Kızım, ağabeyinin ona dokunduğunu söylediğinde ona inandım. Eşimin oğlumuzu dövmesine ve onu evden kovmasına izin verdim.

İleri

Foto Galeri Haberin Devamı

: BÖLÜM 2 — “Benden artık hiçbir şey beklemeyin.” Emir’in bu sözleri hâlâ kulaklarımdaydı. Hastane koridorunda, oğlumun arkasından bakarken dizlerimin bağı çözülmüştü. Elif yoğun bakımdaydı. Doktorlar, kızımın hayatta kalabilmesi için zamanımızın daraldığını söylemişti. Böbrek nakli gerekiyordu. Uygun verici olabilecek tek kişi ise yıllar önce kendi ellerimle evimden kovduğum oğlumdu. Emir. Bir zamanlar geceleri üzerini örttüğüm, ateşi çıktığında sabaha kadar başında beklediğim çocuk. Şimdi yüzüme bile bakmak istemiyordu. Mehmet kolumdan tuttu. — “Arkasından git, Meryem! Ne duruyorsun burada?” Ona döndüm. — “Ben mi?” — “Evet, sen! Annesisin sen onun!” Bu sözleri duyunca içimde bir şey koptu. Annesiydim. Peki, iki yıl önce kapının önünde bana yalvarırken neden annesi olduğumu hatırlamamıştım? Neden o gece tek bir kez bile, “Oğlum, anlat bakalım, ne oldu?” diye sormamıştım? Neden burnundan kanlar akarken yerde oturan çocuğumu kaldırmak yerine, kızımın arkasına saklanmıştım? Cevap vermedim. Çünkü Mehmet’in gözlerinde bile kendimi aklayacak bir şey bulamıyordum. Emir asansöre binmek üzereydi. Koşup peşinden gittim. — “Emir! Oğlum, ne olur dur!” Durdu. Ama bana dönmedi. — “Bana oğlum deme.” Üç kelime. Bir annenin duyabileceği en ağır üç kelimeydi bunlar. Elimi uzattım. Emir bir adım geri çekildi. — “İki yıl boyunca neredeydiniz?” Dilim tutuldu. — “Ben her gece o evden kovulduğum günü hatırladım. Siz bir kez bile beni merak ettiniz mi?” — “O zamanlar çok korkmuştuk, oğlum…” Acı acı güldü. — “Siz korkmadınız, anne. Siz kararınızı çoktan vermiştiniz. Kızınız konuştu. Babanız yumruk attı. Siz de kapıyı kapattınız.” Başını bana çevirdi. Gözleri kıpkırmızıydı. — “Şimdi kızınızın bana ihtiyacı var diye mi aile olduk?” Ağlamaya başladım. — “Elif senin kardeşin.” — “Biliyorum.” — “O dokuz yaşında, Emir! Ölüyor!” Emir’in çenesi titredi. Bir an için yüzünde eski oğlumu gördüm. Küçük kardeşi hastalandığında oyuncaklarını yatağının yanına taşıyan, okuldan gelir gelmez onunla ilgilenen o sessiz çocuğu… Sonra yüzü yeniden sertleşti. — “Onu seviyorum. Ama kendimi de korumak zorundayım.” Asansörün kapısı açıldı. İçeri girdi. Kapılar kapanırken son kez konuştu. — “Bana yaptıklarınızın bedelini Elif’e ödetmek istemiyorum. Ama benim hayatımı da sizin suçluluğunuzu hafifletmek için kullanmanıza izin vermeyeceğim.” Ve gitti. O gece hastane odasının önündeki sandalyede oturdum. Mehmet sürekli telefonla konuşuyordu. Akrabalarımızı arıyor, Emir’i bulmaları için yalvarıyordu. Bir zamanlar oğlumuzun adını ağzına bile almak istemeyen adam, şimdi herkese onu soruyordu. Görümcem yanıma geldi. — “Meryem, senin bir şey yapman lazım.” Başımı kaldırdım. — “Ne yapayım?” — “Emir’i bul. Onunla konuş. Kız kardeşini kurtarması gerektiğini anlat.” Bu sözleri duyunca içimdeki acı öfkeye dönüştü. — “Sizce bilmiyor mu bunu?” Kadın sustu. — “O çocuk iki yıldır tek başına. Nerede kaldı, nasıl yaşadı, okulunu nasıl bitirdi… Hiçbirimiz bilmiyoruz. Şimdi hepiniz birden ondan fedakârlık bekliyorsunuz.” Görümcem dudaklarını büzdü. — “Ama aile dediğin zor günde birbirine sahip çıkar.” Ona baktım. — “Haklısın. Keşke bunu iki yıl önce de söyleseydin.” Yüzü kızardı. Arkasını dönüp gitti. Ben ise ilk kez, yıllardır saklandığım o büyük yalanı kendime itiraf ettim. Biz ailemizi korumamıştık. Biz, gerçeği öğrenmeye cesaret edememiştik. Sabaha karşı Elif’in durumu kötüleşti. Doktor odadan çıktığında ayağa fırladım. — “Kızım nasıl?” Doktor gözlüğünü çıkardı. — “Durumu kritik. Nakil için hazırlıkları sürdürüyoruz ama uygun verici olmadan seçeneklerimiz çok sınırlı.” Mehmet doktorun kolunu tuttu. — “Oğlumuz verecek! Emir verecek