“Kimden geldi bu mesaj?” diye sordum.

Babam telefonunu cebine sokmaya çalıştı ama elleri titriyordu. “Beren, şimdi burayı terk etmemiz lazım.”

“Hayır!” Sesim kendi kulağıma bile yabancı geldi. “Bana gerçeği anlatmadan hiçbir yere gitmiyorum. O mesajda ne yazıyordu?”

Derin bir nefes aldı. “‘Saat dokuz buçukta kapının önünde olacağım. Kızı teslim et.’ ”

“Kız mı? Ben mi?”

“Evet.”

O an boğazımda bir düğüm oluştu. Az önce kapıyı açması için yalvaran ben, şimdi o kapıdan çıkmaya korkuyordum.

“Kim bu insanlar?”

Babam çantadan kaseti çıkardı. “Bu kaset, o gece hastanenin güvenlik kamerasından alınan görüntülerin kopyası. Yangın alarmı çaldığında yenidoğan servisinde ne olduğunu gösteriyor. Ama izlemek için bir kaset çalar bulmamız lazım. Arabada var.”

“Arabada mı? Yani şimdi çıkıp gidecek miyiz?”

“Evet. Ama önce şunu bilmeni istiyorum.” Ellerimi tuttu. “Seni o gece Necla’ya ben teslim ettim. Ona ‘Bu bebeği al, buradan git. Bir daha bu şehre dönme’ dedim. Çünkü seni o hastaneden almak isteyenler, Sevim’in bebeği öldüğünde onun yerine başka bir bebek koymaya çalışıyorlardı. Bir çeşit… gizli anlaşma. Necla bunu öğrendiğinde her şeyi göze aldı ve seni kaçırdı.”

“Ama benim adım Beren. Annem… yani Sevim, beni kendi kızı olarak büyüttü.”

“Evet. Çünkü Necla seni Sevim’e verdi. ‘Kendi bebeğinmiş gibi büyüt’ dedi. ‘Beni kimse bulamaz.’ Sevim de kabul etti. Çünkü zaten bebeğini kaybetmişti ve seni bağrına bastı.”

Başım dönüyordu. “Peki sen? Sen neden bu kadar emek verdin? Neden bizi korudun?”

Babam gözlerini kaçırdı. “Çünkü Necla benim kardeşimdi.”

Bu, her şeyi değiştirdi.

“Necla… senin kardeşin mi?”

“Evet. O gece hastanede çalışan tek kişi ben değildim. O da oradaydı. Temizlik şirketinde çalışıyordu. Yangın alarmı çaldığında yenidoğan servisinde bir bebeğin değiştirildiğini gördü. Senin değiştirildiğini. Ve bana geldi. Birlikte seni kurtardık.”

“Peki şimdi kim peşimizde?”

“O gece seni değiştirenler. Onlar için sen bir ‘hata’sın. On sekiz yıl boyunca seni bulamadılar. Ama şimdi… galiba buldular.”

Tam o sırada apartmanın giriş kapısının zili çaldı. Uzun ve ısrarcı bir şekilde. Babamın yüzü bembeyaz kesildi.

“Geldiler.”

“Ne yapacağız?”

Babam çantayı kapattı, kaseti cebine koydu ve beni mutfağa doğru çekti. “Arka balkondan yangın merdivenine çıkacağız. Aşağıda arabam park halinde. Binanın arkasındaki sokaktan çıkacağız.”

“Ya annem?”

“O bu saatte komşuda. Ona mesaj attım. ‘Beren’le acil bir işimiz çıktı, eve geç geleceğiz’ dedim. Onu bu işe bulaştırmayacağız.”

Zil tekrar çaldı. Bu sefer daha uzun.

Babam beni balkona çıkardı. Soğuk bir rüzgâr yüzüme çarptı. Yangın merdiveni paslıydı ama sağlam görünüyordu. Aşağı indiğimizde babam arabanın kapısını sessizce açtı. Motoru çalıştırdığında egzozdan çıkan ses bana bir silah sesi gibi geldi.

Araba hareket ettiğinde arkaya baktım. Apartmanın girişinde iki adam duruyordu. Biri telefonuna bakıyor, diğeri etrafı kolluyordu. Sonra bizim arabanın çıktığı sokağa döndüler.

Babam dikiz aynasından onları izliyordu. “Fark ettiler mi?”

“Emin değilim.”

Hızlandı. Birkaç sokak sonra ana yola çıktık. Babam kasetteki görüntüleri izlemek için bir yol kenarına çekti. Torpido gözünden eski bir kaset çalar çıkardı. Kaseti içine yerleştirdiğinde görüntüler bulanık ama anlaşılırdı. Yenidoğan servisinde bir kadın, iki bebek yatağının arasında duruyordu. Sonra bebeklerden birini aldı, diğer yatağa koydu. Bileklikleri değiştirdi. Sonra hızla servisten çıktı.

“Bu kadın kim?” diye sordum.

Babam kaseti durdurdu. “O kadın… Necla’nın görüntüdeki hali. Ama dikkatli bak.”

Görüntüyü ileri sardı. Birkaç saniye sonra Necla geri döndü. Bu sefer yanında biri vardı. Babam. Ve babam, bebeklerden birini kucağına alıp hızla servisten çıktı.

“Seni kaçıran bendim,” dedi babam. “Ama seni kurtaran da bendim. O gece Necla’nın bebeği değiştirme planını öğrendiğinde, seni o değişimin dışında tutmak için elimden geleni yaptım.”

“Necla nerede şimdi?”

Babamın gözleri doldu. “Onu yıllar önce kaybettik. Seni Sevim’e verdikten bir yıl sonra bir trafik kazası geçirdi. Ama biliyorum ki o kaza tesadüf değildi.”

Tam o sırada arabanın arkasından bir farlar yandı. Bir araba bizi takip ediyordu.

“Baba?”

Babam gazı kökledi. “Kemerini bağla, Beren. Şimdi asıl hikâye başlıyor.”