O yazıyı paylaştıktan sonra telefonumu kapattım. İnsanların ne düşüneceğini merak ediyordum ama o akşam cevapları okumaya gücüm yoktu. Elvan odasında boyama yapıyordu. Yanına gittiğimde kâğıdın üzerinde küçük bir ev gördüm. İki penceresi, kırmızı bir çatısı ve önünde kocaman bir ağaç vardı. Masaya baktığımda ise yalnızca iki sandalye çizdiğini fark ettim.

“Bu bizim evimiz mi?” diye sordum.

Başını salladı. Sonra boya kalemini bıraktı ve çok sıradan bir şey soruyormuş gibi, “Artık hep iki kişi mi olacağız?” dedi.

Gelecekte ne olacağını bilmiyordum. Ama ona bilmediğim bir şeyi vaat etmek istemedim. Yanına oturup hayatımıza bir gün yeni insanların girebileceğini, fakat kimsenin onu kendi evinde yabancı gibi hissettiremeyeceğini söyledim. Bir süre düşündü. Sonra resimdeki sandalyelerden birinin üzerine küçük bir yastık çizdi.

“Bu benimki,” dedi.

İlk haftalar beklediğimden daha zordu. Ulaş’ın yokluğuna alışmak, Elvan için her şeyin bir anda normale dönmesi anlamına gelmiyordu. Ben yemek hazırlarken nerede duracağını soruyor, televizyonun sesini açmadan önce izin istiyor, bir bardak su döktüğünde yüzü bembeyaz kesiliyordu.