böbreğini!” Doktor elini nazikçe kurtardı. — “Beyefendi, bu karar yalnızca ona aittir. Uygunluk testleri yapılmalı. Tıbbi ve etik değerlendirmeler tamamlanmadan hiçbir şey söyleyemeyiz.” Mehmet’in yüzü gerildi. — “O bizim oğlumuz!” Doktorun cevabı kısa oldu. — “Bu, onun bedeni üzerinde karar verme hakkınız olduğu anlamına gelmez.” Mehmet sustu. Ben de sustum. Çünkü o cümle, yıllardır duymadığım kadar açık bir gerçeği yüzüme vurmuştu. Emir bizim oğlumuzdu. Ama bizim malımız değildi. Saat sabahın yedisini geçtiğinde Mehmet’in aklına yeni bir fikir geldi. — “İnsanların önünde bunu yapamaz.” Ona baktım. — “Neyi?” — “Aile meselesini. Herkes duyarsa geri adım atmak zorunda kalır.” Ne demek istediğini hemen anladım. Telefonunu çıkardı. Akrabalarımızın bulunduğu aile grubuna mesaj yazmaya başladı. Emir’in nerede olduğunu bilen olup olmadığını sordu. Sonra bir akrabamız aradı. Ardından bir başkası. Herkes aynı şeyi söylüyordu. “Nasıl bir evlat bu?” “Kız kardeşi can çekişiyor!” “İnsan ailesini böyle yüzüstü bırakır mı?” Kimse Emir’in neden gittiğini sormuyordu. Kimse iki yıl önce ne yaşadığını merak etmiyordu. Herkes yalnızca bugünkü sonucunu görüyordu. Ben de bir zamanlar öyle yapmıştım. Telefonumu elime aldım. Mehmet ne yaptığımı görünce başını salladı. — “Sen de yaz. Belki seni dinler.” Parmaklarım titriyordu. Emir’in tam adını yazdım. Ardından kızımızın hastanede olduğunu anlattım. Oğlumun bizi terk ettiğini söyledim. Bir annenin çaresizliğinden bahsettim. Fakat yazdığım her cümlede bir şey eksikti. İki yıl önce onu evden kovduğumuzu yazmamıştım. Babasının ona vurduğunu yazmamıştım. Kendisine inanmadığımızı, üniversite masraflarını kestiğimizi, kapımızı yüzüne kapattığımızı yazmamıştım. En önemlisi… O gece ona tek bir soru bile sormadığımı yazmamıştım. Paylaş düğmesine bastım. Gönderim birkaç dakika içinde yüzlerce kişiye ulaştı. Telefonum susmuyordu. İnsanlar Emir’e hakaret ediyordu. Bizi teselli edenler vardı. Bana güçlü bir anne olduğumu söyleyenler bile oldu. “Allah sana sabır versin, Meryem Hanım.” “Bir anne evladının iyiliğinden başka ne ister?” “Böyle evlat olmaz olsun.” Bu son cümleyi okuyunca mideme bir ağrı saplandı. Çünkü o evlat, iki yıl önce benim kapımın önünde ağlamıştı. Ve ben onu dinlememiştim. Tam dört saat sonra telefonum titredi. Emir yeni bir video yayımlamıştı. Videonun başlığını gördüğümde ellerim buz kesti. “Annemin herkese anlatmayı unuttuğu iki yıl.” Videoyu açtım. Emir sade bir odada oturuyordu. Arkasında kitaplarla dolu bir raf vardı. Yüzü zayıflamıştı. Ama gözleri sakindi. Öfkeli görünmüyordu. İşte bu, beni daha çok korkuttu. — “Ben Emir,” dedi. “Bu videoyu beni tanımayan insanlar annemin yazdıklarına inanmak zorunda kalmasın diye çekiyorum.” Bir an durdu. — “Dokuz yaşındaki kız kardeşimi seviyorum. Onun başına gelenler için üzgünüm. Doktorların söylediklerini de biliyorum.” Gözlerimden yaşlar süzüldü. — “Ama annem size hikâyenin yalnızca sonunu anlattı. Başlangıcını değil.” Sonra telefonundan bazı belgeler çıkardı. İlk görüntü, iki yıl önce üniversiteden gönderilmiş bir e-postaydı. Ardından banka kayıtları geldi. Üniversite ücretlerinin kesildiği tarih. Öğrenci evinin kirasının ödenmediği aylar. Yarı zamanlı işlerinden kazandığı parayla aldığı temel ihtiyaçların faturaları. Bunların hiçbiri tek başına büyük bir sır değildi. Ama her biri, bizim kapıyı kapattığımız günün ardından başlayan hayatını anlatıyordu. Emir kameraya baktı. — “Beni evden kovduklarında kimseye gerçeği anlatmadım. Çünkü kendi ailemi herkesin önünde küçük düşürmek istemedim.” Dudaklarını ısırdı. — “İki yıl boyunca onların beni bir gün arayacağını düşündüm. Belki annem özür dilemek isterdi. Belki babam bana bir kez olsun nedenini sorardı.” Başını eğdi. — “Telefonum hiç çalmadı.” O anda Mehmet’in elindeki telefon yere düştü.

