika sonra Pervin kot pantolon ve kazakla aşağı indi. Telefonunu avucunda tutuyordu. “Bu evde istenmediğimi anladım,” dedi. “Çantalarımı toplarım.” “Bu evde yardım gördün,” dedim. “İstenmeyen şey sen değildin. Davranışındı. Ama uyarılarımı bilerek görmezden geldiğin için artık burada kalamazsın.” Bir an dudakları titredi. Sonra gözlerinde tanıdığım o inatçı parıltı belirdi. “Demek bir erkek yüzünden kardeşini sileceksin.” “Hayır, Pervin. Benim söylediğimi dinlemediğin için senden uzaklaşacağım.” İki bavulunu hazırlaması bir saat sürdü. Ona bir pansiyon bulabileceğimizi, isterse ilk haftanın ücretini ödeyeceğimi söyledim. Yardımı kabul etmedi. Kapıdan çıkarken arkasını döndü. “Bu kadar mükemmel evliliğinizin ne kadar süreceğini göreceğiz.” O cümle, kapı kapandıktan sonra da evin içinde asılı kaldı. Okan kapının kilidini çevirdikten sonra bana baktı. İkimiz de yorgunduk. Mutfağa geçtiğimizde Pervin’in sabah kullandığı kahve fincanı hâlâ tezgâhtaydı. Onu lavaboya koyarken ellerimin titrediğini fark ettim. Günlerdir kendime “Belki abartıyorum,” diyerek susmaya çalışmıştım. Oysa insan kendi evinde huzursuzsa buna bir açıklama bulmak zorunda değildi. “Bundan sonra birimiz rahatsız olduğunda diğerimiz onu dinleyecek,” dedim. Okan elini uzattı. “Ve kimseyi korumak adına birbirimizden gerçeği saklamayacağız,” diye ekledi. Elini tuttum. Bu, olanları unuttuğum anlamına gelmiyordu. Sadece aynı tarafta olduğumuzu yeniden hissetmek istiyordum. Akşama doğru annem aradı. Sesi ağlamaklıydı. “Hande, kardeşini kocan yüzünden sokağa mı attın?” “Anne, ne anlattı sana?” “Bana Okan’ın kendisine uygunsuz sözler söylediğini, senin de ona inanmadığını söyledi.” Bacaklarımın bağı çözüldü. Pervin’in bize duyduğu öfkenin bu noktaya varacağını düşünmemiştim. “Bunu söylediğine emin misin?” “Bana bir ekran görüntüsü yolladı.” Annem görüntüyü iletti. Okan’ın mesajından yalnızca “Hande’nin arkasından konuşmayacağım” kısmı görünüyordu. Öncesi kesilmişti. Altına da Pervin, “Beni susturmaya çalıştı,” yazmıştı. Okan yanımdaydı. Telefonunu açıp bütün konuşmayı gösterdi. Ardından sakinlikle şöyle dedi: “İstersen annenle sen konuş. Ne göstereceğine de sen karar ver. Ama bir yalan yüzünden seni yeniden yalnız bırakmayacağım.” Annemle görüntülü görüştüm. Mesajların tamamını okudum. Sonra günlerdir kardeşime yaptığım uyarıları, Pervin’in bunlara nasıl karşılık verdiğini anlattım. Annem uzun süre konuşmadı. “Ben ona inanmak istedim,” dedi sonunda. “Çünkü ağlıyordu.” “Ben de ona inanmak istedim, anne. Kapımı açmamın nedeni buydu.” Telefonu kapattıktan sonra annemin gönderdiği ikinci mesajı gördüm. Pervin, aile grubuna da üstü kapalı sözler yazmıştı. Hiçbir isim vermeden “Güvendiğim insanlar beni hayal kırıklığına uğrattı,” diyordu. Kuzenlerimizden ikisi ona geçmiş olsun yazmıştı. Telefonu elimde tutarken herkese tek tek açıklama yapma dürtüsüyle mücadele ettim. Sonra kendime, başkasının başlattığı bir oyunda herkesin karşısına çıkıp kendimi savunmak zorunda olmadığımı hatırlattım. Gerektiğinde gerçeği söyleyecektim, ama öfkemi aile toplantısına dönüştürmeyecektim. Tam o sırada Pervin’den bir mesaj geldi. “Annemin yanında beni yalancı çıkardın. Bunun hesabını vereceksin.” İçime bir korku düştü. Okan’a gösterdim. “Cevap vermeyelim,” dedi. “Ama mesajları saklayalım. Bir daha suçlama yaparsa durumu sakin ve açık biçimde anlatırız.” Ertesi sabah iş yerime giderken telefonum çaldı. Arayan, Pervin’in eski sevgilisi Barış’tı. Altı yıldır onu tanıyordum ama benimle neredeyse hiç baş başa konuşmamıştı. “Hande abla,” dedi çekinerek, “Pervin’in sende kaldığını biliyorum. Sana bir şey söylemem gerekiyor.” Kalbim hızlandı. “Ne oldu?” “Onu evden kovmadım. Ayrılmak istediğini kendisi söyledi. Eşyalarını da birlikte topladık.” Arabayı güvenli bir yere çektim. “Peki neden bana kovulduğunu anlattı?” “Bilmiyorum. Ama ayrılmadan önce haftalardır tek bir şeyden söz ediyordu. Senin hayatının ne kadar kusursuz göründüğünden.” Telefonun diğer ucunda kısa bir sessizlik oldu. “Bir gün bana, ‘Hande’nin kocası da fırsatını bulsa aynısını yapar,’ dedi. Ben de neden ablanın evliliğiyle uğraştığını sordum. Çok