Kutay, önündeki kahveye dokunmadan kâğıdın en altındaki satıra bakıyordu.

“Bir ay sonra aynı evde yaşamaya devam etmeyeceğiz. Kutay’ın kendisine başka bir ev bulması ve ortak yaşam giderlerinin ayrılması.”

Satırı sesli okudu. Sonra gözlerini kaldırdı.

“İnci, bu ne demek? Benden ayrılıyor musun?”

“Şu an birlikte yaşamayı bitirmeye karar verdim. İlişkimizin geleceğini ise aynı evde kalmaya devam ederek çözemeyeceğimizi düşünüyorum.”

Kâğıdı yeniden eline aldı. Listenin üst kısmında aylardır üzerinde çalıştığım kişisel bütçe planım, konut kredimin kalan taksitleri, biriktirdiğim para ve kendim için belirlediğim hedefler vardı. Seramik kursuna başlayacak, iş yerimdeki uzmanlık eğitimine katılacak, yıllardır ertelediğim küçük seyahat için para ayıracaktım.

Altında ortak hesabımızın kapatılması için yapılacak işlemler, ev eşyalarının paylaşımı ve Tarçın’ın bakım düzeni yazıyordu.

Kutay şaşkınlıkla yüzüme baktı.

“Sen bunları ne zamandır düşünüyorsun?”

“Yaklaşık altı aydır. Kendimi sürekli aynı konuşmayı yaparken bulduğumdan beri.”

“Ama bana hiçbir şey söylemedin.”

“Sana evlilik istediğimi defalarca söyledim. Bunu neden istediğimi de anlattım. Sen her seferinde başka bir zamana erteledin. Dün akşam ise benimle asla evlenmeyeceğini söyledin.”