: Video devam ediyordu. Emir, o gece evden ayrılmadan önce çekilmiş bir ses kaydını açtı. Önce babasının bağırışı duyuldu. Ardından Emir’in ağlayan sesi… “Baba, yapmadım!” Sonra benim sesim. Oğlumu korumak için söylemem gereken kelimeler yerine, korkakça fısıldadığım o cümle: “Artık yeter, Emir. Bizi daha fazla uğraştırma.” Gözlerimi kapattım. O sesi unutmuştum sanıyordum. Meğer yalnızca duymamayı seçmişim. Emir’in sesi yeniden duyuldu. — “O gece kendimi savunacak kimsem yoktu. Şimdi de kimsenin bana inanmasını istemiyorum. Sadece gerçeği bilmenizi istiyorum.” Video burada bitmedi. Emir, kız kardeşiyle ilgili iddiayı ilk duyduğunda yaşananları anlattı. Elif’in söylediklerini inkâr etmek için onu suçlamadı. Küçük bir çocuğun neden böyle bir şey söylemiş olabileceğini bildiğini de iddia etmedi. Yalnızca şunu söyledi: — “Benim yapmadığım bir şey yüzünden evden kovuldum. Elif’in ne yaşadığını gerçekten öğrenmek yerine, hepimiz korkularımızı gerçek kabul ettik. Bir çocuğu korumak, başka bir çocuğu sorgusuz sualsiz cezalandırmak demek değildir.” Sonra ekledi: — “Kız kardeşim için üzülüyorum. Ona yardım edip edemeyeceğime doktorlarla ve kendi vicdanımla karar vereceğim. Ama annemin beni internette hedef göstermesi, beni eve dönmeye mecbur bırakmaz.” Video sona erdi. Telefonumdan başımı kaldırdığımda Mehmet bana bakıyordu. Yüzü bembeyazdı. Koridorun öbür ucunda akrabalarımızın mesajları art arda geliyordu. Artık kimse Emir’e hakaret etmiyordu. Herkes bizden açıklama istiyordu. Bir saat önce beni fedakâr bir anne ilan eden insanlar, şimdi oğluma yaptıklarımızı soruyordu. Sonra telefonumda yeni bir bildirim belirdi. Bir haber hesabı videoyu paylaşmıştı. Ardından bir başkası. Adım, yüzüm ve yazdığım o çaresiz mesaj binlerce insanın önüne düşmüştü. İnsanlar beni dinlemeden önce suçlamıştı. Şimdi de beni dinlemeden yargılıyorlardı. Bir anda ülkenin en çok nefret edilen annelerinden biri olmuştum. Ama en çok canımı yakan bu değildi. Canımı yakan, Emir’in videosunda bir kez bile ağlamamış olmasıydı. Oğlumun gözlerinde artık bana karşı öfke bile kalmamıştı. Yalnızca bitmiş bir güven vardı. Saat öğleden sonra bire yaklaşıyordu. Doktor acil bir görüşme için yanımıza geldi. — “Emir Bey bizimle iletişime geçti. Değerlendirme sürecini konuşmaya hazır olduğunu söyledi.” Kalbim yeniden umutla çarpmaya başladı. — “Demek ki kızımı kurtaracak!” Doktor yüzüme dikkatle baktı. — “Henüz böyle bir şey söylemedik, Meryem Hanım. Önce tıbbi uygunluk değerlendirmesi yapılacak. Son karar kendisine ait.” Başımı salladım. O sırada yoğun bakımın kapısı açıldı. Bir hemşire hızla dışarı çıktı. — “Elif Hanım’ın ailesi burada mı?” Mehmet’le birlikte ayağa fırladık. — “Biziz!” Hemşirenin yüzündeki ifade içimi buz gibi yaptı. — “Monitör değerleri yeniden düşüyor. Doktorun hemen gelmesi gerekiyor.” Camın ardından kızımı gördüm. Küçücük bedeni yatağın içinde kaybolmuş gibiydi. Göğsü güçlükle yükselip alçalıyordu. Kalp monitöründeki çizgiler değişiyordu. Her bip sesi, sanki içimden bir parça koparıyordu. Mehmet ellerini başına götürdü. — “Allah’ım, ne olur…” Ben ise camın önünde donup kalmıştım. Bir tarafta ölmek üzere olan kızım vardı. Diğer tarafta yıllardır kendi ellerimle hayattan uzaklaştırdığım oğlum. Ve ilk kez anladım ki… Bazı kapıları insan bir öfke anında kapatır. Ama o