kızdı.” “Barış, aranızda başka bir şey mi oldu?” Derin bir nefes aldı. “Ben bir başkasıyla görüşmedim. Fakat Pervin benim telefonumu sürekli kontrol etmeye başlamıştı. Bir gün iş arkadaşımın mesajını görünce beni aldattığımı söyledi. Sonra da ilişkimizi bitirdi. Yardım almasını önerdiğimde beni hayatından çıkardı.” Görüşme bittiğinde içimdeki öfkenin yerini ağır bir hüzün aldı. Kardeşim yalnızca bizi kırmamış, kendi hayatında yaşadığı korkuyu herkese bulaştırmaya çalışmıştı. Yine de bunu bilmek yaptığını mazur göstermiyordu. Üç gün sonra kapımız çaldı. Pervin karşımdaydı. Gözlerinin altında koyu halkalar vardı. Bu kez elinde bavul değil, buruşturulmuş bir zarf tutuyordu. “Beş dakika konuşabilir miyiz?” Onu salona aldım. Okan mutfaktaydı; kapıyı açık bıraktı ama konuşmamıza karışmadı. Pervin zarfı masaya koydu. “Bir danışmanlık merkezinden randevu aldım,” dedi. “Bugün ilk görüşmeye gittim.” Şaşırdım. Ne söyleyeceğimi beklemeden devam etti. “Barış’la ayrılınca kendimi terk edilmiş hissettim. Senin evine gelince her şeyiniz gözüme battı. Beraber kahve içmeniz, birbirinize gülmeniz… Sanki benim hayatım yıkılmışken sizinkinin güzel olması haksızlıktı.” Gözleri doldu. “Bir kez olsun Okan’ın bana bakmasını istedim. Sonra sana ‘Gördün mü, hiçbir erkek farklı değil,’ diyecektim.” Bu itiraf canımı mesajlardan bile fazla acıttı. “Ben senin rakibin değilim, Pervin,” dedim. “Hiç olmadım.” “Biliyorum. Ama kıskandım. Bana yardım ettiğin için de sana kızdım. Çünkü yardıma muhtaç olmak kendimi daha kötü hissettirdi.” “Ama bunların hiçbiri bana yalan söylemeni, Okan’a yaklaşmanı ve sonra onu suçlamanı haklı çıkarmaz.” Başını salladı. “Çıkarmaz. Anneme de gerçeği anlattım. Okan’dan özür dilemek istiyorum. Senden de.” Okan içeri geldi. Pervin gözlerini yerden kaldırmadan konuştu. “Sana attığım mesaj yanlıştı. Sonra anneme söylediklerim daha da yanlıştı. Özür dilerim.” Okan kısa bir sessizlikten sonra cevap verdi. “Özrünü duydum. Ama güven hemen geri gelmez. Hande’nin kararlarına saygı duyacaksın.” Pervin bana döndü. “Tekrar burada kalabilir miyim?” İşte o an, eskiden olsa tereddüt etmeden ‘Evet’ diyeceğim soruyla karşı karşıyaydım. “Hayır,” dedim. “Sana iş ararken yardımcı olabilirim. Ama evimizde yeniden kalmayacaksın. Güveni yeniden kurmamız zaman alacak.” Ağladı. Ben de ağladım. Yine de kararımı değiştirmedim. Altı ay sonra Pervin bir muhasebe bürosunda çalışmaya başlamış, küçük bir eve taşınmıştı. Danışmanlık görüşmelerine devam ediyordu. Bazen buluşuyor, bazen haftalarca konuşmuyorduk. Artık hiçbirimiz ilişkimizin eskisi gibi olmasını aceleye getirmiyorduk. Bir pazar sabahı Okan’la mutfakta kahve içerken telefonuma Pervin’den bir mesaj düştü. “Abla, bana kapını açtığın gün aslında beni kurtarmıştın. Ben bunu görmek yerine senin huzurunu bozmaya çalıştım. Bir gün beni affedersen sevinirim. Ama affetmesen de sana saygı duyacağım.” Mesajı Okan’a gösterdim. Elimi tuttu. “Ne cevap vereceksin?” diye sordu. Bir süre düşündüm. Sonra yazdım: “Seni seviyorum, Pervin. İyileşmek için gösterdiğin çabayı görüyorum. Ama sevgi, her davranışa yeniden kapı açmak demek değil. Güvenimizi acele etmeden, doğru davranışlarla kurabiliriz.” Telefonu bıraktım ve pencereden içeri dolan sabah ışığına baktım. O gün şunu anladım: Bir evliliğin gücü, başka birinin baştan çıkarma oyununu kazanmakla ölçülmez. İnsanların birbirlerinin sınırlarını korumasıyla, hatalarını kabul etmesiyle ve en zor anda bile gerçeğin yanında durmasıyla ölçülür. Pervin’in yapmak istediği testte Okan’ı kaybetmemiştim. Ama çok daha önemli bir şeyi öğrenmiştim: Kendi huzurumu korumak için kimseye, kardeşim bile olsa, sınırsız bir yer vermek zorunda değildim.

Haberin Devamı

Yorumlar

Yorumlar (Yorum Yapılmamış)

Yazı hakkında görüşlerinizi belirtmek istermisiniz? Cevabı iptal etmek için tıklayın.

Dikkat! Suç teşkil edecek, yasadışı, tehditkar, rahatsız edici, hakaret ve küfür içeren, aşağılayıcı, küçük düşürücü, kaba, pornografik, ahlaka aykırı, kişilik haklarına zarar verici ya da benzeri niteliklerde içeriklerden doğan her türlü mali, hukuki, cezai, idari sorumluluk içeriği gönderen Üye/Üyeler’e aittir.