Ölümcül iğneyle idam edilmesine yalnızca birkaç saat kala, ölüm hücresindeki kadın son bir istekte bulundu.

Özel bir yemek istemedi.

Bir din görevlisiyle görüşmek de istemedi.

Yaklaşık üç yıldır sarılamadığı kızını görmek istedi.

Cezaevinde hiç kimse, anne ile kız arasında yapılacak birkaç dakikalık sessiz bir konuşmanın beş yıldır kesin kabul edilen bir mahkûmiyet kararındaki çatlakları ortaya çıkaracağını bilmiyordu.

Üstelik yaşanacaklar yalnızca eski bir cinayet dosyasını değil, cezaevinin duvarlarının çok ötesine uzanan karanlık bağlantıları da gündeme getirecekti.

Sabah tam 06.00’da ağır demir kapı açıldı.

Gardiyanlar 18 numaralı hücrenin önünde durdu.

“Elena Marin.”

Elena ağır ağır ayağa kalktı.

Ölüm hücresinde geçirdiği beş yıl, koyu renk saçlarının şakaklarını beyazlatmış, yüzüne derin çizgiler bırakmıştı.

Beş yıldır aynı şeyi söylüyordu.

O cinayeti işlememişti.

Ama kimse ona inanmamıştı.

İnfazına yalnızca birkaç saat kala sessizce konuştu.

“Son bir isteğim var.”

Koridor sessizliğe gömüldü.

“Kızımı görmek istiyorum.”

“Sadece bir kez.”

“Mila’yla vedalaşmama izin verin.”

Gardiyanlardan biri gözlerini yere indirdi.

Diğeri sessizce başını salladı.

Böyle taleplerin kabul edilmesi çok nadirdi.

Ancak evraklar sonunda cezaevi müdürü Adrian Novak’ın masasına ulaştı.

Adrian, yaklaşık otuz yıldır ceza infaz sisteminin içindeydi.

Hatırlamak istemediği kadar çok infaza tanıklık etmişti.

Fakat Elena’nın dosyasında onu yıllardır rahatsız eden bir şey vardı.

Deliller ilk bakışta son derece güçlü görünüyordu.

Cinayet silahında Elena’nın parmak izleri bulunmuştu.