kapının ardında bıraktığı şey, yıllar sonra geri dönüp bütün hayatını yıkabilir. Telefonum yeniden titredi. Emir’den bir mesaj gelmişti. Ekrana baktım. Mesaj yalnızca iki cümleden oluşuyordu. “Hastaneye geliyorum. Doktorlarla görüşeceğim.” Bir an nefes alabildim. Ardından ikinci mesaj geldi. “Ama anne, bu kez beni kimse zorlayamayacak. Ne sen ne babam.” Telefonu göğsüme bastırdım. — “Tamam, oğlum…” diye fısıldadım. “Tamam…” Ama Emir orada değildi. Beni duymuyordu. Ve belki de ilk kez, onun beni duymaya mecbur olmadığını anlamaya başlamıştım. Koridorun sonunda doktorlar yoğun bakıma girdi. Elif’in monitöründen gelen sesler sıklaştı. Ben gözlerimi kapatıp tek bir şey diledim. Kızım yaşasın. Oğlum da bir gün, onu koruyamadığım o gecenin affedilemeyecek kadar ağır olduğunu bilsem bile, yeniden huzur bulabilsin. Çünkü artık biliyordum. Bir annenin pişmanlığı, evladının yaralarını kendiliğinden iyileştirmiyordu. Ve bazı gerçekler, insanın yüzüne tam da en çok saklanmak istediği anda çarpıyordu. Emir hastaneye geri dönüyordu. Ama bu kez kapıdan içeri giren kişi, ailesinin emirlerini bekleyen o on sekiz yaşındaki çocuk olmayacaktı. Bu kez karar onun olacaktı. Emir hastaneye geldiğinde saat akşamın altısını geçmişti. Koridor bir anda sessizleşti. Mehmet ayağa fırladı. — “Oğlum!” Emir durdu. Babam demek istediği adamın yüzüne baktı. — “Ben senin oğlun değil miydim? İki yıl önce beni kapının önüne koyarken bunu neden hatırlamadın?” Mehmet’in dudakları titredi. — “O zaman çok öfkeliydim.” Emir başını salladı. — “Ben de korkuyordum, baba. Ama benim korkumun bir önemi yoktu, değil mi?” Mehmet cevap veremedi. Ben oğluma doğru yürüdüm. — “Emir, canım oğlum…” — “Lütfen.” Tek kelimeyle durdurdu beni. — “Bugün bana annelik yapmaya çalışma, anne. Önce neden iki yıl boyunca annem olmadığını anlayalım.” Sanki biri göğsüme yumruk atmıştı. Ama bu kez kendimi savunmadım. Çünkü ilk defa haklı olanın ben olmadığımı kabul ediyordum. Doktor bizi görüşme odasına çağırdı. Emir tek başına içeri girdi. Biz dışarıda bekledik. Dakikalar geçmiyordu. Mehmet sürekli koridorda yürüyordu. Ben ellerimi birleştirip dua ediyordum. Bir ara kocam yanıma yaklaştı. — “Kızımızı kurtaracak.” Ona baktım. — “Ya istemezse?” Mehmet’in yüzü değişti. — “Nasıl istemez? Kardeşi ölüyor!” İçimde biriken acı, ilk defa korkunun önüne geçti. — “Peki, bizim yüzümüzden iki yıl boyunca tek başına yaşarken kim onun yardımına koştu, Mehmet?” Kocam sustu. — “O gece oğlumuza vurdun. Ben de kapıyı kapattım. Şimdi hangi hakla ondan fedakârlık istiyoruz?” — “Meryem, sus artık!” — “Hayır. İki yıl sustum. Bir daha susmayacağım.” Tam o sırada doktorun odasının kapısı açıldı. Emir dışarı çıktı. Yüzünden ne düşündüğünü anlayamıyordum. Doktor arkasından geldi. — “Emir Bey, ilk değerlendirmeler için gerekli işlemleri başlatacağız. Ancak uygunluk testlerinin sonuçlarını görmeden nakille ilgili kesin bir şey söyleyemeyiz.” Emir başını salladı. — “Anladım, doktor bey.” Mehmet hemen yanına gitti. — “Kız kardeşini kurtaracaksın, değil mi?” Emir’in bakışları sertleşti. — “Baba, daha ilk görüşmeden çıktım. Benden söz istemeyi bırak.” — “Ama o senin kardeşin!” — “Bunu biliyorum! Bana bunu tekrar tekrar söylemene gerek yok!” Koridorda yankılanan sesinden herkes irkildi. Emir gözlerini kapattı. Derin bir nefes aldı. Sonra