Ayşen sustu. Yağmurun ön cama vuruşunu dinlerken parmaklarının titrediğini fark ettim. Çantasından bir mendil çıkardı ama gözlerini silmek yerine ellerinin arasında buruşturdu. ‘Yirmi iki yıl boyunca aynı sofraya oturduk,’ dedi. ‘Aynı evin borcunu ödedik, aynı çocuğu büyüttük. Şimdi bana bütün bunların içinde aslında hiç mutlu olmadığını söylüyor.’ ‘Belki öfkeyle söylemiştir.’ ‘Hayır. Çok sakindi. Sanki aylardır hazırladığı bir konuşmayı okuyordu.’ Bunun üzerine söyleyebileceğim hiçbir teselli gerçekçi gelmedi. Ayşen devam etti: ‘En kötüsünü biliyor musun? Bana başka biri olduğunu söylemedi. Beni suçlamadı bile. Sadece artık karı koca gibi yaşamak istemediğini söyledi.’ ‘Peki sen ne dedin?’ ‘Önce şaka yaptığını sandım. Sonra ağladım. En sonunda da nedenini sordum. Cevabı, artık birbirimize söyleyecek sözümüz kalmadığıydı.’ Gözlerini bana çevirdi. ‘Bir insan yirmi iki yılını nasıl tek cümleyle bitirebilir?’ ‘Cevabını bilmiyorum,’ dedim. ‘Ama o yıllar yaşanmadı diye bir şey yok.’ Bu sözler üzerine ilk kez yüzüme dikkatle baktı. ‘Senin yaşındaki birinden böyle bir cevap beklemiyordum.’ ‘Benim yaşımda olanlar da bazen doğru bir şey söyleyebiliyor.’