Ercüment’ti. İki yıldır mezarda olduğuna inandığım kocam, yatağımın birkaç adım ötesindeki bir telefonun ucundaydı. Kalbim öylesine hızlı çarpıyordu ki sesini duyacaklarından korktum.

‘Hayır, bulamadım,’ dedi kadın. ‘Şifonyerde yok. Sen emin misin?’

‘Eminim. Sedef o belgeleri sakladığımı bilmiyordu. Bir daha kontrol et.’

Telefonumu sessize alıp 911’i aradım. Fısıldayarak evime izinsiz birinin girdiğini, yatak odamda bulunduğunu ve güvende olmadığımı anlattım. Adresimi verdim. Görevliyle bağlantıda kalırken odadaki konuşmayı dinlemeye devam ettim.

Kadın çekmeceleri karıştırıyordu.

‘İki yıldır aynı şeyi arıyoruz,’ dedi. ‘Bu belge olmadan para meselesini çözemeyeceğiz.’

‘Ben halledeceğim. Sen sadece bul.’

‘Beni o eve bir daha gönderme, Ercüment. Komşu kadın sesimi duydu. Dün kapının önünde dolaşıyordu.’

‘Onu boş ver.’

Kadının sesi yükseldi.

‘Hayır! Önceki gün de aynı şeyi söyledin. Kayıtlarda benim adım geçiyor. Bunların hepsini benim üstüme bırakacaksın!’

Şifonyerin üzerindeki bir eşya yere düştü. Çıkan sesle irkildim.

İşte Rengin Hanım’ın duyduğu çığlıkların sebebi buydu. Kadın burada birileriyle tartışıyordu. Ama neyi aradıklarını hâlâ bilmiyordum.

Telefonun diğer ucundan Ercüment’in sesi yeniden geldi.