daha sakin konuştu. — “Elif’in başına ne geldiğini bilmiyorum. Onu suçlamıyorum. Onun acı çekmesini istemiyorum. Ama bir şeyi anlamanı istiyorum.” Mehmet’e yaklaştı. — “Benim de bir hayatım var. Benim de bir bedenim var. Bir karar vermem gerekiyorsa bunu korkuyla değil, kendi irademle vereceğim.” Arkasını döndü. Kan vermek ve gerekli testleri yaptırmak için hemşireyle birlikte gitti. Ben olduğum yerde kaldım. İlk kez oğlumun ne kadar büyüdüğünü fark ettim. Biz onu evden kovduğumuzda on sekiz yaşındaydı. Şimdi ise karşısında durup hesap vermemiz gereken bir yetişkindi. Ve o, bizim ona yaptıklarımızın aynısını bize yapmıyordu. Bize bağırabilirdi. Bizi aşağılayabilirdi. Herkesin önünde rezil edebilirdi. Ama o yalnızca sınırını çiziyordu. Benim hiç öğrenemediğim şeyi öğrenmişti. İnsan, başkasına merhamet ederken kendisini feda etmek zorunda değildi. Bir video, binlerce suçlama O gece hastanenin bekleme salonunda otururken telefonum yeniden çaldı. Görümcem arıyordu. Açtım. — “Meryem! Sen ne yaptın böyle?” Sesi öfkeliydi. — “Ne oldu?” — “İnternette herkes senden bahsediyor! Komşular bile beni aradı. Emir’in videosunu gördüler!” Gözlerimi kapattım. — “Biliyorum.” — “Bizim ailemizin adını rezil ettin!” Bu sözleri duyunca acı bir gülümseme belirdi yüzümde. — “Ben mi rezil ettim?” — “Tabii ki sen! Böyle aile meseleleri herkesin önünde konuşulur mu?” — “Peki, oğlumu evden kovduğumuzda neden kimse aile meselesi demedi?” Karşı tarafta sessizlik oldu. Devam ettim. — “Emir’in yüzü kan içindeyken neden kimse Mehmet’e dur demedi? Üniversitesini bırakmak zorunda kaldığında neden kimse bizi arayıp hesap sormadı? İki yıl boyunca bir kez bile kapımızı çalmadınız.” — “Biz araya girmek istemedik.” — “Ama şimdi herkesin araya girmek için söyleyecek bir sözü var.” Görümcem telefonu kapattı. Ben de telefonumu dizlerimin üzerine bıraktım. Bir zamanlar ailemizin onurunu korumak için gerçeği sorgulamamıştım. Şimdi aynı insanlar, gerçeğin ortaya çıkması yüzünden onurumuzun zedelendiğini söylüyordu. Demek ki bazı insanların gözünde adaletin kendisi değil, başkalarının ne düşüneceği önemliydi. Telefonumda yeni yorumlar belirmeye başladı. Bazıları beni acımasız bir anne olmakla suçluyordu. Bazıları oğluma hak veriyordu. Bazıları ise kızımın yaşadığı acıyı sorgulamadan, her şeyi bir sosyal medya kavgasına dönüştürüyordu. Her yorumu okumadım. Çünkü bir yanlışın peşinden koşarken başka bir yanlışa düşmek istemiyordum. Elif’in başına ne geldiğini hâlâ bilmiyordum. Emir’in suçsuz olduğunu gösteren şeyler vardı. Onun anlattıkları, kayıtlar ve iki yıl boyunca yaşadığı dışlanma gözlerimin önündeydi. Ama Elif’in iç dünyasını da anlamamız gerekiyordu. Dokuz yaşındaki bir çocuğun neden böyle bir iddiada bulunduğunu, uzmanların yardımı olmadan kesin olarak bilemezdik. Bir şeyi ise artık biliyordum. O gece gerçeği araştırmak yerine öfkemize teslim olmuştuk. Ve bir ailenin hayatını değiştiren hata buydu. Elif’in odasındaki sır Ertesi sabah doktor bizi odasına çağırdı. Elif’in durumu hâlâ kritikti. Emir’in ilk testleri tamamlanmamıştı. Nakil için uygun olup olmadığı henüz belli değildi. Doktor açık konuştu. — “Şu anda kızınızın tedavisine odaklanıyoruz. Aynı zamanda olayla ilgili olarak çocuk psikolojisi uzmanından destek almanız gerekiyor.” Başımı salladım. — “Doktor bey, kızım