“Ferah gerçekten inandı mı? Bu geceki anlaşmadan sonra pastane için ayırdığı paraya ne olacağını öğrenirse bizi asla affetmez.”

Mesajı iki kez okudum. Önce gözlerimin beni yanılttığını sandım. Sonra mutfak tezgâhına tutunmak zorunda kaldım.

Pastane için biriktirdiğim para mı?

Yekta’yla Şebnem’in yakınlaşmış olabileceğinden şüpheleniyordum. Ama hayalimi neden konuşuyorlardı?

Telefonun ekranı söndü. Ona dokunmadım. Yukarıdan Yekta’nın ayak sesleri gelince yüzümü lavaboya çevirdim. Ellerim titriyordu.

“Her şey yolunda mı?” diye sordu.

“Biraz başım ağrıyor.”

“Akşama geçer. Değişiklik bize iyi gelecek.”

İçimden, onun bu cümleyi söylerken nasıl hâlâ gülümseyebildiğini düşündüm.

Odadan çıkar çıkmaz kendi telefonumu aldım ve bankacılık uygulamasını açtım. Altı yıldır biriktirdiğim para, yalnızca benim adıma açılmış bir hesaptaydı. Bakiyeyi kontrol ettim. Para yerindeydi.

Rahatlamadım. Çünkü Şebnem’in mesajındaki sözler gerçekleşmiş bir kayıptan değil, hazırlanmış bir plandan bahsediyordu.

Seçil’i aradım.

“Bu akşam düşündüğümüzden daha ciddi bir konuşma yapacağız,” dedim.

Ne gördüğümü anlattığımda uzun süre konuşmadı.

“Ferah, senin birikiminden haberleri nasıl var?” diye sordu.

“Yekta biliyordu. Hesaptaki paranın miktarını ve ne için biriktirdiğimi biliyordu.”