Leman’ın titreyen sesi küçücük salonun duvarlarında yankılandı. Elindeki kâğıt yere düşmek üzereydi. Tansel ise kendi zarfından çıkardığı belgeleri tekrar tekrar inceliyordu. Cevdet, önündeki küçük zarfı henüz açmamış, şaşkın gözlerle bir bana bir kardeşlerine bakıyordu.

“Anne, sen bize evini kaybettiğini söylemiştin!” diye bağırdı Leman. “Ama burada evin hâlâ senin olduğunu yazıyor. Üstelik bütün bunlar bir sınav mıydı?”

Başımı eğdim. “Evet kızım. Evimi kaybetmedim. Banka evime el koymadı. Hastane masrafları da bizi parasız bırakmadı.”

Tansel sandalyesini geriye itti. “Yani üç haftadır bizi kandırıyorsun! Babamın son isteği dediğin şey de bunun bir parçası mı?”

“Babanız gerçekten benim yalnız kalmamdan korkuyordu. Ama bu sınavı yapmamı o istemedi. Buna ben karar verdim.”

Odanın kapısı aralığından torunlarımın sesleri geliyordu. Jülide onları diğer odaya götürerek konuşmamıza fırsat verdi. Cevdet ise sessizce yanımdaki sandalyeye oturdu.

“Önce zarflarda ne olduğunu konuşalım.” dedim.