neden böyle bir şey söyledi?” Doktor sakin bir sesle cevap verdi. — “Bunu henüz bilmiyoruz. Bir çocuğun anlattıklarını dikkatle dinlemeliyiz. Onu suçlamadan, yönlendirmeden, güvenli bir ortamda değerlendirmeliyiz. Ne olduğunu anlamak için profesyonel yardım almalısınız.” O cümleleri dinlerken iki yıl önceki akşam yemeği gözlerimin önüne geldi. Elif’in masada oturuşu. Birden konuşması. Bizim yüzümüzdeki korku. Mehmet’in öfkesi. Emir’in yere düşüşü. Ve benim susuşum. Kızımın söylediklerini sorgulamamıştım. Onu korumak istediğimi düşünmüştüm. Ama korumak, gerçeği araştırmadan birini cezalandırmak değildi. O gün Elif’in odasındaki eşyaları toplamak için eve gittim. Mehmet benimle gelmedi. Ev iki yıldır aynıydı. Koridordaki aile fotoğrafımız hâlâ duvarda asılıydı. Dört kişiydik. Emir’in yüzünde hafif bir gülümseme vardı. Elif onun koluna sarılmıştı. Fotoğrafı duvardan indirdim. Arkasına baktım. Emir’in üniversiteye gitmeden önce yazdığı küçük bir not hâlâ duruyordu. “Anne, döndüğümde birlikte çay içeriz. Sana anlatacak çok şeyim var.” Notu okurken dizlerimin üzerine çöktüm. Oğlum o evden kovulduğu gün, anlatacak şeyleri olduğunu söylemişti. Ben dinlememiştim. Şimdi ise iki yıl boyunca neler yaşadığını öğrenmek için onun kapısında bekliyordum. Telefonum çaldı. Bilinmeyen bir numaraydı. Açtım. Karşımdaki kadın kendisini çocuk psikoloğu olarak tanıttı. Elif’in durumuyla ilgili görüşmek istediğini söyledi. Hastaneye dönmemi rica etti. Gittiğimde dosyalar hazırlanmıştı. Doktorlar, Elif’in önceki sağlık kayıtlarını inceliyordu. Bir hemşire, iki yıl önce yapılan bir muayeneye ilişkin eski bir belge bulunduğunu söyledi. Belgenin ayrıntılarını bilmiyordum. İçimde yeni bir korku büyüdü. — “Ne belgesi?” Hemşire kesin bir şey söyleyemeyeceğini belirtti. — “Doktorunuz sizinle görüşecek.” Koridora çıktım. Mehmet oradaydı. Yüzüme baktı. — “Ne oldu?” — “Elif’in eski sağlık kayıtlarını inceliyorlarmış.” Mehmet’in yüzündeki ifade değişti. — “Neden?” — “Bilmiyorum.” Ama ikimiz de korkuyorduk. Çünkü iki yıl önce sormadığımız sorular, şimdi birer birer karşımıza çıkıyordu. Bir annenin önündeki son kapı Öğleden sonra Emir’in yanına gittim. Tek başına oturuyordu. Elindeki kâğıtlara bakıyordu. Beni görünce onları kapattı. — “Ne istiyorsun, anne?” Yanına oturmadım. Karşısında ayakta kaldım. — “Senden özür dilemek istiyorum.” Emir bir süre yüzüme baktı. — “Neyin için?” Bu soru beni hazırlıksız yakaladı. — “Sana inanmadığım için.” — “Başka?” Gözlerim doldu. — “Babanın sana vurmasına engel olmadığım için. Seni evden kovduğumuz için. Okul masraflarını kestiğimiz için. İki yıl boyunca seni aramadığım için.” Emir başını eğdi. Ben devam ettim. — “Bir de seni internette insanların önüne attığım için. Seni dinlemeden başkalarına hüküm vermeleri için bir sebep sundum.” Oğlum sessiz kaldı. Sonunda konuştu. — “Bunları söylemen güzel, anne. Ama özür dilemen, yaşadıklarımı silmiyor.” — “Biliyorum.” — “Beni affetmek zorunda değilim.” — “Biliyorum, oğlum.” — “Ve Elif’e yardım edip etmemem de senin beni affetmene bağlı değil.” Bu kez cevap vermem uzun sürdü. — “Haklısın.” Emir’in gözleri doldu. Ama ağlamadı. — “Ben kardeşimi seviyorum. Ona yardım etmek istiyorum. Doktorlar uygun olduğumu söylerse, kararımı kendim vereceğim.” Elimi göğsüme götürdüm. — “Sana baskı yapmayacağım.” — “Bunu