“Yorganı üzerimden atıp adamın üzerine atılmak için kaslarımı gerdiğim sırada, adam siyah çantayı açtı. İçinden çıkardığı şeyi gördüğümde ise nefesim kesildi.”

Çantanın içinden bir silah, bir bıçak ya da aklımdan geçen herhangi bir şey çıkmadı.

Adam, küçük bir tıbbi cihaz çıkardı.

Ardından birkaç steril paket, ince bir hortum ve şeffaf bir ilaç şişesi.

Ne olduğunu ilk anda anlayamadım.

Ama yatağın yanında duran Beliz’in yüzünü gördüğümde, öfkemin arasına ilk kez başka bir duygu karıştı.

Korku.

Gerçek korku.

Adam, çok alçak bir sesle konuştu.

“Bu gece değerler biraz daha düşük. Ama paniğe gerek yok.”

Beliz dudaklarını birbirine bastırdı.

Ben ise hâlâ kıpırdamıyordum.

Adamın elleri alışkın hareketlerle çalışıyordu.

Sanki bunu daha önce defalarca yapmıştı.

Beliz kolunu battaniyenin altından çıkardı.

O anda üzerindeki uzun kollu bluzun neden hiç çıkmadığını anladım.

Kolunun iç kısmı morluklarla doluydu.

İğne izleri vardı.

Bazıları yeni, bazıları solmaya başlamıştı.

Göğsüm sıkıştı.

Adam kolunu hafifçe sıvazladı.

“Damar yine zor bulunacak.”

Beliz gözlerini kapattı.

“Bora uyanmasın yeter.”

İşte o cümle beni yatağın içinden fırlattı.

Bir anda doğruldum.

“Ne oluyor burada?”

Beliz çığlık attı.

Adam refleksle geri çekildi.

Elindeki küçük cihaz yere düştü.

“Bora!”

Beliz’in yüzü bir anda bembeyaz oldu.

Adam hemen ellerini kaldırdı.

“Lütfen sakin olun. Ben doktorum.”

Yatağın kenarından kalktım.

“Doktor mu?”

Sesim öfkeden titriyordu.

“Gece yarısı evime gizlice giren doktor mu?”

Beliz ağlamaya başladı.

“Bora, ne olur…”

Adam cebinden kimliğini çıkarmaya çalıştı.

Ben hâlâ saldırmaya hazır bir şekilde duruyordum.

“Bir adım daha atma.”

Adam durdu.

“Ben Dr. Emre Dalgıç. Evde destek tedavisi uyguluyorum.”

“Ne tedavisi?”

O an odada birkaç saniyelik bir sessizlik oldu