söylemen yetmez. Gerçekten yapmaman gerekiyor.” Başımı salladım. — “Söz veriyorum.” Emir ayağa kalktı. — “Bir de videoyu kaldırmanı istiyorum. İnsanların benim hakkımda karar vermesine sen sebep oldun. Onlara gerçeği de anlatmalısın.” Telefonumu çıkardım. Paylaştığım gönderiyi açtım. Altında binlerce yorum vardı. Parmağım silme seçeneğinin üzerinde durdu. Bir zamanlar o gönderiyi çaresizliğimden paylaştığımı düşünmüştüm. Şimdi ise çaresizliğimin oğluma bir kez daha zarar verdiğini anlıyordum. Gönderiyi sildim. Ardından hesabımdan yeni bir açıklama yazdım. Oğlum hakkında eksik ve tek taraflı bilgi paylaştığımı, iki yıl önce onu dinlemeden evden kovduğumuzu, babasının ona şiddet uyguladığını ve eğitim masraflarını kestiğimizi anlattım. Oğlumdan özür diledim. Elif’in yaşadığı olayın gerçeklerini henüz bilmediğimizi, konunun uzmanlar tarafından değerlendirilmesi gerektiğini belirttim. Son cümleyi yazarken ellerim titredi. “Bir anne olarak kızımı korumak istedim. Ama oğlumu dinlemeden cezalandırdım. Bunun sorumluluğu bana aittir.” Paylaş düğmesine bastım. Bu kez kendimi kurtarmak için değil, yaptığım yanlışı kabul etmek için. Emir ekrana baktı. Sonra başını salladı. — “Bu bir başlangıç, anne.” İlk kez bana tamamen yabancı biriymişim gibi bakmadı. Ama bana sarılmadı. Ben de ondan bunu istemedim. Çünkü gerçek özür, karşılığında hemen sevgi talep etmek değildi. Elif’in geleceği O akşam doktor bizi yeniden çağırdı. Emir’in uygunluk değerlendirmesi sürüyordu. Sonuçlar açıklanmadan nakil konusunda karar verilemezdi. Elif’in durumu ise hâlâ ciddiydi. Mehmet sandalyeye oturdu. Başını ellerinin arasına aldı. — “Ya kızımızı kaybedersek?” Bu soruya cevap veremedim. O gece hepimiz korkuyorduk. Ama artık korkumuzun arkasına saklanmıyorduk. Emir doktorlarla görüşmeye devam etti. Hiç kimse ona bağırmadı. Hiç kimse onu zorlamadı. Ben de bekleme salonunda dua ettim. Allah’tan yalnızca kızımın yaşamasını istemedim. Oğlumun da içindeki yaralarla tek başına savaşmak zorunda kalmamasını diledim. Sonraki günler kolay geçmedi. Hastane koridorlarında sabahladık. Elif’in tedavisi sürdü. Uzmanlar, geçmişte yaşananları anlamak için değerlendirmelerini sürdürdü. Gerçekler hemen ortaya çıkmadı. Bazı soruların cevabını öğrenmek zaman aldı. Ama bir şeyi değiştirdim. Artık kimsenin korkusunu kanıt yerine koymadım. Kimsenin acısını da bir başkasını cezalandırmak için kullanmadım. Emir’le aramızdaki mesafe bir gecede kapanmadı. Bazen ona mesaj attım. Cevap vermedi. Bazen yalnızca, “Bugün nasılsın?” diye sordum. Kısa bir cevap gönderdi. Ben de daha fazlasını istemedim. Çünkü güven, bir kapı gibi tek bir anahtarla açılmıyordu. Güven, her gün yeniden kazanılması gereken bir şeydi. Mehmet de kendi yaptıklarıyla yüzleşmek zorunda kaldı. Bir akşam Emir’i aradı. Oğlum telefonu açtı. Mehmet uzun süre konuşamadı. Sonunda yalnızca şunu söyleyebildi: — “Sana vurduğum için özür dilerim, oğlum.” Emir’in ne cevap verdiğini bilmiyorum. Konuşmalarını dinlemedim. Artık onların arasındaki her şeyi kontrol etmeye çalışmıyordum. Bazen bir annenin yapabileceği en doğru şey, geri çekilip çocuklarının kendi kararlarını vermesine izin vermektir. Elif’in geleceği konusunda da kesin bir şey söyleyemiyorduk. Doktorlar ellerinden geleni yapıyordu. Emir’in nakil kararı ise tıbbi sonuçlara ve kendi özgür iradesine bağlıydı. Ben artık ondan bir mucize beklemiyordum. Yalnızca, hangi sonuçla karşılaşırsak karşılaşalım, bir daha kimsenin hakkını çiğnememeye söz veriyordum. Çünkü adalet, yalnızca işler yolundayken hatırlanacak bir kelime değildi. İnsan en çok korktuğu anda da adil olmak zorundaydı. Aylar sonra evime döndüğümde ilk işim mutfağı temizlemek oldu. Masayı sildim. Perdeleri yıkadım. Dolapları düzenledim. Sonra kendime bir bardak çay koydum. Çaydan yükselen buharı izlerken, yıllar önce Emir’in yazdığı notu hatırladım. “Anne, döndüğümde birlikte çay içeriz. Sana anlatacak çok şeyim var.” O gün oğlumun anlatacaklarını dinleseydim, belki her şey farklı olurdu. Belki yine acı çekerdik. Belki yine zor kararlar vermek zorunda kalırdık. Ama en azından onu suçlu ilan etmeden önce gerçeği arardık. Emir’in hayatında yeniden yerim olup olmayacağını bilmiyorum. Beni affedip affetmeyeceğini de bilmiyorum. Artık bunu talep etmiyorum. Elif’in tedavisi ve geleceği için mücadele etmeye devam ediyorum. Onun yaşadığı acının cevabını bulmak, onu suçlamadan dinlemek ve ihtiyaç duyduğu desteği sağlamak benim sorumluluğum. Emir’in hayatına yeniden girmek istiyorsam, önce onun sınırlarına saygı duymam gerekiyor. Mehmet de geçmişte yaptıklarının sonuçlarıyla yüzleşiyor. Bir aileyi yeniden kurmak, eski fotoğrafları duvara asmakla olmuyor. Bazen yıllarca süren bir sessizliği, tek bir dürüst cümle bile bozamıyor. Bazen özür dilemek yetmiyor. Bazen insan, haklı olduğunu sandığı bir anda en büyük haksızlığı yapıyor. Şimdi çayım soğurken kendime aynı soruyu soruyorum. Ben o gece neden oğluma inanmadım? Çünkü korkmuştum. Çünkü insanların ne düşüneceğinden korkmuştum. Çünkü kızımı korumak isterken gerçeği araştırmanın sabır gerektirdiğini unutmuştum. Ve çünkü ailemizin dağılmasından korkarken, onu kendi ellerimle dağıtmıştım. Artık biliyorum… El âlemin ne dediği, bir insanın hakkından daha değerli değildir. İtibarını korumak için gerçeği susturan insan, sonunda en çok kendi vicdanının karşısında yenilir. Hayat bana çok geç bir ders verdi. Bir çocuğu korumak için başka bir çocuğu dinlememek, adalet değildir. Birinden özür dilemek, onu seni affetmeye mecbur bırakmaz. Ve annelik, yalnızca çocuklarını sevmek değil, yanlış yaptığında bunun sorumluluğunu taşıyabilmektir. Şimdi her sabah mutfakta çayımı hazırlıyorum. Bazen ikinci bir bardak çıkarıyorum. Sonra durup düşünüyorum. Emir bir gün gelip benimle aynı masaya oturur mu? Bilmiyorum. Ama artık kapıyı kilitlemiyorum. Çünkü o kapıyı kapatan kişi bendim. Açık tutmak ise benim sorumluluğum. Hayatın en acı cilvesi şudur: İnsan bazen ailesinin namusunu koruduğunu sanırken, kendi evladının hakkını çiğner. İlahi adalet ise herkesten önce insanın vicdanında başlar. Peki, sizce Meryem’in pişmanlığı Emir’in affetmesi için yeterli mi? Yorumlarda düşüncenizi paylaşın.

Haberin Devamı

Yorumlar

Yorumlar (Yorum Yapılmamış)

Yazı hakkında görüşlerinizi belirtmek istermisiniz? Cevabı iptal etmek için tıklayın.

Dikkat! Suç teşkil edecek, yasadışı, tehditkar, rahatsız edici, hakaret ve küfür içeren, aşağılayıcı, küçük düşürücü, kaba, pornografik, ahlaka aykırı, kişilik haklarına zarar verici ya da benzeri niteliklerde içeriklerden doğan her türlü mali, hukuki, cezai, idari sorumluluk içeriği gönderen Üye/Üyeler’e aittir.